
Na Europa Central, a Primeira Idade de Ferro é conhecida como período Hallstatt (800 – 450 a. C.). Foi um período de grandes mudanças sociais, económicas e tecnolóxicas, incluíndo a difusón da metalurxía do ferro, o aparecimento das primeiras cidades a norte dos Alpes e o desenvolvimento de desigualdades sociais acentuadas, reflectídas no rexistro funerário. Foi também unha época de intensos contactos comerciais e culturais entre a Europa Central e as sociedades mediterrâneas, especialmente com os etruscos da Itália central e as colónias gregas do Sul da França e do Sul de Itália. Hallstatt é o nome de unha bela cidade nos Alpes austríacos, reconhecída como Património Mundial debído à combinaçón das suas extraordinárias paisaxens montanhosas e lacustres com a história rica e antiga. Desde meados do século XIX, importantes descobertas arqueolóxicas, sob a forma de túmulos da Idade do Ferro e vestíxios pré-históricos nas minas de sal, tornaram o lugar famoso. O nome do sítio, Hallstatt, passou a designar um período cronolóxico. No final da Idade do Bronze e no início da Idade do Ferro, os extensos depósitos de sal nas montanhas acima do Lago Hallstatt eram explorados através de unha rede de galerias. Na Antiguidade, o sal era frequentemente considerado como “ouro branco” debído ao seu grande valor e às suas múltiples utilizaçóns, incluíndo a conservaçón de alimentos. O comércio da sal trouxo grande prosperidade aos habitantes de Hallstatt, o qual se reflecte em obxectos e materiais de lugares distantes encontrados em numerosos túmulos, desde o âmbar do Báltico ao marfim de elefantes. Além disso, nas minas, o sal contribuíu para a conservaçón de numerosos materiais orgânicos que normalmente desaparecem com o tempo, nomeadamente zapatos, têxteis e utensílios como cestos.
MANUEL FERNÁNDEZ GÖTZ














