Arquivos diarios: 17/02/2020

KANT (O PENSAMENTO INDEPENDENTE E CRIATIVO)

Quando, por fim, em 1770, aos quarenta e seis anos, lhe chegou a cátedra de Metafísica e Lóxica, pôde, entón, concentrar-se na tarefa filosófica: durante a década seguinte ensaiaria e poría à proba na sala de aula as ideias que depois comporiam a Crítica da Razón Pura, para entusiasmo dos estudantes, que abarrotavam a sala e chegavam às seis da manham, unha hora antes do início da licçón, para encontrar sítio libre. A riqueza dos conceitos, a clareza e a exaustividade da exposiçón, bem como a solidez metodolóxica, fixeram de Kant um orador célebre muito antes de publicar as suas obras. As descripçóns de vários alumnos transmitem-nos um Kant que non se limitaba a leccionar rotineiramente os conteúdos programáticos, nem se contentaba em adorná-los com comentários erudictos ou simpáticos e pequenas histórias. Polo contrário, mostraba nas aulas como se constrói o conhecimento a partir de dentro, organicamente, desenvolvendo ideias, ramificando opçóns, atando as pontas soltas: mostraba, em suma, que o pensamento é algo vivo e em construçón, non um conxunto de sistemas fechados que tem de se memorizar e repetir; non ensinaba filosofía, ensinaba a filosofar. Como se vê, dedicava-se com o máximo interesse a incentivar o pensamento independente e criativo nos seus alumnos, para que, como ele dizia, se mantivessem sobre os seus pés.

JOAN SOLÉ

QUANDO POIDAS DECIR, O MEU PASSADO FOI ONTE

Los aldeanos van en coche, la gente mal se habla, la terraza del “Tilo” está cerrada frente al cole de primária. Llegará la “Internet” a todos los hogares. El gasóleo sustituyrá la “lenha”, y la cocina de “Butano” a la “Lareira”!

…………………………………………………………………………………………..

Se aspira a ser viajado, erudícto, instruído, culto y educado. Pero, nos olvidamos, que estamos creando nustro próprio “Cortelho” de CO2. El estiercol y las moscas, se van con los dueños. Ahora queda la pretensión… Prospección y proyección!

…………………………………………………………………………………………..

La esperanza de un mundo desconocido. Que va a ser mejor que antaño… Enfoques surgem, las mas diversas profesiones… Los mas distinguidos y refinados gustos, llegando al vicio y la perversión. Cuando puedas decir, mi pasado fue ayer, con el puedo entender el presente. Para construir el futuro, entonces puedo identificarme como persona.

…………………………………………………………………………………………..

Según ella, ocuparé un lugar familiar, social, cultural, académico y profesional. Con gustos y intereses, que permitan valorar lo que va surgiendo. Puede ser una travesía a las “Cies”, el mecánico que me cuida el coche, la pescantina que limpia el pescado… Ó el estudiante de aeroespacial, la azafata de congressos, que se mueve libremente, el ratero del bus en la grán ciudad.

MARÍA DE MOLINA

FILOSOFÍA HELENÍSTICA (PROBLEMAS DE TRANSMISSÓN TEXTUAL)

Um dos maiores obstáculos no estudo das filosofías helenísticas é a falta de documentos orixinais. Conhecemos melhor as ideias dos estoicos e dos epicuristas antigos através das referências feitas por autores posteriores do que através de cópias fiéis dos seus escritos. Isto é o mesmo que dizer que non conhecemos directamente as suas ideias, mas que as reconstruímos a partir de testemunhas posteriores que lonxe de serem obxectivas, apresentam-se muitas vezes parciais ou tendenciosas e nem sempre sabiam distinguir as opinións pessoais da douctrina histórica efectiva. A verdade é que à maioria destes autores chegou xá unha versón indirecta de todas as ideias e opinións dos pensadores orixinais. Conservamos apenas unha pequena parte dos muitos escritos de Epicuro, non possuímos nenhuma obra completa dos primeiros estoicos gregos, e do escéptico Carnéades tudo o que sabemos é graças a fontes secundárias e tardias. Deste modo, o que se sabe sobre o primeiro pensamento helenístico (da Atenas dos séculos IV e III a. C.) som apenas as suas linhas mestras, ideias xerais, mas non os pormenores nem as argumentaçóns concretas. Esta penúria textual explica, em parte, a razón pola qual os estoicos e os epicuristas nunca merecerom a atençón académica que hoxe achamos que debem merecer, mas também a xá mencionada clara preferência pola metafísica e polas ciências, muito mais do que pola filosofía moral. A perda de inúmeros textos estoicos e epicuristas (non os cínicos, porque estes quase non tinham textos a perder) deveu-se também ao facto de, nas escolas dos primeiros séculos da nossa era, a maior parte da atençón ter sido dada às filosofias platónicas e aristotélicas, cuxas obras foram copiadas em bons códices de pergaminho, ao mesmo tempo que se neglixenciavam os ensinamentos e a cópia dos textos helenísticos. Nos capítulos dedicados aos estoicos e aos epicuristas som mencionadas as fontes primárias e secundárias que conseguiram chegar até nós. No entanto, neste pequeno estudo global non é a nossa prioridade descreber com detalhe as investigaçóns filolóxicas que permitiram encontrar os textos secundários, cuxos exemplares mais antigos datam do século I a. C., duzentos e cinquenta anos depois de os primeiros filósofos helenísticos terem exposto as suas doutrinas. É nosso deber, porém, alertar o leitor para os obstáculos documentais que este período apresenta.

J. A. CARDONA