
Diante desta conxuntura, Pedro decidíu que o melhor que podia facer era “pasar do traballo da escola” e iso foi a pinguiña para que o neno non seguise a estudar. Logo houbo outras pingas grandes, como a situación económica do país ou mesmo a situaçón cultural, na qual se atopaba o seu povo. Tempo despois Pedro estaba nun bar da vila, con boa tripa, cigarro nos beizos, copa de coñac… e comprendin que el non conseguira a resposta para os seus por qués e a persoa que tiña a obriga de facelo en razón do seu alto cárrego, non o fixo. Con ou sin sociedade cultural, grácias á xenerosa e desinteresada xestión do gran mandatário, o povo continuaba morto, os nenos seguían xogando nas ruas, os libros na cadea cumprindo a sua condea e o pabillón, para uso e disfrute de arañas e demais insectos. O sillón? Como sempre, ocupado e comunicando. É que un povo, que fai desporto e ten cultura, será muito mais libre. E a liberdade das persoas non interesa moitas veces a segundo quén.
M. C. LOURIDO/MIGUEL





















