
A imaxinaçón é um músculo, que há que estimular em todos os momentos. Don Nepomuceno Carlos de Cárdenas, era um fazendeiro (ou Coronel, como lhe chamábam os brasileiros), que como amo benévolo, tinha decidído de sua real gana, alimentar a capacidade fabuladora dos seus escrávos. Com muitíssima razón, afirmaba, no uso superlativo do seu ego, que fabular era unha capacidade própria do home. E, que, somênte sería necessário apertar um botón disparador, para que chegue a primeira ideia fantástica, arrasadora. O mecanismo que utilizaba e no qual os treinava era: “Ver todas as cousas, como o princípio de unha história”. “Todas as noites, acostúmo a tomar unha copa de Porto, antes de deitar-me, sentado na varanda da quinta que dá a poênte. Assim me encontraba unha noite, quando ouvím um enorme gritarío proveniênte da senzála dos escrávos, que non dista mais de duzentos metros da casa principal. Colhím as duas pistolas, que sempre tinha bem preparádas no meu escritório, e saím para indagar que acontecía. No torreiro que se abre no meio das choupanas, encontrei a homes e mulheres num estado de grande excitaçón e pressas do pânico. Estabam sentados ó redor dum fogo, onde preparábam a céia, quando um dos criádos, sem dúvida seguíndo as minhas instruçóns, díxo que a fogueira parecía a língua de um animal e que estabam todos ó alcance da sua boca. A noite era escura e, tanto realismo puxo o narrador em convencêlos da sua ideia, que acabaram por sentir-se nas fauces de um ser terríbel. Quíxo o azar que unha ráfaga de vento, das que aquí se levantam com frequência, axitára as copas das árbores e tronchára algunhas polas. Unha mulher gritou: “¡Que se cerra a boca!”, e a desbocada imaxinaçón dos demais prendeu no colmo das cabanas”.
LÉRIA CULTURAL