Álvarez Murena, Héctor Alberto (1924-1975). Ensaísta, româncista e contista arxentino que escrebe como Héctor A. Murena. Aínda que publicou vários libros de poesía e a obra teatral “El juez”, é mais conhecido como ensaísta. “El pecado original de América” (1954) é, segundo o autor, unha autobiografia mental. Este pecado é histórico: trata-se de um sentimento de culpa que fai que o hispanoamericano sinta que debe ser castigado. À diferença de outros países, entre os que se incluiem aqueles países hispanoamericanos com unha herdânça indíxena, a Arxentina é um país que debe sobreviver sem um passado. Murena critica ao Borges dos anos cinquenta e também ao grupo Martín Fierro por criar unha sensaçón falsa de nostalxía entre os arxentinos. Vê a cultura como um paliativo contra a realidade e contra o sentimento de culpa. “Ensaios sobre subversón” (1963) afirma que o intelectual é necesariamente subverssívo ao defender o tempo. Hispanoamérica tolerou aos seus escritores, porque o humano foi sacrificado ao político e às esixências da “natureza” (José Eustacio Rivera em “La vorágine” ou o “Martín Fierro” de Hernández) ou a unha actitude intelectual ailhante. Os escritores desexam ser dominados polo capitalismo ou polo marxismo, quando na realidade deberiam estar em contra de toda exploraçón. Homo atomicus (1961) é unha visón igualmente pesimista da situaçón do home contemporâneo, na qual se atísba a destruçón da humanidade. A nossa época mostra-se como unha nova Idade Média ou como unha etapa poshistórica. Entre os seus românces encontram-se três sobre a época peronista (“La fatalidad de los cuerpos”, 1955; “Las leyes de la noche”, 1958, e “Los herederos de la promesa”, 1965), nos que reaparece a desilusón que mostram os seus ensaios “História de un día” e unha quevedesca “Epitalámica” (1969), que foi o primeiro volûme de sete, que mostram o mundo contemporàneo como unha traxicomédia grotesca e que ao mesmo tempo som intelixentes paródias de autores de hoxe, daqueles que Murena considera forom excesivamente valorados por críticas e públicos. “F. G.: Un bárbaro entre la belleza” (1972), é a biografia de um poeta ficticio que incluie a sua “obra literária”. Os seus contos som menos orixinais, pois neles é evidente a influênça de Poe, Quiroga e Kafka. Están recopilados em “Primer testamento” (1946) e “El centro del infierno” (1956).
OXFORD
O Pomar 