
Nasceu na aldeia de Angoares, no bairro do Cabalón, o 19 de Abril de 1948, no seio dunha família de populares. Os seus primeiros quinze anos, discorrem nas rivas do rio Tea, baixo severas condiçóns de vida, tanto no que diz respeito às necessidades económicas, como no indixente ambiente sociocultural, fruto do ríxido control exercido na vila polas forças políticas. Estas condicionantes conformam a dependência das clases populares, especialmente o campesinado, conformará o nó desse território poético que é Seraogna: “Seraogna,/ brazos de nulher mouca / que abrancas / terras de silencio”. Este mesmo território orixinário aínda o habería de recuperar o autor em obras posteriores, se bem baixo claves míticas menos referênciais, como a infância, a mulher, o rio ou as ilhas. Até aos dous anos, viveu na casa dos avôs maternos, labregos âmbos, passando logo a viver com os seus páis (Alfonso, de profissón zapateiro e Herminia, empregada dunha alfaiataría) para o bairro da Castinheira, adxunto ao casco hurbano de Pontareas. Alí passou toda a infância, segundo as suas palabras “xogando na rúa e percorrendo os caminhos e as veigas de Angoares e dos seus arredores”. Vencelhados coas suas vivências, habería que reconhecer muitos dos motivos e símbolos da obra de Pexegueiro, desde os animais como as curuxas, que aninhabam num coberto da casa dos avôs e que, presentes em “Seraogna”, cobram unha importância connoctativa maior em “Desatinos dun maldito”, até aos productos do campo, tais como o pán de milho e o de centeio, que a família cozía e vendía nas feiras. Ós quatro anos começa os estudos no Coléxio das Teresianas, para passar cinco anos depois ó Coléxio Santiago Apóstol, âmbos os dous pontareáns e privados. E, seríam as aulas, tinxídas na lembrança, de fortes dosses de negatividade. O único lugar no qual entra em contácto coa cultura escrípta, o que espelha a pobreza do entorno a esse respeito. Mas também a falta de qualquer outra perspectiva, que non sexam os vencelhos subordinados urdídos polos poderes fácticos, fronte aos quais, non habería de permanecer neutral.
SERAOGNA I
Ninguén pode ollar a cidade do Ceo, do Sol…
¿Quen se atreveu a dicir que a farna leva mensaxe de eternidade?
¿Quen te enganou con viño na hora de amar?
Herba, fillo da gavela e do arado,
¡como che mentiron ano tras ano!
Déronche imaxes, máis carros de silencio e sorrisos de nenas brancas.
Déronche o marelo polo verde
E fóronche cantando con viola dunha corda o Réquiem e a Eternidade
(Brancas naves de cristal nos teus eidos) ¡falso! ¡falso!
Enganáronte; ó preguntar polo pan déronche refugallos de anxo
Enganáronte cando descalzo ías á procura das túas zocas…
Enganáronte xa ó nacer, lúa vella, sempre nova, eterna,
a túa eternidade está nos teus brazos, no teu cerebro
que tronzaron con rorrós de igrexa e mantelas falsas
Non che pregunto pola túa vida
porque xa sei que vives no máis fondo da noite
Non che pregunto polos teus fillos
porque xa sei que loitas, esperto o día,
por arrincalos da neve sucia
e facer que os seus soños sexan carne ceibe
nesta terra de tempo que nos rouban os traficantes do trabalho…
Non chores, mulher de suco; eu sei que dos teus ollos abrota o bronce
que haberá de forxar, co lume dos homes,
ese Himno á Liberdade e ó Traballo.
Muller de fábula, raiola, irmá do trono, achégome ó teu camiño
e bebo das túas mans
o sangue que me ergue e me fai redemuiña de loita.
¡Enruga e cárcere, polo bronce do teu pranto!
ALFONSO PEXEGUEIRO GONZÁLEZ










































