.
A manha atlântica levantava o véu de nevoeiro das ruas de Praiabela…
Miguel Viqueira, in “Praiabela”
Estes versos xa debían
ter sido escritos hai algún tempo.
Olvidei imaxes
mais o feito de o retardar
tamén é poético.
Pouso estes minutos aquí
para albiscar a antesala do ermo:
o sol nace na profunda area
e só podemos pensar
nun tecido persa deica as ondas,
só nunha esquina da praia ondeando.
E teño que ver
un iluminador de códices
ou a inicial fermosa e grande
dun manuscrito
paseando pola praia:
quero un ornamento minúsculo
e rico: aristoácrata.
Aquí ningén repara no sol,
resplandece a area,
as ondas están moi lonxe,
ermo habitado mais inatinxíbel,
porta da grande solidón.
Teño que subir a un edificio alto,
rodando lentamente
sobre unha roda de muiño,
e atopar no último andar
un leitor coa perna
dereita dormida, sentado,
lendo no libro da lonxanía
cousas de ver e beber
e no libro da vida
un segredo escrito con letra
antiga e pequenísima.
O Pomar 