
FERNÁNDEZ DE LA REGUERA, Ricardo (Barcenillas, Santander, 1916). Româncista. Viveu em Chile de 1929 a 1939. Passou a maior parte da sua vida activa escrebendo e ensinando na Universidade de Barcelona e num instituto de ensino médio. Um observador perspicaz, que consegue atrair o leitor com a sua tradicional maneira de narrar. O pior dele é a falta de convicçón na caracterizaçón das personáxes femeninas e, especialmente nas suas primeiras obras, a falta de personalidade ao escreber. Entre as suas novelas (publicadas sempre em Barcelona) temos: “Entre otoño y primavera” (1945), “Un hombre a la deriva” (1947), “El corazón en el río” (1949), a sua novela sobre a guerra civil, “Cuando voy a morir” (1950), que Pérez Minik considera como a melhor do seu xénero, “Cuerpo a tierra” (1954), “Perdimos el paraíso” (1955), “Bienaventurados los que aman” (1957) e “Espionaje” (contos). Xunto com a sua mulher, Susana March, Fernández de la Reguera escrebeu várias novelas nunha nova série de “Episodios nacionales contemporáneos”.
OXFORD