
Tras concluir com o seu “relato fiábel e pensamento sobre “parerga”, a deusa passa a unha “paralipomena”, “disposiçón ilusoria das palabras” sobre o tema da opinión dos mortais. Esta parte do poema conservou-se muito imperfeitamente e discutíu-se muito sobre a sua intençón. Non obstânte, é seguro que Parménides fíxo com que a Deusa dera unha explicaçón sobre ela, cuxa existência por separado foi refutada na primeira parte, e que precedera as observaçóns daquela, revelando o erro a partir do qual se inícia toda aceitaçón de “formas” contrárias (noite e luz). Como poeta, Parménides non conseguíu muitas alabanzas dos históriadores da literatura. Talvez as suas afirmaçóns non se preocuparam muito com o rigor lóxico dos argumentos do filósofo e das tensóns que isto impúxo à composiçón à maneira épica. Mourelatos demonstrou o perto que se situou Parménides das convençóns métricas de Homero e Hesíodo. A partir da análise do vocabulário do poeta, chega à conclusón que menos do dez por cento da sua linguáxe non aparece na épica primitiva e que muitas das palabras aparentemente novas som imitaçóns de formas épicas. Mas, na maioría dos casos, Parménides non diserta como Homero ou Hesíodo. Isto debe-se tanto à matéria temática como, significativamente, ó seu uso muito mais extendido de cláusulas subordinadas, especialmente as introducidas pola conxugaçón ilativa “yáp”, “pois”. Com a excepçón do proemio, que contêm muitas fráses ornamentais e abundância de detalhes concretos, o estilo do poema está subordinado ao desarrolho lóxico da argumentaçón. Mas, tudo isto non quere dizer que se negue a habilidade poética de Parménides. É capaz de criar frases vivas e orixinais: os mortais “som levados de um lado para outro, tanto surdos como cégos, confundidos, tribus sem entendimento”; “a Xustíza non permite ao ser nascer ou perecer, liberândo-o das suas cadeias, senón que os suxeita rapidamente”. Parte da importância e logro do grande Parménides, foi o feito de que desarrolhou unha metodoloxía filosófica completamente nova, dentro das convençóns da poesía tradicional.
P. E. EASTERLING E B. M. W. KNOX (EDS.)