
FABBIANI RUIZ, José (Panaquire, Miranda, 1911). Novelista, contista e crítico literário venezolano. Foi professor de literatura e director fundador das escolas de “Bibliotecología y Literatura” e do “Centro de Estudios Literarios de la Universidad Central de Caracas”. Foi decano da “Facultad de Humanidades y Pedagogía” de 1959 a 1962. Os seus ensayos forom reunidos em “Clásicos Castellanos”: “Novelas y novelistas” (1944), “Cuentos y cuentistas” (1951), “El cuento en Venezuela” (1953) e “Tres temas de poesía venezolana” (1966). A narrativa de Fabbiani entra dentro da categoría do realismo máxico. Inícia-se com a novela “Valle hondo” (1934) e os contos de “Agua salada” (1939). A novela “Mar de leva” (1941) narra acontecimentos que seguiram à morte do dictador Juan Vicente Gómez en 1935. Logo apareceram “Guira es un río de Barlovento” (1946) e “La dolida infancia de Perucho González” (1946), unha série de vinticinco episódios da infância do protagonista e os seus primeiros trabalhos como servidor de vários amos. Mostra lonxánas reminiscências do Lazarillo de Tormes. “A orillas del sueño” (1959) ganhou o Premio Nacional de Literatura. Trata do amor da fantasiosa Magnolia polo neno Crisanto. No mundo máxico no qual vivem os protagonistas, encontram-se com o cazador de páxaros Epifanio, que se oferta para levar Magnolia à cidade dos sonhos. A realidade intervem cruelmente quando o pái é arrestado por motivos políticos e os páis de Crisanto morren.
OXFORD