FELIU Y CODINA, José (Barcelona, 1847-1897). Dramaturgo e româncista. Foi um dramaturgo menor, da escola neorromântica de Echegaray. Escrebeu muitas obras de teatro e elevou o sainete rural e costumbrista, ao nível da traxédia. Os seus protagonistas som xeralmente mulheres de moralidade ríxida e atractivas, de extraçón média ou baixa, que vivem em poboados de províncias. O enfoque de Feliu é sentimentaloide, convencional e falto de qualquer ponto de vista moderno. Típicas deste estilo som “María del Carmen” (1895) e “La real moza” (1896), nas quais se apressenta a heroína em Murcia e Andalucía respectivamente. A obra que lhe deu nome foi “La Dolores” (1892). Bretón de los Herreros fíxo dela unha “zarzuela” e o próprio Feliu unha novela, “La Dolores: historia de una copla”. Luis Fernández Ardavín escrebeu unha continuaçón, “La hija de la Dolores”. Dolores, seducída polo barbeiro Melchor e abandonada, busca vinganza a través dos seus admiradores, o “miles gloriosus” Rojas e o rico e mundano xovem Patricio. Mas estes, están mais interessados nos seus favores, que no seu bom nome. É o tímido seminarista Lázaro, que a adorou sempre de lonxe, quem apunhala o tal Melchor, e salva com sangre a honra da heroína. A copla, sobre a qual está basada a obra, é atribuída ao “sinvergüenza” Melchor: “Si vas a Calatayud / pregunta por la Dolores, / que es una moza muy guapa / y amiga de hacer favores”. Feliu traduzíu unha parte das novelas curtas de Bandello.
OXFORD
O Pomar 