FERNÁNDEZ DE OVIEDO Y VALDÉS, Gonzalo (Madrid, 1479-1557). Soldado e cronista. Tomou parte na reconquista de Granada e lutou em Italia com Gonzalo de Córdoba. Fíxo viáxes ao Novo Mundo em 1514, 1520, 1526, 1532, 1536 e 1549. O difuso relato das suas impressóns resulta de grande importância, polas observaçóns etnolóxicas e topográficas. As suas actitudes eurocêntricas e militaristas, foram criticádas polo humanitário fray Bartolomé de Las Casas, quem tívo especial cuidado em indicar nas suas obras, os numerosos erros de feito e interpretaçón, que cometéra Fernández de Oviedo. O seu “Sumario de la natural y general istoria de Las Indias” (Toledo, 1526) foi seguída pola mais âmpla “Historia natural y general de Las Indias, islas y tierra firme del mar océano” (vol. I, Sevilla, 1535; vol. II, Valladolid, 1537). Deixou inacabadas e inéditas as “Batallas y quinquagenas”. Trata-se de unha série de diálogos sobre famílias e sucéssos da España baixo o reinado dos Reyes Católicos e Carlos V. As suas “Quinquagenas de la nobleza de España”, som unha desordenada compilaçón de feitos e personalidades da côrte espanhola. Xeralmente, som-lhe atribuídas duas obras mais: “Reglas de la vida espiritual y secreta teología” (1549), unha obra pseudomística, que concorda mal com o que sabemos da sua vida e carácter e que, de qualquer maneira, é unha traducçón do italiano; e o “Libro del muy esforzado e invencible caballero de la Fortuna propiamente llamado con Claribalte” (Valencia, 1519), um libro de cabalaría que fora atribuído também a um tál Fernández de Oviedo de Sobrepeñas.
OXFORD
