
FERNÁNDEZ, Macedonio (Buenos Aires, 1874-1952). Filósofo, poeta e contista arxentino. Obtívo o título de adbogado em Buenos Aires à idade de vintium anos, exercéu em Asunción durante vinticinco anos, até que em 1920 morreu a sua mulher, Elena de Obieta. Fernández voltou entón para Buenos Aires, e vivéu alí practicamente retírado até à sua morte. As suas obras som únicas na literatura arxentina, tanto pola sua técnica (unha mistura de poesía e filosofía) como polo seu conteúdo (o seu idealismo subxectivo que desentoába fortemente com as tendências positivistas que prevalecíam nos círculos hispanoamericanos, na época da sua formaçón). Aínda que sempre foi enemigo de publicar, alguns amigos literários conseguiram convencê-lo para que desse a conhecer de vez em quando algún manuscrípto. O primeiro foi “No todo es vigilia la de los ojos abiertos”. “Arreglo de papeles que dejó un personaje de novela creado por su arte”. “Deunamor-El-No-Existente Caballero, el estudioso de su esperanza” (1928). Nele o público desconcertado de Buenos Aires, lamenta a pérda esse mesmo ano do popular Güiraldes, encontrou unha combinaçón de verdade e paradoxa, xirando em torno do antígo tópico do despertar, o sonhar, a realidade e a ilussón. Fernández predica o subxectivismo puro e transcendental e o misticismo como disciplina suprema (aínda que non se refére à ciência que exponhem algúns escritores relixiosos do “Siglo de Oro”). Afirmou que ser é “lo sentido, y únicamente lo sentido por mí y actualmente. El mundo (material) es un sueño de la afección”. O impacto dessa ruptura















