Arcádia Agustiniana. Grupo literário de Salamanca, que tomou este nome a causa do sacerdote agustino fray Diego Tadeo González, que adoptou o nome de “Delio”. O grupo sucedeu imediatamente ao Parnaso Salmantino. Os seus membros mais destacados, desta tertúlia forom Iglesias de la Casa (“Arcadio”), Juan Meléndez Valdés (“Batilo”), Fernández de Rojas (“Liseno”) e Juan Pablo Forner (“Amintas”). Jovellanos (“Jovino”) que influía o grupo desde Sevilla. Como o seu nome vêm a suxerir, a Arcádia estimulaba a poesía pastoril, na qual se incluía as “letrillas” e as “odas” ademais das “églogas” anacreónticas.
Arcádia. Área montanhosa do Peloponeso central, que se considera tradicionalmente como a morada do deus Pan. Como nesta zona, non se encontrabam poboados nem cidades, pronto se relacionou a Arcádia com o ideal pastoril de paz e harmonía da natureza. A primeira vez que se documentou a frase “et in Arcádia ego” foi nunha lenda escrita nunha pintura de Guercino (1590-1666), na que uns pastores encontram unha caveira. As palabras, que estám relacionadas com ela, querem decir “eu (a morte) estou na Arcádia”. As xeraçóns posteriores malentenderom a lenda e foi traducida por “eu também vivim na Arcádia”, que implica a ideia que “no passado encontrei a paz”. No nosso país, o tema da Arcádia está relacionado com a tradiçón pastoril, que se mostra por exemplo, nas “Égloga de Plácida y Victoriano” de Juan del Encina e na poesía de Garcilaso de la Vega. Na tradiçón em prosa pode-se encontrar em, desde o “Menosprecio de corte y alabanza de aldea” (1539) de Guevara, até chegar aos ensaios com tema rural de Azorín. A paz do lugar secular, era unha variante natural para voltar ao divino: a obra catalán Espill de la vida religiosa (1515) foi traducida com o título de “Tratado llamado el deseoso” e por outro nome, “Espejo de religiosos” (Sevilha, 1530). “Arcádia, prosas e versos” é unha novela pastoril em prosa, na qual se xuntam algúns versos, foi escrita por Lope de Vega a instâncias de António, duque de Alba, sendo publicada em 1598. Foi o volûmem sexto das “Obras sueltas” de Lope, sendo reimpréssas dez vezes até 1620. Acreditába-se que narraba experiências realmente vividas polo duque de Alba e a sua côrte. Muitos destes libros – como “El pastor de Fílida” (1582) de Gálvez de Montalvo – som novelas em clave. A Arcádia de Lope debe o seu título à de Sannazaro 1504, traducida ao Castelán em 1549, mas pertence mais ao estílo de “Los siete libros de la Diana” (1559?) de Montemayor. “Los cinco libros de la Diana enamorada” (1564) de Gil Polo e “La Galatea” de Cervantes (1585) som outros exemplos do xénero pastoril.