Arquivos diarios: 04/12/2017

AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (3)

.

               Sucesso em Pías. O once de Xulho de 1903 fun a Ponte, e encontrei-me com Fernandes, logo fomos a San Benito de Pías, chegamos alá ás dez, estando eu e o meu companheiro comendo e bebendo, pegou-me unha cousa aturdita pola cabeza e, unha afliçón correndo-me formigas por todo o corpo e, faltando-me a vista e como que iba arrebatado polos aires. Saín de xunto do meu compaheiro sem decir-lhe nada, e fun caír na porta da Igrexa, dando um golpe na sen, e xa non me levantei até que unhas pessoas caritativas me puxeron de pé.  Despois o meu companheiro puxo-me debaixo dunha vinha, onde quedei dormido até que me despertei.  Logo, malamente puidem vir polo meu próprio pé.  O día dezanove de Novembro de 1903, polas três da tarde, deu-me por todo o corpo um temblor e um frío abdominável com dor de ossos e de cabeza e, unha tosse espantosa, assaltando-me logo um catarro pulmonar, mas non podia tosser que mo impedia a dor de cabeza, parecia obra de maxía, pois pola omnipotência e graça do Senhor, se me aliviou polas doze do día seguinte.

manuel calviño souto

CURSOS NA UNIVERSIDADE DE BERLIM (30)

.

               Durante a década seguinte, viveu em vários lugares, embora nunca se esquecendo de Berlim, cuxa Universidade anunciou, intermitentemente, os seus cursos ao longo desse período.  Na capital prussiana, teve a relaçón sentimental mais longa da sua vida, com unha corista do Teátro Nacional que acabaria por dar á luz um filho ilexítimo de outro homem. Porém, apesar disso, sustentou-a económicamente durante mais alguns anos.  Em 1822, fez unha segunda viagem a Itália e, no regresso, foi obrigado a permanecer um ano em Munique, muito doente e aflixido por diversas maleitas físicas (como o início de unha surdez que se ia agravando), complicadas por crises nervosas e depressóns; na cidade bávara, o seu carácter tornou-se totalmente amargo e intensificaram-se, se ainda fosse possível os seus traços de sociopatia.  A sua evoluçón na idade adulta reproduzia, com precisón, a do pai e, antes deste, a da sua avó.  A base xenética da família tinha qualquer cousa que parece precipitar fatalmente para a melancolia e para a obsessón.

joan solé