
.
Zana nasceu na Bahia, mas é no Porto onde agora moura, aí dá a conhecer os pratos típicos do Salvador. Tem man para os temperos? Tem! Tem unha alegria que contáxia? Tem! Tem boa conversa? Tem! Rosana da Hora, ou Zana, para os amigos, non se aproximava da cozinha quando vivia em Salvador da Bahia, no Brasil, com a família, a sua nái a chamava para axudar e non podia porque tinha feito a unha, confessa. Mas as saudades da comida da terra fizeram com que começara a cozinhar. E non foi preciso ler livros, nem experimentar receitas. Aprendeu sozinha, enquanto via a família nos fogoes. Em 2012, veio para o Porto, e há dois meses decidiu xuntar o útil ao agradável, abrir a sua casa a quem quisesse provar os pratos típicos da Bahia. Tinha sempre a casa cheia. As pessoas vinham, comian feixoada quase sempre, por ser mais práctico e mais barato, e xuravan que a comida era boa. Na mesa podem sentar-se entre seis a oito comensais, é a “casa do povo”, como Zana lhe chama: dadinhos de tapioca, fritos com azeite de palma e dêngue, moqueca de peixe com arroz branco e pirao, para sobremesa “cocada-de-forno”, um prato de coco fresco ralado, ovos e leite condensado. Tudo o que é bom na Baixa do Porto, entre 18 e 25 euros por pessoa, e é um lugar recomendado para quem ainda poida gostar de conhecer xente.

.
léria cultural
Publicado en Uncategorized
.
A luz de arriba, do teito, está apagada.
Entro no cuarto de baño como quen entra
nunha bocarribeira.
Axiña abro a villa do meu lavado.
E entón xorde de socato un río,
un río á noite, escuro, correndo
con todo o silencio dos deuses á noite,
rodeado de plantas e perfume de champú,
con palabras en círculo e rectas sonoras.
Estou na ourela do río da miña villa
mollando a sombra do meu corpo,
a carne en sombra do meu corpo,
non o meu corpo branco que aman
mulleres moi brancas na sombra,
non o meu corpo que entra escuro
nas albas máis isoportabelmente
brancas de outros homes condenados.
Estou na bocarribeira da miña villa
espreitando as sombras dun río fondo
a través destes canos invisíbeis
que van do meu cuarto de baño
aos ríos subterráneos da cidade.
E unha certa sombra de min escapa
pola canería: solitaria, sobrante,
case allea. (Estudiarei a morte de Antínoo).
(E estudiarei, e non serei quen de medir
o Tempo branquísimo que, sen eu saber,
habitaba na sombra dos xoguetes da infancia).
Estou pois na ourela dun río profundo
cando, escuro, estou á beira do meu lavabo.
Estou nun bosque verde, oloroso, en sombra.
Mais axiña acendo as luces de apliques, tan próximas,
a cada lado do espello, primeiro unha, despois outra.
Non acendo a luz do teito, a central.
E entón véxome enseguida entrando
pouco a pouco na alba dun Hospital.
Este Hospital sería un Hospital de verdade
se acendera a luz de neón do teito.
Pero non a acendo. Estou na alba.
Estou na alba dun falaz Hospital.
Aínda non saín á rúa: non hai xente.
francisco candeira
Publicado en Uncategorized