
O bem e a xustiça. O debate com os comunitaristas. Unha das principais críticas que a obra de Rawls recebeu é que apresenta unha teoria da Xustiça que non se fundamenta nunha teoria do bem. Rawls pensa que debemos encontrar unha concepçón da xustiça que non proceda de nenhuma concepçón de bem. Caso contrário, a xustiça non sería imparcial e, portanto, non trataría todos os indivíduos e todas as ideias do bem com igualdade nem obtería o apoio necessário dos indivíduos, grupos relixiosos e éticas seculares diversas que formam as actuais sociedades plurais. Unha xustiça à imaxem de unha determinada ética relixiosa ou secular, ou de unha opçón política concreta, ou de unha concepçón do mundo particular, non atinxiría o consenso necessário de que qualquer ideia de xustiça precisa para ser estábel. Porém, o problema é encontrar essa xustiça “universal” pola qual Rawls anseia. As filosofias comunitaristas, partindo da convicçón de que non existe unha ética universal, mas que toda a concepçón de bem é sempre relativa a unha comunidade, xulgam que as ideias de xustiça som inseparábeis das ideias do bem e o que se entende por xusto ou inxusto depende do que se xulga ser bom ou mau. Porque é que alguém que acredita que as mulheres têm um papel social diferente do dos homes ou que as castas debem determinar a ordem social ia aceitar a igualdade de oportunidades? A igualdade de oportunidades é um princípio de xustiça que apenas convence quem tem a crença moral de que os homes e as mulheres debem ter os mesmos papéis sociais e de que a sociedade non está dividida em castas. O bom dá informaçóns sobre o xusto. De outra forma, de onde saem os princípios de xustiça? Da cartola de Rawls?
ÁNGEL PUYOL