.
Xa ouvistes as falas das mulleres
no mercado
e os berros dos homes nun xogo de balón
e o comentario dos rapaces
á saida do cine
mais ningún sonido hai máis fermoso
que as voces da xente na praia:
falan, gritan, xogan entre as ondas
e toda palabra semella moi lonxana
e allea a eles mesmos.
Como se un grito deviñera peixe
e che entrara polo ombro
che baixara ao brazo
deica á man
e se fugara
mar adiante
e só gañaras
un brillo
na gorxa e nos ollos
mentres mergullas
e despois pensas
que noutra praia
solitaria só quedara
un home
tendido, vencido, ferido,
coa súa armadura prateada
inmune á soidade
porque tres ou catro ondas
o socorren
e unha onda lle di ao oído á outra onda
(á que está máis cerca del, á que el máis quere).
dille que queres falar con el, dille.
O Pomar 