Arquivos diarios: 24/04/2017

LA TERRIBLE NOUVELLE CUISSINE

.

      ¿Nao sei, se te cante ou chore?

     ¿Nao sei, se te grite um dia?

     Rasgo a alma, e digo em pranto!

    !!Que eu por tua culpa, aínda podia morrer!!

                    De todas elas, sem sombra de dúvida a mais temíbel é a cozinha “Oriental”.   Sobre tudo a comida ambulante, aquela que se vende desparramada por ruas ateigadas de viandantes, “Xentes que van e venhem, xentes que venhem e van, em van.”  Um venenoso cerne, que encerra matéria de “Harakiri”, toda a profunda miséria espiritual do comêrcio, que poderia chegar até ó desmesurado liberal-canivalismo moderno.   Perdon, amigos meus, mas os nossos filhos, que van deslocalizados por esse mundo fora, podem encontrar-se fácilmente com esta comida barata, que até lha levan á casa se fai falta.  Pode ser unha verdadeira armadilha, esta comida, servida diante do televisor com filmes Norte-Americanos porriba.  Garanto, que non pode haber corpo nem mente humana capaz de aguantar tamanho suplício.  O nosso planeta, ficaria irremediávelmente na man das máquinas.  A outra, que non lhe queda nada atrás, é a “American Way of Life” , funcional, moderna, super-dinâmica.   Enormes postas grelladas, amburguesas, salchichas, pizas, mostazas e salsas de tomate, e “Gasus my Good”, etc, etc…   Sim, mas “Científicamente Obessa”, “Multinacional”, “Multidireccional”, interplanetária, de granxas de pitos e grandes escolas de porcos, !!Mama mia!!, !!Mama mia!!,   !!Porca Miséria!!   E as “mentes planâlticas” coma sempre dirán, muita crítica, muita crítica, pero nunca apresentades unha alternativa irracional?   !!Pois sí, desta vez, apressentarei a minha estrela, a “melhor cozinha do mundo”!!   Madame Rosa.   Alá em Uma D’Arriba, nos contrafortes das Barreiras, alí onde os ventos son tempestades, e as ventiscas xelan no crú inverno.   Na casa do Xaneiro, mora unha “Senhora Cozinheira”, formada nos fogons de “Terratenentes do Alentejo” e na imponente Suiza.  É ela que prepara os banquetes de celebracion, dos grandes deuses paganos

que formam parte do panteon familiar do “Clan dos Airgeabais”

léria cultural 

 

PARA REDIMIR O QUE NON SABEMOS OU O QUE SE DI A MEDIAS

.

Soamente pido unha noite iluminada por un soleil noir,

un delirio sempre en fuga, unha voz que entoe pois poboados silencios

muller que non escribes para certo silencio,

que non es volúbel nas razóns profundas

e sais incólume de tantos perigos

e non fas caso de espúrios ideais

e es inmarcesíbel ante toda ilusión

e desprecias inocuas accións e pusilánimes ignorancias.

Para ti son todas as cousas ledas,

muller que convertes as páxinas en branco en berros nidios,

que cantas o mundo e traballas a palabra do soño

mentres segues a rota do vento cando vai pra ningures

mentres no fogar vello dos antergos aínda arden as cepas

con lume eterno e misterioso,

e sabes que nas veigas os homes

xa non danzan as danzas do noso,

e que xa non hai catro xogos

para cadansúa xeira,

e lembras que as lúas enxendran panteras tenras,

e que sofren os homes

moita inxustiza neste mundo noso.

Eu direi que, se non escribo, deambulo

pola cidade amando, en silencio, as persoas

que, depar de min,

pensan cousas belas:

con beleza:

Sen Tempo.

 

francisco candeira