
CAMPOAMOR, Ramón de (Navia, Asturias, 1817-1901). Poeta post-romântico. Primeiro acreditou sentir unha vocaçón relixiosa, que deixou para estudar medicina, mas finalmente decidíu-se pola política e pola literatura. O seu primeiro libro de versos foi “Ternezas y flores” (1840), ao qual o próprio autor negaba qualquer mérito. “Ayes del alma” e “Fábulas” (âmbos de 1842), que passarom desapercebidos para crítica e público, mas as suas “Doloras” (1845; ed. ampl., 1886) forom acolhidas como poesías de grande arte. Como Valera, Campoamor desdenhaba a adulaçón e non acreditaba merecer tamanhos eloxíos. Segundo Félix Ros, “quizá por temor a una emoción fuerte”. Este detalhe revéla-nos a debilidade do epígono de Espronceda, que se caracterizou precisamente pola expresón poética de fortes emoçóns. A través da sua traxectória poética, Campoamor tentou sem êxito o poema épico e filosófico: “Colón” (Valencia, 1853), “El drama universal” (1862) e “El licenciado Torralba” (1881) som mostras disto. Crítica e público gostavam dos seus poemas mais curtos, especialmente “Doloras”, “Los pequeños poemas” (1871) e “Humoradas” (1886). Foi home rico, com prestíxio e grandes influências. Foi membro do “Partido de los moderados” e obtívo, entre outros cargos, o de gobernador de Castellón, Alicante e Valencia sucesivamente. Os temas da sua poesía ponhem de manifesto unha filosofía pessoal e unha ideia do amor. Tratou de reconciliar as crênças relixiosas com o xiro intelectual europeio cara ao positivismo e ao escepticismo. Nesta linha escrebeu “El personalismo” (1835) e “Lo absurdo” (1865), que hoxe pecam pola sua inxénuidade, mas que podem interesar aos estudosos das ideias filosóficas. Também escrebeu unha valiosa “Poética” (1883). As ideias que expresa neste libro non coinciden com o seu próprio ideário como poéta. Teóricamente defende a claridade e a significaçón de ideias e estilo, a transformaçón destas ideias em imáxes viváces e a plasmaçón destas imáxes num linguáxe rítmico que evite a frase poética vácua. Com estes princípios reaccionava contra a extravagância e a pedantaría de algúns poetas românticos. Com o seu libro, influíu em Bécquer e Batrina na Espanha, e em Darío, Gutiérrez Nájera e José Asunción Silva em América. As suas “Poesías” forom editadas em 1956.
OXFORD
