ESTALA, Pedro (Madrid, c. 1740- c. 1820). Ensaista e antólogo. Foi monxe escolapio, mas, colgou os hábitos. Foi reitor do Seminário de Salamanca. Protexido de Godoy. Quando caíu o “Príncipe de la Paz”, Estala foi encarcerado, de maneira que quando os francêses invadirom Espanha uníu-se a eles e publicou no Imparcial (1809). Utilizou o nome do seu barbeiro, Ramón Fernández, para compilar os seis primeiros volûmes da “Colección de Poetas Españoles” (1789-1798), série que chegou aos vinte volûmes. Entre os poetas seleccionádos figurabam: Herrera, Jáuregui, os Argensolas e Luis de León. Traducíu o “Edipo rey” (1793) de Sófocles e o “Pluto” de Aristófanes. Definíu o drama grego como o dogma da falsidade e o principio da liberdade democrática. Escrebeu entre outras obras: “Veintiuna cartas inéditas dirigidas a don J. P. Forner, bajo el nombre arcádico “Damón” para la historia literaria del último tercio del siglo XVIII”, que foi editada por J. Pérez de Guzmán em 1911; “Bello gusto satírico crítico de inscripciones para la inteligencia de la ortografía castellana” (1785, baixo o pseudónimo de “Claudio Bachiller Rosilloy”; e anónimamente, “Cuatro cartas de un español a un anglómano en que se manifiesta la perfidia del gobierno de la Inglaterra” (1805), em que se denúncia a perfidia de Albión pola sua aliança com Espanha, para expulsar aos francêses, circunstância que labrou a desgraça de Estala e o levou a morrer no exílio em França.
OXFORD










