.
Namorei amiga de alén do río
co ar que pasa cedo na barquiña do río
Namoreina, meu amigo
E ten ela peixes de auga leda no seo
no pelo longo como o río bágoas do ceo
Namoreina, meu amigo
E se a min chama, souril, de alén, do outro lado,
unha ponte de ar levanta, de ar moi calado
Namoreina, meu amigo.
Namoreina, meu amigo,
por non ir e vir, por non cansar, que me mata
por non caír no río
que soña o seu pelo de ouro e de prata.
francisco candeira
O Pomar 