.
I
Porque amamos desmesuradamente a palabra
amamos o silencio.
II
E nesta alborada aberta a todos os xílgaros
clarexar o silencio até tornalo belísima palabra inefábel.
III
De nada serve o pensamento
se non chegarmos á raiz da chama
De nada a palabra se non tocarmos o nervo do silencio.
IV
Sentir, indicar con cálido aceno a enerxía do poema
e adornar a palabra de branco silencio insinuante
e deixar unha notiña de música no incríbel Universo.
V
Amo a palabra exaltada se garda en si algún silencio,
se recolle a forza dos astros, da terra fonda, do soño,
se de modo libre desenmascara a Mentira con infinita paixón polo mundo.
FRANCISCO CANDEIRA
O Pomar 