AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (62)
.
Sibylla nova em Pontareas. Desde que cheguei de Lisboa, até á presente data, tivem muitos contratempos, enfermedades, e misérias físicas – Ah! Sabe Deus quando cesarán. Mas o 15 de Abril de 1916, fún a Pontareas, tendo notícias que había nova sibylla (Barajera), saíndo picardías, doenças, etc… E, que para as desfazer, tinha que traer-lhe terra de um Cemitério (de um ádro onde enterrasen mortos), um lenço, ou terra do pé dereito da rapariga, um ovo de galinha negra e um pano de mán meu. Entregar-lhe tudo isto á Sibylla, que requería tamém, que tinha que o por três días ós pés da cama, onde dormira e tomar cuidado que non se rompera, que o ovo había de romper de seu, e tán pronto rompe-se, desfacía-se o encanto… E a rapariga aparecía a buscarme na minha casa, etc… Mas, que non podía casar mentras estive-se así… E aínda que deixa-se a rapariga e busca-se outra, por forza que fixé-se todos os esforzos serían nulos, etc… Á noite sonhei que iba eu com o seu pái e Isolina diante, mas non se me representou igual. Minha nái enferma. O 27 de Abril de 1916, deu-lhe mal a mama, e a doença foi a pior, até que se puxo fraca, seca, lábios morados, denegrídos, cor de negro-encarnado, encendida, vista lânguida esgaceada, quedqndo quase sem movimento. Se estas sinais duran mais três dias, ela deixaba de existir. E a mím, vêm-me um aímpo de chorar imenso, movido por impulso da alma, que non podía deixar de chorar.
manuel calviño souto
pronto rompe-se, que se desfacía o encanto… E que a rapariga aparecía na minha casa a buscar-me, etc… Pois, que non me podía casar, mentras estivesse así… E aínda que deixase aquela rapariga e buscase outra, por forza que fixé-se, todos os esforzos, serían nulos, etc… De noite, sonhei que iba eu com a seu pai e Isolina diante, mas non se me representou igual. Minha nái doente. O 27 de Abril de 1916, deu-lhe mal á minha nái, e a doença foi a pior, até que se puxo fraca, seca, lábios morados, denegrídos, cor negro-morado, encendida, vista languida-esgaceada, quedando quase sem movimento. Se isto durase mais três días, deixaba de existir, e a mim vêm-me um aímpo de chorar imenso, movido por impulsos da alma, que non podía deixar de chorar.
manuel calviño souto
Esta entrada foi publicada en
Uncategorized.
Ligazón permanente.