Halley era unha personáxe extraordinária. Ao longo da sua productiva carreira foi comandante da marinha, cartógrafo, professor de xeometria na Universidade de Oxford, controlador delegado da Real Casa da Moeda, astrónomo real, e inventor da campânula de mergulho a grande profundidade. Foi unha autoridade em libros sobre magnetismo, marés, movimento dos planetas, tendo aínda escripto com grande entusiasmo vários artigos sobre os efeitos do ópio. Inventou os mapas metereolóxicos e as tabelas de risco, propôs métodos para encontrar a idade da Terra e a sua distância do Sol, e até descobríu unha forma de manter fresco o peixe fora da sua temporada. A única cousa que non fez foi, curiosamente, descobrir o cometa que tem o seu nome. Limitou-se a reconhecer que o cometa que viu em 1682 era o mesmo que outros tinham visto em 1456, 1531 e 1607. Só passou a ser o cometa Halley em 1758, deçasseis anos após a sua morte. De todos os seus feitos, talvés a maior contribuiçón para o conhecimento humano tenha sido a de ter tomado parte nunha modesta aposta científica com dous grandes nomes do seu tempo: Robert Hooke, hoxe recordado como o primeiro cientista a fazer a descripçón de unha célula, e o grande e imponente Christopher Wren, que antes de ser arquitecto era astrónomo, embora a maior parte das pessoas non o sabía. Nunha noite de 1683, Halley, Hooke e Wren estabam a xantar xuntos em Londres, e a certa altura a conversa recaíu sobre os movimentos dos corpos celestes. Sabía-se que os planetas xiravam normalmente ao longo de unha órbita elíptica (“unha curva muito precisa e específica”, parafraseando Richard Feynman), mas non se sabía porquê.
Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez