
Quando Rozalia contaba três anos de idade, a sua família trasladou-se a Varsovia. O motivo desta mudança pudo ter sído a epidemía de cólera que se declarou em 1873 na gobernanza de Lublin. Por aquel entón, muitas famílias abandonaram Zamoscz, entre elas algunhas amizades dos Luksenburg. O pai de Rozalia, esperaba melhorar os seus negócios com o traslado para unha grande cidade. Ademais, os pais queriam dar unha melhor educaçón aos seus três filhos varóns. Non obstânte, em Varsovia a família viveu em condiçóns de grande inseguridade material. Non conseguindo, por exemplo, reunir a dote para a filha maior, Hannah. Esta irmán de Rozalia, à qual se parecia muito, tinha problemas de cadeira e coxeaba. Rozalia sufriría a mesma deformaçón conxénita. Desde nena esforzou-se por dissimular a coxeira e ocultar as dores que padecía ao andar. Para a filha mais pequena dos Luksenburg, a mudança da sua família para a grande cidade, foi um acontecimento favorábel e probábelmente determinou incluso o rumo que mais tarde tomaria a sua vida. Desprazaba-se da provínzia, onde a relixión xudía era dominadora, para unha metrópole moderna com unha vida pública marcada pola diversidade e as influênças da industria e da política. Em Varsovia tivo a oportunidade de ir a unha boa escola (opçón que a sua irmán maior non tinha disfrutado), e foi alí onde entrou em contacto por primeira vez com a ideoloxía socialista. A nái, Lina Löwenstein, era unha mulher instruída; ela mesma lhe deu classes antes de que a nena fora admitida aos dez anos no coléxio femenino do distrícto segundo de Varsovia. Xá de pequena, aprendeu a expressar-se num estilo preciso e gráfico, escrebía versos, contos e sobre tudo muitas cartas para a família, a quem pedía que foram de unha habitaçón a outra dentro da casa e que responderam de inmediato. Esta paixón pola correspondencia acompanhará-a toda a vida. A família cultivaba a cultura clássica alemán, e a sua nái, em especial, practicaba um verdadeiro culto a Schiller, que durante muito tempo, foi causa de que Rozalia non lera o poeta. Todos os membros da sua família falabam, ademais do polaco, o alemán e por suposto o ruso. No âmbito familiar foi prohibido o uso do yiddish, se bem non se apartaram da tradiçón xudía. O pai tinha ído a unha escola de rabinos antes de seguir com a empressa do seu pái. A nái provinha de unha famosa família de rabinos e preocupaba-se de que se respeitaram as festas xudías. Os pais sentiam-se parte da “haskala” ou ilustraçón xudía, e non practicabam unha vida ortodoxa. Mas ninguém na família podía escolher entre ser ou non xudeu, porque non había xudeu no império do zar que pudéra fazê-lo. Os xudeos estabam submetídos












