
EUGENIO DE TOLEDO, San (c. 600-657). Visigodo que chegou a ser bispo de Toledo (646-657) e o mais importante poeta latino da sua época. Baixo o reinado de Chindasvinto (642-653) editou os trabalhos de Dracontio. Os seus poemas forom editados por F. Vollmer em “Monumenta germaniae historica: Auctores antiquissimi” (Berlím, 1905, vol. XIV). Os poemas som tán sinxélos que quase chegam a ser inxénuos, mas as suas âmplas leituras mostram-se nos rasgos de poetas como Virgilio, Ovidio, Horacio e Petronio que aparecem na sua obra, o mesmo que os ecos de poetas cristáns antígos. Alguns dos seus temas som as penalidades da velhíce, a brevidade da vida, a paz, o amor e as aves. O seu estilo pode ser observado neste fragmento no qual paródia os autores clássicos num poema sobre as delícias do estío: “Musca nunc saevit piceaque blatta / et culex mordax olidusque cimax / suetus et nocte vigilare pulex / corpora pungit” (De incommodis aestivi temporis, carmen 101).
OXFORD