.
sobre outras follas caídas,
.num recinto asfaltado,
ou entre outras follas deitadas, irmáns,
xorde un silencio sublime, e un ermo.
Chega a folla ao pavimento
e, en silencio, descansa e morre.
Ou non morre, quizais non morre.
Quen morre, por un intre, é o ar.
A morte azul do ar sucede
mentres se desprende a folla e decide cair.
A morte azul do ar é un intre brevísimo,
é un paréntese de eternidade
(a folla imaxinariamente ábrese
en dous semi-ovoides
e cai no silencio).
E quen atinxiu o silencio
e a invisibilidade xa pode
adormecer sen dor,
como esta folla que cai ou caíu
ou como as outras follas xa caídas,
que aínda que mecidas polo vento
ou pisadas distraídamente por alguén,
xa non senten dor,
ou senten unicamente a dor
da súa unida e necesaria indiferencia.
O Pomar 