Arquivo da categoría: Tempo de lecer

O Capitán Clemente Gil

Trabalhaba no goberno militar da Corunha, no tempo em que eu fun persoalmente militarizado. Este Ourensan, baixo o qual desempenhei funcions demasiado insignificantes para ser aqui narradas, fora Cura, de cuxa profision contaba amorios sem fim. Posteriormente dexenerara em Guardia Civil, narrando tamen tráxicas historias da guerra civil, por último acabou como militar alcançando o grau de Capitan.
Quando resolveu abandonar o exercito, continuando com o seu acostumado rosário de desercions, buscou um aliado que fora rebelde anticastrista coma min, as minhas camisetas molhadas enxugando dentro do seu armario, testemunhaban a minha valía.
Chegara o momento sonhado durante toda unha vida de artimanhas, voltar á sua aldeia remota, para o qual úrdiu um plano diabólicamente levado á práctica, logrando após inúmeras peripécias teatrais o fim desexado, a baixa definitiva por enfermidade.
Eu fun o seu salvador, epopeia que me fixo repetir um sem fim de veces diante de Coroneis e Generais, quem podia non acreditar nas palabras dum bó rapaz. Longas representacions dramaticas, das quais sentia verdadeira vergonha alheia, as palabras saíanme da boca pastosas como farrapos, pobre que nem sequer sabe falar pensarian as incautas victimas.
Mas o Capitan Clemente, insistia em que relatara todos os detalhes da minha heroicidade sem omitir um ápice, polo que toda a xefatura ameazaba sériamente condecorarme, por haber resuscitado dunha morte segura tan esforzado servidor da pátria.
Vai na memoria deste home, que sempre tivo a sua aldeia como bem supremo.

Eira Comunal

Viva o desporto

O desporto é algo realmente maravilhoso. Ver um atleta que chega estafado, rebentado, qual peregrino penitente moderno, suando, bufando com a lingua de fora. Sobre tudo aqueles que na cidade, corren pelas ruas detrás do tubo de escape dos carros, impregnando os seus pobres pulmons de nitramon gaseoso.
Dá gosto ver facer desporto, parece talmente unha guerra com poucos feridos, é apaixonante a xente gritando, insultando libremente, pena é que non sempre chegan ás mans, senon que se perden em discusions Bizantinas.
Mas o melhor, a madre de todos os desportos, o verdadeiramente gratificante, é foder com a máquina de sulfatar ás costas, AAAAAHHHHGG…, todos os orgasmos desportivos se xuntan, nunha explosion de xúbilo ínenarrabel.
¡¡ Saúde e Desporto !!

Léria Cultural

O Barbeiro de Sevilha

O BARBEIRO DE SEVILHA

O ano pasado, com motivo da aplicacion sobre as costas dos trabalhadores Galegos, das novas técnicas laborais do Liberalismo-Parlamentário, e tambem debido á minha repugnancia por esta caterva que se chama empresários, estiven unha semana arrestado num dos templos do deus dinheiro em Tui.
Alí conheci um ser sorpreendente, um barbeiro artista, e confeso que apesar da hóstilidade manifesta com que me recebeu a sua esposa, que incluso me propinou dous fortes repelons na batina, nunca na minha vida sain mais contento deste tipo de estabelecimento
O local era arcaico, madeirento, com cheiro de pasadas e presentes desventuras. A sua conversa, prescrutadora daquel individuo desconhecido, atinxiu altos graus de paroxismo, e delirante percorreu toda a escala da ciencia interrogatoria. Mas eu xuro que non soltei prenda, permanecin  em perfeito estado de “Ataraxia”, digna dos maiores maestros da Stoa, vendo como as suas mans acentelhadas tocaban a tissoura.

¿¿ Que tal ??

¡¡ Magnífico !!

Pena que eu non sexa um figurino mais agraciado, e que viva tan lonxe, pois do contrário, escaparia cara a Turonia, cada vés que a Deusa Necessidade así o mandara.

Léria Cultural

A Teoria do Rei Pequeno

Galiza, a amada terra de Prisciliano,é por excelencia a dos Reis Pequenos, talves forxados na independencia indómita do minifundio.
Ese reino diminuto, anónimo e singular, desvencelhado de toda servidume, e de todas as xentes que non foron amamentadas por el.
O trato igualitário da Irmandade Céltica, a beleza cautivante da Fala, velando os deuses do panteon familiar, e os afectos herméticos do Clan
vindos da tenra infancia, nos carreiros deste paraíso, perdidos na espesura solitária do bosque segredo.
Home calado, no recato Druídico da vida apartada, sabedor de que toda parte, todo mundo tem.
As frescas fontes, as ribeiras sombrias, oculto tesouro de verdores ancestrais.
¡¡ Nin deus, nin dono !!

Léria Cultural

O Leon de Rio Maior

Aconteceu este drama tráxico-cómico, na localidade Portuguesa de Rio Maior, e ainda hoxe em dia muitos se preguntan se o leon existia realmente, ou era producto da imaxinacion popular.
Os campesinos afirmaban que andaba um leon á solta, e a xente riase, incrédula perante tamanha exageracion. O asunto adqueriu tonalidades rocambolescas, e o humor nacional despertou o seu talento, ironizando sobre  estas misteriosas aparicions, e creo que ainda ha dúvidas sobre a sua existencia.
Mas o caso que me resultou mais aberrante, e que mais clamaba ó ceu, foi a entrevista que unha das velhas glórias xornalisticas do país, fixo a um rústico labrador, home inxénuo do campo, no sentido daquel que actua sem doblés.
O pimpolho preguntaba todo cheio de superioridade, e com modos burlescos ¿¿Vocé tambem viu o Leao??  ¿¿E pode descreberme  que aspecto tinha?? O homen respondia honestamente, detalhando os pormenores como modestamente podia, despertando o falso pírronismo do entrevistador, que sempre terminaba com a célebre frase ¡¿E ESTA HEIN?!.
Pois, como para castigar toda esta presuncion, o Leon de verbo fixose carne, e cobrou vida de personaxen tráxico. Escapara dum circo quando era unha cria, e ficara esquecido, abandonado. Posteriormente fora cuidado por um maestro, que o mantinha escondido na sua quinta, até que se fixo grande e sentiu a apremiante necessidade de conhecer mundo, encontrandose casualmente nos seus passeios com xente do lugar, que fuxia apavorada ó atoparse imprevistamente com semelhante fera.
Finalmente, o seu amigo, aquel que durante tanto tempo o cuidara, non deixou que ninguem o matara, preferiu ser el a darlhe o ultimo adeus, acabando penosamente com dous tiros de carabina, unha terna historia que os medos inxustamente acabaron por arruinar.

Eira Comunal

Que se mueran los feos

Um mundo confuso, estas atormentadas cacholas humanas, sempre sumidas nunha barafunda de ideias, que navegan entre o milagre e os negocios impensaveis.
Unha vision do mundo, chea de doloroso humor. As experiencias de pobres xentes que sabendo o importante que é isso que vulgarmente se chama beleza, emprenden um longo e tortuoso caminho, de pastilhas, de dietas, de esticamentos, de ximnásios alterofílicos, e um sem fim de artimanhas diabólicas para esquivar a calvicie.

Leria Cultural

“El reino de este mundo”, de Alejo Carpentier

Un libro escrito en 1948, en certo sentido predecesor do realismo máxico de Cen anos de soidade. Nesta pequena e excelente novela Carpentier narra a historia de Ti Noel, un escravo descendente dos africanos levados á República Dominicana e Haití na época da colonización desas illas. Polas páxinas do libro desfila dun xeito máxico a resistencia dos escravos a través de varias xeracións, marcada polos momentos culminantes das revoltas victoriosas que sen embargo acabaron fracasando, fora pola forza represiva superior dos colonizadores, ou fora pola incapacidade dos liberados de dominar e encauzar os seus propios poderes, inmensos para lograr a liberación, pero incapaces para crear e organizar a vida baixo uns principios diferentes aos dos amos. A modo de conclusión, como expresa a cita que segue, semella que o home está condenado a vivir e a realizarse no Reino deste Mundo, en contraposición ao Reino dos Ceos, paisaxe idílico pero va.

“Se sintió viejo de siglos incontables. Un cansancio cósmico, de planeta cargado de piedras, caía sobre sus hombros descarnados por tantos golpes, sudores y rebeldías. Ti Noel había gastado su herencia y, a pesar de haber llegado a la última miseria, dejaba la misma herencia recibida. Era un cuerpo de carne transcurrida. Y comprendía, ahora, que el hombre nunca sabe para quién padece y espera. Padece y espera y trabaja para gentes que nunca conocerá, y que a su vez padecerán y esperarán y trabajarán para otros que tampoco serán felices, pues el hombre ansía siempre una felicidad situada más allá de la porción que le es otorgada. Pero la grandeza del hombre está precisamente en querer mejorar lo que es. En imponerse Tareas. En el Reino de los Cielos no hay grandeza que conquistar, puesto que allá todo es jerarquía establecida, incógnita despejada, existir sin término, imposibilidad de sacrificio, reposo y deleite. Por ello, agobiado de penas y de Tareas, hermoso dentro de su miseria, capaz de amar en medio de las plagas, el hombre sólo puede hallar su grandeza, su máxima medida en el Reino de este Mundo”. (p. 148).

Ver libro en Google Books

Ver en Youtube entrevista a Carpentier, de 1977, duración de 1h 30 min, no programa A FONDO, de RTVE.

O Espantalho que se moveu

Chegou certa manhan a oficina do banco, um home dunhs quarenta anos e dixo bastante emocionado; “vouche contar unha cousa, que vas pensar que estou mal da cabeza. Vinha eu a conducir desde Salvaterra, quando um espantalho que estava nunha veiga me acenou com a man. Xuro que me abanou com a man, baixei do coche e puxen-me a mirar fixamente para el, pelo menos des minutos, e nada, non se moveu. Mas estou seguro que me dixo adeus.”

Meses mais tarde, a minha companheira de trabalho Beatriz, que abandonou a banca para dedicarse a oficio muito mais gratificante o do ensino, observou que um dos seus alumnos infantis coxeaba obstensibelmente.

“Que che passou nos pes?”

“Onte espetei unhs toxos.”

“E non lhe dixeches nada a tua nai?”

“Se lho conto, levava unha tunda.”

“E como teis os pes neste estado lastimoso?”

“Estabamos onte todos a brincar na carretera, nunha curva sem visibilidade, colocamos um boneco tumbado no chan, vestido coas nossas roupas, e tamen lhe calzamos os meus zapatos.”

O primeiro a aparecer foi um camionero, que cravou o freno a fundo desesperado, baixou aflito da cabina, e quando se percatou da broma começou a gritar, cagandose em tudo quanto havia. Os pequenos asustados escaparon polo monte adentro, ficando o que estaba descalco neste estado calamitoso.

Nisto unha das pequenas, empezou a contar outra historia semelhante:

“No outro dia, vestin-me  de espantalho, e puxen-me no meio da veiga, decindo adeus os coches que pasaban. Mas um deles parou, saiu para fora, e quedou ali parado mirando para min, pelo menos des minutos, e eu quietinha, quietinha, que non movia nin sequera unha pestana.”

 Eira Comunal

A revolución enterrada

Paris, a Meca do bom gosto, a Alfa da Finesse, os seus xardins de terra, a sua obsesion geometrica, as manias da grandeza. Os seus magnificos restaurantes, as terrazas, os artistas, os espectáculos. Os largos paseos, as suas mulheres sonhadas (Fernando Pedrido, amigo meu e Bonapartista convicto, temerariamente afirmaba que as Francesas, eran as únicas mulheres que gostaban de homes). Ese doce deambular pola cidade, sem rumo, sem presa,    sem destino, perdido nunha indefinicion permanente.

Como um Prisciliano redivivo, o amigo Xavier Rodriguez, acolhedor , tocado pola gracia dos deuses, com um forte poder de atraccion sobre a alma das xentes, devolve á nai terra o orgulho perdido, com a sua aura espiritual, talmente um estigma de cain.

Como misantropo agradecido, non quero deixar de louvar a sana indiferencia de todos os Parisinos, detalhe subtil de educacion refinada, cousa verdadeiramente de xente fina, que ninguem se fixe em ti é um verdadeiro luxo.

Somente unha cousa maltrataron inxustamente os Franceses, clara e inxustamente foron vapuleando e denigrando paulatinamente a REVOLUCION. Enterraron-na nas catacumbas do Panteon, mans bárbaras borraron da nossa   memoria a Bastilha. Como se de unha vergonha se tratara o nome da sua praza foi transmutado por algum malabarista, em infame concordia.

¡¡ EGALITE !!        ¡¡ LIBERTE !!        ¡¡ FRATERNITE !!

Aforismoi

O estranho caso dum director com corazón

Certa tarde, deu redea solta à sua vida, e a cabeza, que é a parte do corpo que mais pesa, acabou levando-o para um Puti-Club.

Ali encontrou unha senhora, nai dum monton de filhos, cada qual de seu home. Esta miséria humana acabou por tocar a sua fibra sensibel, e num alarde de compaixon e infinita xustiza, deulhe unha Tarxeta-Visa a fundo perdido, que ainda hoxe em dia figura na conta de “Perdidas y Ganancias” dunha entidade financeira da praza.

Obra benemérita  por excelencia, que eu nunca deixaria de aplaudir, com toda a minha vehemente cumplicidade.

Dentro da sua vida monotona e servil, este ser humano encontrou forzas para a grandeza. Por primeira ves, abandonou a sua condicion de escravo, e repartiu como um Grande Senhor.

 Eira Comunal

Norwegian Wood de Haruki Murakami

(Esta canción impregna a atmósfera do libro)

Acabei de ler este libro e vou recomendar a súa lectura. Será que me gustou. Faise fácil de ler. Aínda así non me parece extraordinario en canto á súa calidade literaria, e diría que pasei lendo sen pena nin gloria bastantes das súas páxinas (son en total unhas 380 na edición de peto). Si que me atrapou definitivamente avanzando cara ao final. Fala de relacións humanas, de amores, de soidades, e no ambiente que consigue ir recreando o autor arredor destes temas radica a súa forza.

Está contextualizado no Xapón do ano 1969-1970, e os seus protagonistas principais (Watanabe, Naoko, Midori, Nagasawa…) son mozos/as que rondan os 20 anos de idade. Nunha época de apertura e cambio social planea sobre eles o fin da adolescencia e o paso a un mundo adulto de horizontes indefinidos e ameazantes. A música, a comida, o sexo, configuran o telón de fondo sobre o que se debuxa a vida interior dos personaxes.

Murakami trata un tema que despois elaborará moito máis na súa obra 1Q84: o de como os primeiros e intensos anhelos dun amor adolescente ou preadoslecente que non puido ser realizado quedan esculpidos na memoria dos personaxes e vanos perseguindo ao longo da vida, reclamando a súa consumación e converténdose no vórtice que os arrastra a unha existencia  turbulenta da que non poden escapar.

As mulatas

Muitos xovens, e tamen raparigas Hispanas, sentiron algunha ves a suprema necesidade de substituir San Andres de Teixido por Cuba. Preferindo ir bem vivos cara a este paraiso lonxano.

 Estas aventuras tropicais da nossa amada Xeracion Limite, tinhan verdadeiramente algo de comico-grotesco, se de algo carecen estes americanos, e do sentido do ridiculo, para non dicer da dignidade Humana.

Apesar, das doutrinas emancipadoras socialistas, o vulgo demostraba unha irremediabel vocacion de prostibulo, parecian algo inxenuos, mas esta percepcion era falsa, na crua realidade presidia todas estas relacions internacionais unha picara deshonestidade. O motor era o grande negocio turistico, este si que era o amo, claro que toda esta esplendida xuventud viaxeira non tinha nada que ver con estes turbios asuntos, e menos com o turista convencional.

Nunca os Cubanos viron, nin probavelmente veran xamais, tamanha qualidade Humana, pelo que os conflitos eran inevitaveis, e preferian realmente ligar entre si.

Mas nem todos eran xovens idealistas, tamen pululaban os velhos verdongos, e as historias adquerian tintes turbios de prostituicion galopante (Um fulano que se metia nunha familia, para ter amores cunha nena de once anos, a cambio pagaba festa para toda a malta ¡¡ SE ESTES POR FESTA DAN TUDO !!

Xa Vidal Lainho, orgulhosamente bramaba. ¡¡ YO ME ACUESTO CON QUIEN ME DA LA GANA !!

¡¡ PARECE QUE ESTOU OBRIGADO A DEITARME CON TODO O MUNDO !!

Ante tamanha abundancia de mulatas, um xa se podia permitir certa soberbia, um Home tamen tem a sua dignidade.

¡¡ UN HOME E UN HOME, AINDA QUE SEXA DEBAIXO DA CAMA !!

Leria Cultural

Descuberta unha supernova en Osa Maior

Hai poucos días descubriuse unha supernova na galaxia M101 en Osa Maior. A noticia aparece recollida no diario El Pais, onde se sinala que a comezos de setembro será visible inclusive con prismáticos!

1Q84 de Haruki Murakami

Vou recomendar un libro. Excelente novela. Extensa (737 páxinas, das que lin 300). Aomame e Tengo. Dúas vidas paralelas, que van converxendo ata o momento final. Tengo é un profesor de matemáticas e escritor de novelas. Aomame é adestradora de artes marciais e asasina profesional. Moi boa caracterización e psicoloxía dos personaxes. Erotismo e sexualidade.  Misterio e intriga. Comunas e sectas relixiosas. Moi imaxinativa. Referencias a 1984 de George Orwell. Hai unha soa Realidade? Atrapa na lectura como unha tearaña a unha mosca.

Moita máis información na web de Tusquets:

Cen anos de soidade

Rematei de ler recentemente este clásico da literatura hispana, escrito por Gabriel García Márquez. Gustoume e valóroo moito. Recoméndollo a calquera lector/a de 16 anos para adiante como unha das súas lecturas imprescindibles. Nesta obra nárrase a historia de Macondo e da familia Buendía ao longo de 100 anos e das 6 xeracións que se suceden nese período, desde que José Arcadio Buendía funda Macondo logo dunha longa travesía pola selva con afán explorador. Sucédense nese período un sinfín de acontecementos que levan a Macondo ata os seus momentos de máximo esplendor e dende alí ata a súa extinción. A obra pode interpretarse (entre outras mil maneiras) como unha alegoría da historia da construción de Sudamérica, da man duns personaxes que representan a alma sudamericana, uns personaxes cargados dun impulso vital desbordante, ao tempo que de contradicións insuperables, e que se enfrontan cunha realidade máxica, cargada de misterio, de emoción, de sexualidade, pero tamén dura, cruel e aniquiladora.