Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez
Arquivos mensuais: Marzo 2018
EM NOME DE GUILLADE (MOSTEIROS)
MOSTEIROS
Dentro das realizaçóns de carácter relixioso, tamém se deben salientá-los numerosos mosteiros que existiron em todo o termo. O primeiro em levantar-se foi o de Santa Locaia de Guillade, do que tán só se conservan as súas ruínas. Máis tarde há notícias de San Pedro de Angoares, do de San Bartolomeu de Fozara e do de Santo Estevo de Cumiar. O de feitoria máis recente foi o convento de San Diego de Canedo, froito da doazón do pazo no que se assenta (polo conde de Salvaterra) para converte-lo em cenóbio franciscano, que, aínda que data do século XVIII, conserva unha portada do XVI.
ALBERTE REBOREDA CARREIRA
Publicado en Uncategorized
EM NOME DE GUILLADE (ARQUITECTURA RELIXIOSA)
ARQUITECTURA RELIXIOSA
No eido da arquitectura, son várias as igrexas que aínda conservan vestíxios da súa construçón românica, como a de San Pedro de Angoares, que pertenceu a um mosteiro bieito e que consta de planta de cruz latina e ábside rectangular, na que sobresaen o capitel do seu interior e os canzorros; a de San Salvador de Padróns, que tan só posúe a portada de estilo românico, mas que destaca polas súas dimensóns; a de Santo Estevo de Cumiar, com portada românica, um arco triunfal e um león de grandes proporçóns arrimado à parede norte; e a de San Cibrán de Paredes, que aínda tem elementos ornamentais representativos, como os canzorros ou a cruz do tellado. Outro templo que cumpre mencionar é o de San Nicolau de Prado, máis moderno, mas que destaca polas súas pinturas murais (do século XVI).
ALBERTE REBOREDA CARREIRA
Publicado en Uncategorized
NIETZSCHE (INFLUÊNCIA DE SCHOPENHAUER)
Mas além de Ritschl e de Rohde, a época de Leipzig será recordada pelo encontro com dous homes (um morto, o outro vivo) que determinam de forma radical o curso do pensamento nietzschiano: o filósofo Arthur Schopenhauer e o compositor Richard Wagner. O encontro com o filósofo ocorrerá pouco depois de chegar à cidade. Num alfarrabista, Nietzsche encontra “O Mundo como Vontade e Representaçón”, a obra-prima de Schopenhauer, e sente entón unha voz interior que lhe sussurra: “Leva este livro para casa”. Durante as duas semanas seguintes, Nietzsche mal descansa (impón-se a si mesmo um horário em que dorme unicamente das duas ás seis da manhán) e devora um livro que, no mais profundo do seu ser, sente que foi escrito para el. A partir desse momento, Nietzsche converter-se-á ao schopenhauerismo e non perderá ocasión de propagar os ensinamentos do mestre, um filósofo em quem encontrará unha “natureza que vale mais do que cem sistemas”. Schopenhauer foi, certamente, um filósofo atípico. Partindo de Kant e axudado pela filosofía oriental, o seu pensamento apresenta-se como um combate contra o idealismo alemán, a corrente que dominava a filosofía europeia na primeira metade do século XIX. Schopenhauer acusa os idealistas alemáns (Fichte, Schelling, Hegel) de construírem maxestuosos edifícios conceptuais que, no fundo, non passavam de abstraçóns vacias, afastadas da vida e da experiência práctica.
toni llÁCER
Publicado en Uncategorized
AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (32)
Ad Responsorium. O día 20 de Septembro de 1911, fún a Mondariz, dixo-me: sás com unha rapariga de perto da tua casa, e a esta outra foron-lhe com mil contos e mentiras (era Pra.), mas hade vir-che ás mans, só que tu non queiras. Se xogas à lotaria ganhas. A tal que deu parte de tí, non te metas mais com ela, nem lhe deas confianza. Ela tem unha vecinha que a invita polo malo, e tem cuidado que andan com ideia de colher-che unha prenda pra facer-che mal. Neste mesmo día 20 descansei em Paz, tendo a seguinte visón: sonhei que iba passeando polos montes de Lisboa, com a escopeta e uns poucos de coelhos, e seguim dereito à cidade, perto dum sítio chamado A Estrela, e desde lonxe avistava o convento deste sítio, e empós de mim vexo vir Redosinda das Carbalhas, chegamos perto da ante dita Igrexa, e eu estava-lhe indicando o nome das ruas, e como avistava unha multidón de xente, non seguimos adiante, dei volta outra vez pro monte e puxem-me a brincar com ela, e como era de pequeno corpo, puxem-na porriba de mim – decindo-lhe – em vez de te por, por baixo, ponho-te por arriba; ela deu um xeito ás pernas como medio abrindo-as, e eu com unha man dei-lhe debagar nas vaxinas… estando com esta luta, despertei e quedei muito quieto e sereno e fixando os meus pensamentos percebim que estaba o Spírito… sobre mim abrazado, que pouco se percebia, e non me molestou, nem em sonhos, nem em vixília, e mirando o relóxio, eran as duas da noite. O día 22 de Septembro de 1911, tiven unha visón que tan pronto desperto, se me borrou, mas por intuiçón, parece que ouvin unha voz, que me falóu no Sr. Cura Val. Polo día, andando ás mozas, encontrei-me com a que tinha tido o sonho com ela (Redosinda), mostrando-me malo sembrante, e como que enoxada comigo.
manuel calviño souto
Publicado en Uncategorized
A DESCONSTRUÇÓN DO “EU” E O DESEXO (XII)
A violência da noçón moderna de suxeito advém do facto de se entender como o centro irradiador de conhecimento que lhe permite situar-se nunha posiçón de proeminência relativamente aos outros seres naturais. O ser humano moderno teria pretendido substituir Deus, ocupando a sua centralidade. Para se distanciar da violência referida, Lyotard axa necessário desconstruir o eu, modificar a perspectiva que o entende como unha entidade unitária dominada pola razón, para o observar como um fluxo livre de enerxias que se tentam descarregar intensivamente, estabelecendo posiçóns que nunca son fixas e que, de forma contínua, se dirixem para novos obxectos de interese. Portanto, para o pensador françês non existem identidades ríxidas, mas apenas transformaçóns psíquicas. Um pensamento antiautoritário non poderá ser humanista, terá de por em causa as disposiçóns do desexo. Por isso, defende-se unha leitura “libidinal” de Marx, onde a crítica ao capitalismo non se realiza devido à alienaçón que implica, entendida nos termos habituais (como perda da autêntica essência humana, como reidificaçón dos seus traços mais próprios, como exploraçón do proletário pelo burguês ao arrebatar-lhe a mais-valia da sua força de trabalho, etc…), mas como um exercício desviado do desexo humano. O capitalismo non fai sentir prazer. Pode “fascinar”, mas no final a sua noçón de prazer descompon o desexo.
teresa oñate e brais g. arribas
Publicado en Uncategorized
DERIVA HISTÓRICA (PETROGLIFOS DO COTO DO SANTO TOMÉ)
XACIMENTO ARQUEOLÓXICO GA36O42063
Os vários petroglifos e sinais grabados nas pedras do Coto do Santo, os últimos que lograron sobreviver a sucessivas ondanadas de bárbaros e pedreiras, que arrassarom com quase tudo o que de valor havia. Non obstante, a memória permanece milagrosamente viva.
a irmandade circular
Publicado en Uncategorized
QUE NADA SE SABE (12)
Por este motivo, em câmbio, a verdadeira ciência, se é que existe algunha, sería libre e fruto de unha mente libre, e, se ela por sí só non percebe-se a realidade mesma, tampouco a percebería forzada por demonstraçón algunha. Pois as demonstraçóns obrigan os ignorantes, a quem basta a mera crença. ¿Porqué, pois, fás neciamente acópio por um lado, e por outro de tantas proposiçóns de Aristóteles, com as que acabas construindo um siloxismo bárbaro sem que entendas unha só delas? Eu daria-che um conselho melhor: abandona a Filosofía, pois és totalmente inépto para ela; mas talvez foras um excelente arquitecto, ou zapateiro ou, se queres, um remendón. Estes componhem com madeiras, pedras, tecidos e couros unha figura, mas non bárbara, como tú fás, senon bem disposta, sem perguntar-se que sexa a madeira, a pedra, o tecido ou o couro, senon como farias com tudo isso unha casa, um traxe ou uns zapatos para o César; da mesma maneira tú, usando de cesárea potestade, construies um labirinto no qual te atrapas non só a tí mesmo senón também ós infelices como tú, a quem falta o fío da razón, sendo así, que tú sabes nada, pese a que proclamas ensinar os outros, nem o sei eu, ainda que intento persuadir-te disso. Por conseguinte, como ignoras isto, tampouco poderás captar-me; e eu, que tudo ignoro, tampouco poderei demonstra-che nada. Logo non sabemos nada, e isto é o que levo afirmando.
francisco sánchez
Publicado en Uncategorized
AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (31)
O meu Mestre, Prisón. O día 29 de Xulho dixeron-me que o meu Mestre (Fadista) tinha batido no Calvete, e o 3 de Agosto foi preso o dito suxeito. O día 14 de Agosto polas 11 ou 12 da noite, cantava a interxeiçón da páxina 11, e assaltou-me um sono mortal, vem o Gomez chamar por mim ás seis da manhán, para trabalhar na Encostada e polas 11 do meio día ensordecín, encontrando-me indiferente e sendo molestado polo Spírito… tendo sonhos que non me acordaban ó despertar, vários eran com o Cura Val. Manuel Guillade, sem medo. O 20 de Agosto de 1911, polas sete, fún à novena a Oliveira (capela) e vinhem polas Chans de Oliveira caminho de Mourigade, a ver se encontrava o Senhor Val, non o encontrei, pois naquel carreiro que vai prá Igrexa, e que está xunto das veigas, quedei alí até ás 11 da noite, iba unha escuridade medonha, e despois vinhem polo meio do Ádro, demorando um pouco nel e cheguei à casa ás 12,35, sem o menor temor. Calviño em Xuízo. O día 28 de Agosto de 1911 (Segunda Feira), celebrou-se o xuízo de faltas contra mím e mater mea (impostor)… testemunhas falsas: 1ª Maria Rey, e a sua filha Aurora. 2ª Serafina Argüellez. 3ª José Rey. 4ª José Dominguez Rivero. Estes son os réus: 1º Maria Rodriguez Penabella. 2º Manuel Calviño. 3º Isabel Calviño. Confisón, a primeira testemunha dixo: quando cheguei, vin esta mulher estendida no chan gritando, e el e a sua nái com um pau gordo e comprido batendo quanto mais podian, polas costas, mans e pés, quadrís, etc…, ó chegar eu, dixo a nái pro filho, deixa-a, deixa-a, que pra sí xa leva. ¿Tinha sangre? – Non Senhor. ¿Por onde eran as pancadas? – Por todos os lados, mas principalmente polo brazo esquerdo, polas costelas, e polas partes, que estava toda unha calamidade – ¿E a sua filha? – A minha filha non puido vir que está mala, pois o que digo eu, é o que dí ela – Está V. despachada. 2ª Testemunha: Eu cheguei das Carballas de ganhar o meu xornal, e sentindo gritar, vin a Penabella caída no chan e o Senhor Calviño dando-lhe com um pau, logo ouvin decir que a sua nái tamém lhe tinha batido, e nom vín mais nada. Está despachada. 3ª Testemunha: Eu tán pronto a Penabella gritou, vin-na estar sentada ela só gritando, despois, sí que vinheron unhas duas mulheres e a levaron, mais nada. Está despachada. 4ª Testemunha: Eu só sentin do meu balcon estar a nái do Calviño a decir da xanela, vaite com todos os demónios, que senon levas unha carga de pedras, logo sentín o Calviño da xanela decindo, espere ahí, que xá a fodo, e nada mais. Está despachada. Agredida (por impostura), está Vostede conforme com 15 pesetas de indeminizaçón, e as costas do xuízo, de que acusa o Senhor Fiscal – Sí Senhor! Réu – Non Senhor! Non tenho por que pagar, pois eu non batín a ninguém, todas as testemunhas son falsas, para facerme pagar unha cousa inxusta. Xustiza ás testemunhas: están Vostedes despachados! E Vostede venha dentro de dous días, para ver a sentênça que lhe sái, e se desexar pode apelar. – Sí Senhor, que se faga Xustiza nos Xulgados e arriba. O día 30 fún ver a sentença, que era a mesma xá referida, o Secretário (Manuel Alonso), prometeu vir embargar, e ainda non chegou até hoxe.
manuel calviño souto
Publicado en Uncategorized
NIETZSCHE (O UNIVERSITÁRIO) (5)
Despois de escrever um trabalho em latim sobre Teógonis, poeta grego defensor do aristocratismo, Nietzsche termina a escola secundária em 1864. Nesse mesmo ano, movido pela possibilidade de ir viver com o seu amigo Deussen, muda-se para Bona onde inicia estudos universitários de filoloxía clássica e, cumprindo os desexos da nái, também de teoloxía. Após o rexime monástico e militar do coléxio interno de Pforta, aquele rapaz de apenas vinte anos vé em Bona a oportunidade de unha aprendizaxem mais vital do que académica. Num primeiro momento, Nietzsche abre-se à despreocupada vida universitária: faz parte de unha associaçón estudantil, frequenta tabernas, fuma, bebe e acaba até ferido, despois de se bater num duelo de esgrima com um membro de um grupo rival. No entanto, rapidamente chega à conclusón que essa vida tresloucada atenta contra a sua verdadeira natureza, alérxica a qualquer forma de gregarismo, sendo invadido pela tristeza. Nos dias de Bona teve lugar um conhecido acontecimento. Aparentemente, nunha ida a Colónia e ao tentar encontrar um restaurante que lhe tinham recomendado, Nietzsche acabou. por engano (?), num prostíbulo. Petrificado perante as propostas deshonestas que várias mulheres lhe fizeram, o xovem Fritz acalmou a sua ansiedade começando a tocar num piano que alí havia e, acto contínuo, saia escopeteado daquel lugar. Apesar de a história ter servido para que o seu amigo Deussem afirmasse a sua castidade (dirá mulierem numquam attingit: “nunca tocou nunha mulher”), o mais provável é que Nietzsche voltasse a pisar locais desse tipo para algo mais do que simplesmente improvisar acordes ao piano. Um facto que apoia esta hipótese é que, uns meses depois, Nietzsche foi submetido a vários tratamentos contra a sífilis, cuxa fase final de desenvolvimento pode afectar gravemente o sistema nervoso, foi a explicaçón médica oficial para a loucura que o atacaria mais de duas décadas depois (“caso que o informe do médico sexa verdadeiro.”). O período de Bona é de apertos económicos e dívidas; apesar disso, Nietzsche non está disposto a renunciar a um piano de aluguer nem à vida cultural que a cidade lhe proporciona. Questiona-se, entón, sobre as crenças relixiosas que tán precocemente desenvolvera. Apresentam-se-lhe, de modo mais irreconciliável do que nunca. dous caminhos: “Se queres alcançar a paz de espírito e a felicidade, entón crê; mas se queres ser um discípulo da verdade, entón investiga”, escreve à sua irmán. Perante tal disxuntiva, Nietzsche opta por abandonar a teoloxía e envereda pela filoloxía, escolha que o obriga a dar sérias explicaçóns à sua nái. Assim, após unha série de novas e intensas dores de cabeza e reumáticas, nos finais de 1865 escapa da medíocre vida estudantil de Bona e, seguindo os conselhos do seu amigo Gersdorff, muda-se para Leipzig, para continuar o curso de filoloxía clássica. Nos quatro anos seguintes, Nietzsche completará um formidável currículo como filólogo: publica ensaios e recensóns em revistas especializadas, participa activamente na Associaçón Filolóxica e um dos seus trabalhos ganha um prémio da universidade. Apesar das muitas horas dedicadas ao estudo, terá tempo para usufruir da vida social em cafés, salas de concertos e teatros, sentindo, por fim, a agradável liberdade de estudante universitário.
toni llácer
Publicado en Uncategorized
EM NOME DE GUILLADE (CONTEXTO ARQUEOLÓXICO XERAL)
CONTEXTO ARQUEOLÓXICO XERAL
O curso do río Tea, em xeral, e Pontareas, em particular, constituiem um território muito rico em xacimentos pré-históricos. Os achados arqueolóxicos mais antigos do Concelho datan do paleolítico, ó que pertence um utensílio acheulense aparecido no lugar da Pedra de Agua (Pontareas). Mais abundantes son os procedentes do neolítico, entre os que destacan um machado pulido, atopado no Barral (Pontareas) e outros úteis líticos descobertos nas aldeias de Angoares (um punhal de folha plana com empunhadura fiferenciada) e Guillade (um machado). A cultura megalítica tamém está representada por vários enterramentos e à idade dos metais corresponde-lhe um machado de bronce, encontrado perto da Pena dos Namorados (Arcos). Há abundantes mostras, ademais, de gravados rupestres, como os descobertos na Chan de Gândara (Mondariz) ou os de Ribadetea e Guillade, unha grande parte destes vestixios atopan-se no Museo Municipal de Pontareas. Da cultura castrexa tamém se conhecen abundantes restos. Existen mostras destes asentamentos em Angoares, Areas, Bugarín, Celeiros, Cristiñade, Guillade, Guláns, Nogueira, Oliveira, Pías, Ribadetea, Xinzo, etc. e entre eles destacan o de Fozara e o de Troña. A conhecida como cidade do Caneiro (Fozara) é de gran relevancia, xá que nela apareceu, entre outros restos cerámicos e metálicos, um fragmento de vasilha grega, um caso excepcional na Galiza. O castro de Troña (Pias) está situado no monte denominado do Doce Nome de Xesus, a uns 280 metros sobre o nível do mar. Iniciáron-se as escavaçóns polos anos 20 ou 30 do século XX Luís Pericot e Florentino Cuevillas. Posúe forma elíptica ou oval, presentando amplas terrazas na súa pendente oeste e um ancho foxo aberto na rocha. Nel atoparon-se numerosos restos, entre os que sobresán fíbulas, moedas, escumalhas, e abundantes fragmentos cerámicos. Pertence ós denominados castros defensivos e son muito peculiares as súas vivendas, xá que existem construçóns de planta circular, elíptica, quadrada e rectangular. o que demostra que foi habitado durante um largo período de tempo. Tamém destaca um petróglifo que tem unha serpe, arredor do qual circulan várias lendas.
alberte reboreda carreira
Publicado en Uncategorized
A DERIVA FREUDIANA (XI)
A deriva freudiana focaliza-se na questón do suxeito, debate que está no centro da practicamente totalidade da filosofía contemporânea. Mergulhando as suas raízes em Nietzsche, e passando pela tradiçón fenomenolóxica, hermenêutica, estructuralista, pós-estructuralista, desconstructivista e, claro, psicanalítica (apesar das fronteiras entre estas correntes seren difusas), o problema da subxectividade caracteriza um dos elementos que melhor definem a distinçón entre modernidade e pós-modernidade. Esta última tem unha marcada orientaçón anti-humanista, desconfia profundamente da noçón moderna de suxeito e entende que é obrigatório repensá-la, pelo menos para reduzir a violência que a acompanha e manifesta. Lyotard apoia-se em Freud para redefinir a subxectividade, análise que recorre ao vocabulário psicanalíctico mais doucto, onde a categoría de desexo passa a ocupar um lugar central. Na análise que o nosso autor faz da categoria de desexo, podemos reconhecer a influência de Espinosa e Nietzsche, pensadores que, à sua maneira e no contexto das suas filosofías, entenderam existir unha forza imanente ao vivo que tende para a plenitude. Para eles, o desexo, lonxe da concepçón que a via como um impulso negativo, e que enfactizava a dimensón de falta ou ausência do que non se possui e que implica sofrimento (dada a frustraçón de nunca o poder preencher plenamente), é entendido como unha potência afirmativa e criativa. A voliçón é unha enerxía que actua como motor das acçóns dos seres vivos, levando-os até ao limíte das suas capacidades. É desta forma que o desexo se impulsiona activamente, pugnando por superar os diversos entraves que causam obstáculo ao seu pleno desenvolvimento. Em “Economie Libidinale”, Lyotard, de um modo semelhante à perspectiva positiva e criativa do desexo que Deleuze e Guattari defendem no “Antiédipo”, descreve o desexo como unha enerxía que transita, um fluxo marcado por diversos níveis de intensidade e de inter-relaçón que acontece para lá da sua localizaçón ou concretizaçón num suxeito e num obxecto determinados. (…) De facto, é a indefiniçón, a falta de estructura formal reconhecível, que mantém intacta a sua capacidade libertadora, motriz, “incessantemente criativa”. O desexo “derrama-se”, estende-se de forma ilimitada, além das acçóns conscientes dos suxeitos que o ponhem em xogo ou das direcçóns a que aspiram. O desexo e os seus fluxos son impossíveis de antecipar e consequentemente, son dificilmente domináveis. Por isso a voliçón pon o “acontecimento” em causa.
teresa oñate e brais g. arribas
Publicado en Uncategorized
AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (30)
Visón os Hoteis. O día 18 de Xulho de 1911, fún-me deitar polas 11, e tiven a seguinte visón: sonhei que andava com uns rapazes, que me levaron a um povoado onde había Hoteis e andavan a construir um, de tal forma que cada pedra que facian enchia um lado em pleno do Hotel, pedimos trabalho e non o conseguimos, entón marchamos, e ó passar por certo sítio, eu subin a unha árbore na qual había enxames de abelhas em pequenos buracos, dos quais saíron unhas poucas, e unha delas cravou-me o aguilhón na língua. Estas son as principais voltas do sonho, mas levou muitas mais voltas que non logro recordar. Grande Suceso. Preito. O día 20 de Xulho de 1911 polas 7,50 da tarde, tiven unha grande zaragata com a Visconda, e transcorridos 8 días deu-lhe unha enfermedade. O día 23, fún a Mondariz, cheguei à casa com algunha fame, eu andava Salvaxe. O 26 fún outra vez a Mondariz (ó responsórium). Saín com victória sobre a questón, sái um home que volve por tí, sai-che unha rapariga que teis no peito (era Pra.) Sais bem ir xunto d’um home…(era o Sr. Val). Antes de te casar, primeiro tem que morrer a apressada (por impostura), mas desta vez non morre, tem de andar a pé algum tempo. O día 27 de Xulho de 1911 à noite, tiven… Outra Visón: sonhei que iba num tren para Lisboa, em companhia da Xaroupa, eu estava com medo decindo com o pensamento. Ah! Non fún xunto do Cura de Guillade (Senhor Val) e vou voltar enfermo como da outra vez; chegamos a um povoado parecido a Ponte e alí saímos, e fomos cada um ó seu destino para nos xuntar despois e seguir caminho. O 28 de noite, tivem a seguinte Visón. Sonhei que estaba eu debaixo da minha xanela na companhia doutro, e estabamos conversando com outro home, que me parecia o Senhor Val; despois tivem unha pequena conversa com Maria Rosa da Coladera e seguidamente se presentou Inocêncio de Viñó atropelando, o sonho levou muitas voltas, entre as quais eu fún molestado polo Spírito malo.
manuel calviño souto
Publicado en Uncategorized
QUE NADA SE SABE (11)
Por isso resulta chamativo que Averroes, agudo noutras questóns, e muitos trás el, se haxan esforzado com inútil e enorme trabalho em reducir a siloxismos o que Aristóteles dixo em discurso libre, e que tenham querido mostrar em todas partes que tais siloxismos son infalíveis, absolutamente certos e também demonstractivos, sendo assim que nada o é menos, como logo mostraremos. Polo contrário, non é extranho que Agostinho, luminária explendorossíssima da Igrexa Cristán, tenha aprendido polo seu próprio enxenho, sem mestre, todas as demais ciências excepto esta siloxística. Pois as outras fundan-se nas cousas, mas ésta é unha ficçón subtíl de ningunha utilidade, e inclúso muito perxudicial, por quanto aparta os homes da comtemplaçón das cousas, e os reten em sí mesma, como verás melhor no decurso desta obra. Mas isto difere do que eles dicen: que o siloxísmo é a maneira de saber e o principio sem o qual non há ciência. E afirman certamente unha verdade, mas a din sem sabê-lo. Pois a sua ciência é esta: non saben mais que compor um siloxísmo da nada, é decir, com A. B. C…; mas, se houbera que construilo com algo, enmudecerian como quem nem sequera entendera a mais mínima proposiçón. Mas voltemos a nós. ¿Entón qué? ¿O que ensina a construir unha casa non a construiu xamais el mesmo, nem sabe facê-lo, nem tampouco os seus discípulos? ¿Por que vou acreditar que se hade construir así? E aquilo de que se non há demonstraçón non há ciência. Também é falso que a demonstraçón enxendre o hábito científico, pois de um ignorante, mas capaz de saber, saldría ciência tán só com que a demonstraçón lhe presentá-se o que se há de saber; inclúso a própria palabra “demonstraçón” indica isto. Mais ainda; de Aristóteles e dos outros nunca entendin a menor cousa ou proposiçón, mas incitado pelos seus ditos, aprestei-me a considerar qualquer realidade; vistas as contradiçóns e dificuldades daqueles, para non enredar-me nelas eu também, abandonei-os e busquei refúxio nas cousas, a fim de recabar delas o xuízo. Aristóteles foi para mim o que el mesmo dí que foi Timoteo para os demais cantantes, a saber, se Aristóteles non tivera sido tal como foi – e igualmente Platón e os outros – talvez tampouco eu tivera sido tal como son. Por isso é fácil ver que estúpidos son os que van buscar nos autores toda a ciência e a única ciência que há, sem ter para nada em conta as cousas, pois quem me indica com o dedo algunha cousa que há que ver, non enxendra a minha visón, senon que excita a minha potencia visual para que pase ó acto. De ahí que também me pareça sumamente estúpido o que alguns afirman: que a demonstraçón necesariamente conclúie e obriga a partir de principios eternos e invioláveis, sendo así que talvez non existan tais princípios ou, se os há , serán totalmente desconhecidos como tais para nós, que somos, non só maximamente corruptíveis, senón também, no tempo tan curto que vivemos, muito vulneráveis.
francisco sanchez
Publicado en Uncategorized
DERIVA HISTÓRICA (AS MÂMOAS DE MOURISCADOS)
XACIMENTOS ARQUEOLÓXICOS MÂMOA Nº 3 GA36O42009, MÂMOA Nº 4 GA36042O22, MÂMOA Nº 8 GA36030062, mÂMOA Nº9 GA36030063, mÂMOA Nº 10 GA36030064, mÂMOA Nº 11 GA36030065.
As Mâmoas anteriormente referidas, e que están situadas debaixo do Coto do Santo Tomé, em território de Mouriscados, formam parte da Necrópolis Megalítica das Chans do Campo do Mouro. Campo, que deu nome, tanto a Campo do Mouro, como a Mouriscados. Están nunha situaçón de abandono semelhante ás de Guillade, e tamém foron todas violadas, unha delas conserva parte do tampo de entrada, e vários petroglifos desperdigados pola zona. Son parte íntegra da necrópolis, e deben ser postas em valor conxuntamente com as de Guillade, pois forman parte do mesmo monumento. Cousa, que xa foi intentada pelo nosso amigo Santi, mas um home só, non pode cargar com o peso de tudo. Así que, esperamos tempos melhores.
a irmandade circular
Publicado en Uncategorized


















