A GALLEIRA DE MAELOC

.

                     A GALLEIRA DE MAELOC

                Alá, polos meiados do século quinto da nossa era, as hordas de bárbaros xermánicos, invadiron as terras do sul da ilha de Gran-Betranha.  E os Celtas Bretóns, viron-se na necessidade de buscar unha nova terra.  Muitos deriváron cara à Armórica (Gália), e os outros vinhéron estabelecer-se na costa septentrional da Galleira.  Trouxeron tudo o que podiam portar, gando, maneiras de viver, mas sobre todas as cousas a sua música.  Comandados pelo Druída Maeloc, aquí, nestas verdes terras, talmente as suas, atoparon o fogar de unha nova pátria, e nela permanecem xá para sempre.

.

                              mensaxem

Vinde à terra do vinho, deuses novos!

Vinde, porque é de mosto

O sorriso dos deuses e dos povos

Quando a verdade lhes deslumbra o rosto.

 

Houve Olimpos onde houve mar e montes.

Onde a flor da amargura deu perfume.

Onde a concha da mao tirou das fontes

Uma frescura que sabia a lume.

 

Vinde, amados senhores da juventude!

Tendes aqui o louro da virtude,

A oliveira da paz e o lírio agreste…

 

E carvalhos, e velhos castanheiros,

A cuja sombra um dormitar celeste

Pode tomar os sonhos verdadeiros.

 

miguel torga

Deixar un comentario