
Quando Descartes díxo que ele non sabía nada da Grécia, Cristina propôs-lhe ir de viaxem para conhecer a Suécia durante outras seis semanas, ao que ele se negou: tinha ido para ensinar. Non contente com isso, mandou-o entón compor a música para um espectacular bailado com o qual se celebraría a Paz de Vestefália (que marcou o fim da Guerra dos Trinta Anos, da qual a Suécia tinha saído fortalecida). Descartes voltou a recusar, mas non teve outro remédio senón aceitar escrever o respectivo libreto com todos os seus pormenores. Para sua infelicidade, a obra foi um êxito e o público esixíu que o filósofo da moda escrebe-se um drama de amor com princesa, tirano e amante. Descartes passava os dias lamentando ter ído para a Suécia. Em Dezembro, quando estaba ali apenas há dous meses, xá dizia ao seu amigo Chanut, que non aguantaba mais: “Sinto-me deslocado e apenas desexo tranquilidade e repouso, bens que os reis mais poderosos da terra non poderám conceder a quem os obtém por si mesmo”. Quando Chanut alertou Cristina, esta pareceu encarar as palabras de Descartes como um ultimato e acedeu a ter aulas, mas com unha condiçón: teríam lugar três vezes por semana, às cinco da madrugada no Xaneiro mais frio de que había memória no último século. Intuímos que, conhecedora dos hábitos de repouso do filósofo, a rainha quíxo pôr à proba a sua vocaçón. Descartes obedeceu, mas poucas semanas depois acabou com unha grípe, que derivou em pneumonia. Além de atravessar as ruas à noite e caminhar através da ventisca xeladora pola ponte do palácio, a biblioteca era unha sala xélida. “Acredito que, no inverno, os pensamentos conxélam como a água”, afirmou. Para piorar as cousas, negou-se a receber assistência por parte dos médicos da corte, pois as sangrias eram contrárias aos seus princípios fisiolóxicos (“Cavalheiros, non derramem sangre francês!”). No início de Febreiro tinha empiorado notoriamente, e apesar de unha leve melhoria depois de aceder a ser tratado, sofreu um desmaio mortal, precisamente quando pedía para ser retirado da cama. Algunhas das suas últimas palabras forom para o seu fiel criado: “Meu caro Schluter, isto significa que está na hora de me ir embora”. A partir daí, perdeu a fala e faleceu poucas horas depois, a onze de Febreiro de 1650. Tendo planeado chegar aos cem anos, acabou polos cinquenta e três.
ANTONIO DOPAZO GALLEGO














