A “Razón de amor” e os “Denuestos del agua y el vino”. Forom encontrados, estes dous poeminhas num códice da Biblioteca Nacional de París e publicados por Morel-Fatio em 1887; ao final deles figura o nome de Lope de Moros, mas, a xulgar pola fórmula empregada e o lugar da sua colocaçón, parece seguro que se trata non do autor, mas de um mero copista. Os poemas seríam pois, anónimos e supostamente pertencentes a princípios do século XIII. A “Razón de amor”, vinha sendo considerada desde a sua publicaçón, e até ao descubrimento das “jarchas”, como a primeira composiçón lírica que se tinha conservado em castelán. Desde os seus versos iniciais o poema mostra-se-nos enraizado nos refinamentos da lírica provençal ou do “dolce stil novo” dos primeiros poetas toscanos. A personáxe masculina, que se apresenta como um poeta “que siempre dueñas amó”, aparece no meio dum delicado e fermoso xardím cheio de árbores, herbas e flores, na proximidade de unha fonte; é o momento da sésta; o poeta colhe unha flôr e descubre entón unha doncela, que à sua vez tinha preparado um copo de vinho e outro de àgua, resguardados baixo unha sombra, para oferecê-los ao amante. A doncela, que reúne todas as prendas da mais delicada beleza, vem cantando unha “cançón de amigo”; o poeta toma-a da mán, e entablan um diálogo de amor, com mútuas queixas. Quando a xovem se vai, o poeta queda desconsoádo. Unha pomba, que entón aparece, derrama a àgua sobre o vinho e começa com isto a segunda parte, ou o segundo poema independênte; xá que a relaçón entre ambos, tem sido diversamente estimada polos diferêntes comentaristas.
J. L. ALBORG
O Pomar 