
Lourenzo esfollaba no cuberto a primeira carrada de millo dos chousos sequeiros. Namentras “Rufo”, o noso cabalo pedrés, mastigaba un cunco de puruchos, preso na ergola da eira, esperando aparellado para levar a miña equipaxe. O reloxo de péndulos en vaivéns na saa, bateu as des da mañán daquel horario solar, do dia nove de Setembro de 1.911. Meu pai tiñase comprometido coa madriña, en mandarme a Vilacoba dous meses cada vrán, mentras ela vivira. Aquela promesa tranquilizounos moito a todos. Eu xa escomenzaba a pensar na chegada denantes de ter saido. Miña nai colleu o cabalo pola trenla e meu pai atrais. Biquei a madriña que quedou debruzada no peitoril do patín. Arrodeei polo coberto para despedirme de Lourenzo, quen me deu unha aperta tremelante e cos ollos arrasados de bágoas dicindo: adeus Lisiña adeus, ata o ano que vén, entón. Arrimei o portalón de madeira de carballo e os golfóns deron un renxido coma unha queixa. Dín unha carreira para pillar a meus pais, que enfileiraban o camiño da Costa cara a Carrasqueira de Taboexa. Cando iamos pola metade, escomenzaron a facer sinal por defunto nas campáns de Vilacoba. Teño un telumbre que era por un vellote agoniante, que se nón me trabuco: chamábase Sr. Manuel do Febre. Seica. Saímos ó camiño real onde remata a Parroquia. As badaladas das campáns de Vilacoba, ían chegando a cada paso mais velaiñas ós meus ouvidos. No largo da Carrasqueira acadramos na hora combinada, con dous amigos de meu pai que viñan de Batalláns. Os dous estaban establecidos en Lisboa, ata onde fomos compañeiros de viaxe. A eles tamen os acompañaban as suas donas, e cargaban nún cabalo a equipaxe dos dous. A paso normal, fomos dando conta do camiño dende Taboexa: traspasando Leirado, Corzáns, Fiolledo, Oleiros. En Teáns, a casa solarega e o grande bosco de Món, solprendían polo cambio de paisaxe, no lento descer do Rio Miño. Da outra banda Portugal da miña contemplación, cando remataba o territorio de Galicia cos derradeiros pasos ata o mesmo embarcadeiro.
FELISA DE VILACOBA













