.
Para a CNT a cousa estaba clara, urxía aproveitar as contradiçóns manifestas no seio dos partidos burgueses, e explorar a fundo as disensóns entre o exército e o Estado, para destruir o sistema monárquico e proclamar unha república social avançada. Para a UGT, orientada polo Partido Socialista, a situaçón non tinha dimensón social, senón política, e o que importaba era formar um bloque de oposiçón para impôr um goberno liberal, que non transtocára as bases do sistema monárquico. Forom estas duas maneiras diferentes de enfocar o problema, o que provocou a confusón nas conversaçóns entre as duas organizaçóns obreiras. Pouco depois o fracasso pecharía este período. Mentras o Partido Socialista, a través da UGT, paraba os impulsos populares e dilataba o momento da acçón de massas (alegando ante os representantes da CNT, que a UGT non estaba preparada para o levantamento obreiro a fundo e que era prematuro botar-se à rua) dous feitos restarom desgraçadamente partidários à revoluçón. O primeiro foi a entrada de Eduardo Dato no Goberno, quem se apresou a dar satisfaçóns aos chefes militares da Arma de Infantaría, logrando com isto restabelecer a disciplina no Exército. E o segundo foi o rotundo fracaso da Asamblea de Parlamentários, reunida em Barcelona com o compromiso de nomear um Goberno provisional. Dita Asamblea, quando tivo conhecimento de que a clásse obreira barcelonesa había levantado barricadas nas ruas e sacaba a bandeira roxa, disolveu-se; os obreiros revolucionários quedarom, pois, a partir de entón, nas máns da repressón (19 de Xulho de 1917). Disolvída a Asamblea e desvanecído o sonho político do Partido Socialista (que tinha cifrado a sua victoria no triunfo da Asamblea de Parlamentarios), a UGT quedou desarmada e sem saber que fazer, frente a unha axitaçón social que crescia dia a dia. Asustados os dirixentes do Partido Socialista e da UGT, non vírom outra soluçón que travar a clásse obreira. Pablo Iglesias, aconselhou que bastaba unha demonstraçón pacífica de folga xeral, para calmar as massas. Desde aquel momento, a Unión General de Trabalhadores obrou neste sentido, reivindicando para ela exclusivamente (frente à CNT) a responsabilidade de dirixir o movimento obreiro, nomeando um Comité Nacional de Huelga, que caíu nas máns da polícia horas depois de declarar-se a folga xeral do 13 de Agosto de 1917. Unha testemunha do referído movimento, resume-a nestes termos: “Iniciou-se sem um fim concreto e durou unha semana. Os obreiros asturianos, cuxo heroísmo foi elevado, prolongarom-na oito dias mais. Em Vizcaya forom muitas as víctimas. O movimento foi unánime e tán completo en todo o país, que non había precedentes de outro similar acontecído no mundo. As víctimas obreiras contárom-se por centenares em toda a Península”. Um historiador acrescenta: “…as tropas forom movilizadas e utilizarom as suas ametradoras contra os manifestantes. (…) Estimou-se que as tropas se tinham conduzído barbaramente (…); a partir de aquel momento (o exército) convertíu-se, xunto com o rei, no único poder efectivo”. E como colofón, o líder socialista Indalecio Prieto declarou uns meses mais tarde nas Cortes, ante as queixas que se facíam ao Partido Socialista de haber querído desencadear a revoluçón em Espanha: “Es cierto que dimos armas al pueblo e que podíamos vencer en la contienda, pero no le dimos munición. ¿De qué os quejáis?”
ABEL PAZ
