UM GRANDE ESCRITOR (7)
.
. Depois de ler a linguagem ultratécnica de Kant e o abstruso xargon de Hegel e restantes idealistas, a prosa schopenhaueriana é unha lufada de ar fresco, um reencontro com as palavras, com a linguagem significativa. Escreveu algo que todos deveríamos ter gravado: “O verdadeiro filósofo procura sempre a luz e a clareza e esforça-se para ser como um lago suíço, capaz de xuntar unha grande profundidade a unha grande clareza que é, precisamente, o que revela a sua profundidade” (RS, 53). Conclui que a clareza é a boa-fé dos filósofos. Naturalmente, pode ter um estilo claro porque tem as ideias muito claras. Mesmo nas partes mais abstráctas da sua doutrina (as que se referem á teoria do conhecimento) consegue ser agradável e interesante, lê-se com agrado e sem esforço. É um artista da prosa. Grande leitor de poesia e da melhor literatura – admira Shakespeare, Cervantes, Goethe, os poetas antigos -, converte a leitura de filosofia nunha experiência estéctica, non só nunha transmissón de ideias. Transforma as ideias mais abstráctas em poderosas imaxens, socorrendo-se de comparazóns e metáforas, com as quais o leitor passa de imediato, da dimensón conceptual á da intuiçón poética, acabando por se reforçarem mutuamente. Por isso, mais do que um escritor para filósofos profissionais (que em xeral, prescindiram dele), é o pensador que fascina escritores – Tolstoi, Mann, Nietzsche, Borges, Beckett – e pensadores xeniais – Wittgenstein.
joan solé
Esta entrada foi publicada en
Uncategorized.
Ligazón permanente.