Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez
QUE NADA SE SABE (11)
Por isso resulta chamativo que Averroes, agudo noutras questóns, e muitos trás el, se haxan esforzado com inútil e enorme trabalho em reducir a siloxismos o que Aristóteles dixo em discurso libre, e que tenham querido mostrar em todas partes que tais siloxismos son infalíveis, absolutamente certos e também demonstractivos, sendo assim que nada o é menos, como logo mostraremos. Polo contrário, non é extranho que Agostinho, luminária explendorossíssima da Igrexa Cristán, tenha aprendido polo seu próprio enxenho, sem mestre, todas as demais ciências excepto esta siloxística. Pois as outras fundan-se nas cousas, mas ésta é unha ficçón subtíl de ningunha utilidade, e inclúso muito perxudicial, por quanto aparta os homes da comtemplaçón das cousas, e os reten em sí mesma, como verás melhor no decurso desta obra. Mas isto difere do que eles dicen: que o siloxísmo é a maneira de saber e o principio sem o qual non há ciência. E afirman certamente unha verdade, mas a din sem sabê-lo. Pois a sua ciência é esta: non saben mais que compor um siloxísmo da nada, é decir, com A. B. C…; mas, se houbera que construilo com algo, enmudecerian como quem nem sequera entendera a mais mínima proposiçón. Mas voltemos a nós. ¿Entón qué? ¿O que ensina a construir unha casa non a construiu xamais el mesmo, nem sabe facê-lo, nem tampouco os seus discípulos? ¿Por que vou acreditar que se hade construir así? E aquilo de que se non há demonstraçón non há ciência. Também é falso que a demonstraçón enxendre o hábito científico, pois de um ignorante, mas capaz de saber, saldría ciência tán só com que a demonstraçón lhe presentá-se o que se há de saber; inclúso a própria palabra “demonstraçón” indica isto. Mais ainda; de Aristóteles e dos outros nunca entendin a menor cousa ou proposiçón, mas incitado pelos seus ditos, aprestei-me a considerar qualquer realidade; vistas as contradiçóns e dificuldades daqueles, para non enredar-me nelas eu também, abandonei-os e busquei refúxio nas cousas, a fim de recabar delas o xuízo. Aristóteles foi para mim o que el mesmo dí que foi Timoteo para os demais cantantes, a saber, se Aristóteles non tivera sido tal como foi – e igualmente Platón e os outros – talvez tampouco eu tivera sido tal como son. Por isso é fácil ver que estúpidos son os que van buscar nos autores toda a ciência e a única ciência que há, sem ter para nada em conta as cousas, pois quem me indica com o dedo algunha cousa que há que ver, non enxendra a minha visón, senon que excita a minha potencia visual para que pase ó acto. De ahí que também me pareça sumamente estúpido o que alguns afirman: que a demonstraçón necesariamente conclúie e obriga a partir de principios eternos e invioláveis, sendo así que talvez non existan tais princípios ou, se os há , serán totalmente desconhecidos como tais para nós, que somos, non só maximamente corruptíveis, senón também, no tempo tan curto que vivemos, muito vulneráveis.
francisco sanchez
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.
