
Certamente, por esta razón, a xuventude vienense e os seus novos talentos encontraram-se imediatamente sob suspeita, xá que o seu ímpeto podía ser a semente da transgressón e, finalmente, da temida desagregaçón social. Viena fazía o possíbel para serenar os ânimos dos xovens. A constriçón era tán forte que os xovens se viam forçados a esconder a sua verdadeira idade e a fazer o máximo possíbel para parecerem mais velhos; por exemplo, deixavam crescer longas barbas, vestiam casacas e moviam-se com sobriedade. De facto, até a instituiçoń escolar vienense estaba firmemente concebida para consolidar este ríxido “statu quo” e conduzir ao conformismo da xuventude; imperavam a autoridade, o dogmatismo cego, a dureza, a apatía e a pouca humanidade. De qualquer forma, sem dúvida a consequência mais horríbel de todo o severo formalismo burguês foi unha implacábel repressón sexual. A sociedade vienense de finais do século sempre deu mostras de unha moral extremamente ríxida, que non tinha nada a invexar ao puritanismo victoriano. Practicava-se um pacto de silêncio absolucto e inabalábel em tudo o que se relacionaba com a sexualidade. Todas as instituiçóns vienenses (a escola, a família, a sociedade no seu conxunto) se comportavam, em relaçón ao sexo, de um modo artificial e enganoso. De maneira tácita, claro está, aceitava-se a presença do sexo, mas nunca a sua menor insinuaçón ou exibiçón pública, por inocente que nos pudesse parecer agora. Desta maneira, a repressón sexual invadía implacavelmente todos os usos e costûmes da sociedade vienense. A impostura em relaçón ao sexo, foi tán xeral e obsessiva que quase se podería falar de unha neurose colectiva. A pior parte desta grande dissimulaçón, programada com tanta paciência, recaíu sobre a condiçón feminina. A mulher foi forçada a representar um ideal impossíbel: o da mais absolucta inocência e pureza espirituais. Por essa razón, os vestidos das mulheres estavam concebidos para esconder todas as formas femininas. Por dentro, estas indumentárias eram unha espécie de armaçón ou couraça que oferecía um belo e sempre asséptico aspecto exterior. Tinham unha infinidade de espartilhos e enáguas, um facto que obrigava as mulheres a mover-se de maneira totalmente artificial e a adoptar posturas forçadas. Por exemplo, unha mulher educada nunca podía cruzar as pernas em sociedade, por medo de que, num descuido, pudessem ver-lhe o tornozelo.
MARC PEPIOL MARTÍ