Arquivos diarios: 05/09/2026

Decían os vellos dantes que todas as noites había a procesión das ánimas. Ie entonces era un home que lle gustaba muito andar de noite, ir a tapar a auga aos praos. E despois a lo mejor viña dos praos en plena noite ie iba al palleiro a face-la ceba pre despois al día siguiente dárllela ás vacas. Ie el saía cos manizos –como lles chamamos eiquí en Pereda– del palleiro e tiños pousaos na porta. Ie neste momento concidiu que pasaba a procesión das ánimas, ie todos al pasar íbanse erimando al home aquel ie dábanlle así como unha especie de patada, hasta que un que viña dos últimos adelantouse ie púxose do lao de el ie díxolles: —Non, muito cuidado, non darlle, que este é meu padrín. Ie todos aquelos al pasar que lle iban dando unha patada, íbanlle decindo: –Andar de día, que la noche es mía; andar de día, que la noche es mía…

FONTEBOA, A., 1992: LITERATURA DE TRADICIÓN ORAL EN EL BIERZO, DIPUTACIÓN DE LEÓN, PONFERRADA.

FELIU Y CODINA, José (Barcelona, 1847-1897). Dramaturgo e româncista. Foi um dramaturgo menor, da escola neorromântica de Echegaray. Escrebeu muitas obras de teatro e elevou o sainete rural e costumbrista, ao nível da traxédia. Os seus protagonistas som xeralmente mulheres de moralidade ríxida e atractivas, de extraçón média ou baixa, que vivem em poboados de províncias. O enfoque de Feliu é sentimentaloide, convencional e falto de qualquer ponto de vista moderno. Típicas deste estilo som “María del Carmen” (1895) e “La real moza” (1896), nas quais se apressenta a heroína em Murcia e Andalucía respectivamente. A obra que lhe deu nome foi “La Dolores” (1892). Bretón de los Herreros fíxo dela unha “zarzuela” e o próprio Feliu unha novela, “La Dolores: historia de una copla”. Luis Fernández Ardavín escrebeu unha continuaçón, “La hija de la Dolores”. Dolores, seducída polo barbeiro Melchor e abandonada, busca vinganza a través dos seus admiradores, o “miles gloriosus” Rojas e o rico e mundano xovem Patricio. Mas estes, están mais interessados nos seus favores, que no seu bom nome. É o tímido seminarista Lázaro, que a adorou sempre de lonxe, quem apunhala o tal Melchor, e salva com sangre a honra da heroína. A copla, sobre a qual está basada a obra, é atribuída ao “sinvergüenza” Melchor: “Si vas a Calatayud / pregunta por la Dolores, / que es una moza muy guapa / y amiga de hacer favores”. Feliu traduzíu unha parte das novelas curtas de Bandello.

OXFORD