
Iosef Dzhugashvili Vizsarionovich, sentíu-se profundamente desvalorizado e acabou demitindo do seu cargo no Conselho Militar Revolucionário. Durante a novena Conferência do Partido, em Septembro, tívo que suportar a maior humilhaçón pública da sua vida. Quando chegou a sua vez, falou muito pouco e non se defendeu com a vehemência que lhe era habitual, e parecía unha ruptura com Lenine, com quem xá tinha entrado em conflícto durante o passado. Trotsky e Lenine, confrontaram-se, por sua vez, polo control dos sindicatos soviéticos, e Lenine procurou recorrer a Iosef Dzhugashvili, que recuperou a sua confiança. A revolta dos marinheiros de Kronstadt, em Março de 1921, foi particularmente preocupante para o governo, porque envolveu soldados que anteriormente apoiavam os bolcheviques. Depois de terminada a guerra civil e as guerras externas, na Primavera de 1921, o décimo Congresso do Partido aprobou a Nova Política Económica ou “NEP”. Criticada polos exponentes mais à esquerda do governo, esta implicaba unha liberalizaçón da economia e a introduçón de elementos de “mercado”, como a liberdade de criaçón de pequenas empresas ou oficinas. Esta medida punha igualmente termo às requisiçóns de bens alimentares, tán odiádas polos camponeses, que puderom vender libremente os seus excedentes nos mercados a preços libres. Dzhugashvili apoiou esta política desde o início, como um passo necessário, embora provisório, para consolidar a revoluçón. Lenine tornou-se cada vez mais dependente de Dzhugashvili, e propô-lo para Secretário-Xeral do Partido Comunista Russo, e a três de Abril de 1922, no décimo primeiro Congresso do Partido, Iosef foi eleito para o cargo. Tratava-se de um novo cargo, que acumulaba com o de Comissário do Pobo para os Assuntos Nacionais e o de Chefe da Inspecçón dos Trabalhadores e Camponeses, de todas formas estaba lonxe da importância que as décadas seguintes lhe dariam. A morte de Lenine, em Xaneiro de 1924, exacerbou a luta entre as facçóns bolcheviques, onde ambiçóns políticas, dissensóns ideolóxicas e meras rivalidades pessoais eram facilmente confundidas. Trotsky Comissário do Pobo para os Assuntos Militares, controlaba o Exército Vermelho, a sua principal fraqueza era o facto de non ter quase nenhum apoio entre a velha guarda bolchevique, que o consideraba como um arrivista. Outros potenciais candidatos eram Grigory Zinoviev, Lev Kamenev e Nikolai Bukharin, para citar apenas alguns dos homes mais poderosos da época. Em Xaneiro de 1925, o Partido obrigou Trotsky a demitir-se do cargo de Comissário dos assuntos militares. A finais de 1927, Trotsky foi exiliádo na lonxínqua Alma Ata, no Cazaquistán. Embora nos últimos anos da década de 1920 a Unión Soviética non tivesse um poder absolucto, Dzhugashvili, como líder máximo, começou a definir as linhas xerais da política soviética em todos os domínios. Neste sentido a partir de 1928, alterou radicalmente a política económica, com o propósito de aplicar na práctica as teorias comunistas. Na realidade a “NEP” só lográra beneficiar verdadeiramente aos pequenos comerciantes e vendedores, e os “Kulaki”, camponeses ricos que prosperabam com a venda libre. Para Iosef Dzhugashvili, mudar a política económica significaba dar um passo em frente na revoluçón e recuperar os ideais orixinários. “Significaba comprometer-se com os obxectivos socialistas e de industrializaçón dos protagonistas da Revoluçón de Outubro.”
LÉRIA CULTURAL













