
Disque unha vez a un veciño dunha aldeia, cando ele ou cando a muller, ouvían polas noites ruídos estranos como se andivesen nenos a brincar na casa. –Manecho (chamaba ela moitas noites), ¿Sintes? –Sonche os ratos, muller, ou turrará o gando na corte (dicíalle o home, e coa mesma virábase de outro lado e siguía durmindo. Pero, outras veces era ele que sen recordar de todo preguntaba: –Marica, e logo, ¿auvíchelo? Daquela a muller xa non prendiá máis o sono; era como si un pícaro rastreara a mesa; como se lle costara caro rubir a ela, e dimpois, enriba, brincara ao chan… sintíalle o seu alentar e as pasadas lixeiriñas de pés de crianzo. Unha noite, prenderon luz no candil e rexistraron o sobrado todo; outra vez, acordaron solpresos os dous ao cae-la mesa que fixo trema-la cama; non era cousa deste mundo. Si deixaban alcendido o candil, ninguén lles estorbaba o sono, así dormiron moitas noites, e cando voltaron mata-la luz, daquela voltaron tamén os ruídos: era o sarillo a virar que co seu chío alporecíaos; sintíase outra vez os pulos que o que fose daba na súa estrana brincadeira… pouco a pouco tanto o home coma muller ían esmirrando; non tiñan lor pra nada, e non había outra fala no rueiro e na parroquia, e aconsellou unha veciña: –¿Sabedes o que disque é ben facer? poñede unha cunca de liñaza a reverter atrás da contravidreira e non vos deitedes; cando sintades que a cunca se emvorca dicide daquela: –xa que o tirache apáñao, –e, non fagades máis, escoitade sen facer ruído. Ao chega-la noite dimpois de anxanga-lo gando e rematados tódolos labores de día, encheron unha cunca de liñaza, ben acugulada, botaron as contravidrieiras do sobrado e poñeron a carón delas a cunca na soleira do antepeito, mataron a luz, e co anoto fillo de misterio prendido de anguria, agardaron na tranquiladá da noite trubada pelo amedrentadeiro rilar da couza nas madeiras, e, sucedeu, que a pouquiño abríase a contravidreira, e ¡plaf!, envorcouse a cunca e caeu no chan; o estrondo dun trebón non tocara máis forte; sentiuse un ¡ah! afogado, e Manecho, apreixando as mas da muller para gañar forzas, repetiu as falas da vella: –Xa que o tirache, apáñao. –Daquela hoube que ver, ao enfia-la raiola da lúa pela regandixa das contravidreiras a entreabrir, descobriron acubillado no chan, pé da liñaza, un homiño pequecho, coma un boneco, que collía un a un os graos da linaza e contaba: –un, dous, un dous, –e seu dicir, era lene, cal o murmurio das augas do río, e, –un, dous, un, dous, –seguiu a repetir toda a noite até o día raiar. Éravo-lo trasno, que non sabe contar. Nunca máis, nunca máis, voltou pola casa, aborrecido do traballo que aquela noite levara.
CARRÉ ALVARELLOS, L., (S/A): CONTOS POPULARES DA GALIZA, MUSEO DE ETNOGRAFIA E HISTÓRIA, PORTO. (GALICIA DE CONTO – HÉRCULES DE EDICIONES)














