Arquivo da categoría: Tempo de lecer

AS ARTES DO COZINHEIRO E DO AGRICULTOR

      AS ARTES DO COZINHEIRO E DO AGRICULTOR

(A Dorinda Salgueiro Aquino)

Van unidas estas vidas, polo prazer da gratificacion inmediata. Mal Koré risonha desperta na Primavera, os bancais primixénios, anteriores a todas as toupeiras, alá polo mes dos Maios floridos, escomezan os ritos da abundante fertilidade, todas as primícias da namorada natureza desabrochan.
As primeiras alfaces, os pepinos, vanguardas dunha numerosa orda de manxares, avalancha incontibelmente multitudinária de sabores sempre redivivos.
Sobe a Lampreia polos rios arriba, vinda do lonxano mar dos Sargazos, e metese até polos regos adentro, tomada por medrado frenesí de saudades da terra.
Tudo vai sucumbir no glorioso altar da cozinheira, que como bela sacerdotisa das Chans do Campo do Mouro, as sacrificará na honra de Herundinus, com mans amorosas, para maior deleite de todos os sentidos da nosa vida.

A Irmandade

O 25 DE ABRIL

Apesar das voces do mundo, nunca foi unha revolucion, somente um golpe de Estado militar, preparado para o arrivamento do Liberalismo Parlamentario.
La Liberal isso foi, porque non ha niguem mais tolerante que os militares, haber quem é o valente que se atreve a afirmar o contrário.

¡¡ O POBO ESTA COM O M.F.A. !!

¡¡ O POBO ESTA COM O M.F.A. !!

Era a consigna, mil veces repetida em todos os “Media”, num lavado de coco permanente, os meios propagandisticos funcionaban a toda máquina, arrastando multidons para á rua.
Algo que sempre me sorprendeu neste turbio asunto, foi a inesperada aparicion dunha verdadeira enxorrada  de esquerdistas, inclúso algunhs dos militares golpistas encabezaban partidos de estrema esquerda, nunca imaxinei que puidera haber tantos escondidos, qual Perséfone resuscitada dos infernos em plena primavera de Abril.
As ideias desparramadas sobre a massa, criaron um clima de efervescença colectiva, é escusado dicer que todos apoiaban, e se apoiaban nos militares, como se de camaradas se tratara, e o povo entrou nunha confraternizacion indiscriminada, sedenta de abrazos a todo o mundo, como unha catársis anti individualista.
A loucura, desafortunadamente foi minguando, os politicos navegando, e a fraternidade chegou ó fim.

Léria Cultural

A LITERATURA E O SAL DA VIDA

A vida dos artistas é muito dura, pessoas dunha estremada sensibilidade, tem que aguantar a “Palo Seco”, toda esta merdosidade que nos inunda, non é tarefa fácil de levar.
Temos non obstante ó nosso alcance, um prodixioso invento, algo verdadeiramente máxico, el permitenos viaxar através dos tempos e dos espaços, falar com pessoas que xa foron mortas e agora viven. As civilizacions passadas, os infindos mundos particulares, das Ideias que em todo lugar galopan desbocadas. Um escapa dos que xulgan afogar a nossa mente, e a Razon Comun logra pervivir milagrosamente com novas xentes que van medrando continuamente.
O fermoso vício da Literatura vai penetrando, mansinhamente nos nossos adentros, e um chega a ler incluso monstruosidades como “Nostradamus”, ou Benito de Espinosa, que merecia um par de bofetons, por atreverse a aplicar o método xeométrico á ética.
Tudo sexa para nossa maior virtude e felicidade.

Léria Cultural

FOI METERSE NA BOCA DO LOBO

Estar no lugar errado, nesse fatídico momento, foi o pecado deste home. Tráxica historia esta, que aconteceu em pleno vinticinco de Abril Lisboeta.
Um conductor de Carro Electrico, fora morto por um facadas de raza negra, o qual despertou um autentico dilúvio por parte da prensa sensacionalista, os meios de formacion de masas desataron unha horrenda campanha multitudinária.
Este pobre negro de que falamos, home urbano, amável, sempre bem vestido á maneira occidental, comulgando com a fé dos brancos, tamen el se deixou arrastar pola propaganda mediática. Tivo a funesta ideia de acompanhar o enterro, no meio dunha rebanhada de xente enfurecida, sedenta de vinganza cega. Sem motivo aparente unha mulher começou a gritar ó seu lado, e toda aquela demencia iracunda desatou a patadas nele, esmagando desta bestial maneira a vida d’um home perdido.

Léria Cultural

Paco Vallejo, número un de España en xadrez

Nesta reportaxe do diario El País percórrese a vida de Paco Vallejo, neno prodixio do xadrez en España que ía para figura mundial, e de como o taoísmo cambiou a súa vida.

Paraísos cercanos – Portugal (II)

Documental de viaxes, dedicado a Portugal, onde se visitan os lugares de maior interese turístico do país.

Paraísos cercanos – Portugal (II).

Radio 3 : Carne cruda – O mellor e o peor de 2011 – 23/12/11

Neste programa de Radio 3 fan un balance político, social e cultural do que foi 2011 coa presenza dalgúns dos invitados que pasaron pola carnicería: Fermín Muguruza, Ana María Moix, Arcadi Oliveres, Rosendo, A Princesa Inca, Mikel Rentería ou un representante de Democracia Real Xa.”

Carne cruda – Lo mejor y lo peor de 2011 – 23/12/11.

FELIZ NADAL E ANO NOVO

LIBRO DE CONTOS: Letra en Obras

Dezasete autoras e autores de case outras tantas bisbarras do país, xente moza de entre os 20 e os 30 anos de idade, que nos achegan un monllo de historias breves que de seguro non han deixar o lector indiferente.

Letra en Obras arela ser unha ponte aberta entre os novos creadores e o público. A escrita de calidade tamén se move á marxe dos flashes, dos congresos, das cátedras… e este mosaico quere ser o escaparate desoutra literatura que xa está aquí.

Letra_en_Obras  (para descargar, 65 páxinas)

Imprescindibles – El incierto señor Cunqueiro

Aproximación en profundidade á obra do escritor Álvaro Cunqueiro, así como á súa produción narrativa, teatral, poética, periodística e gastronómica.

Imprescindibles – El incierto señor Cunqueiro.

Negocios do Dianho

Este esburacamento megalomano, talmente comparável ás minas d’ouro da Galaecia, custou innumeras vidas, dividiu países, e ainda hoxe em dia o lugar permanece ocupado “manus-militaris”.
Febres, calor, mosquitos, condicions laborais de campo de concentracion, os trabalhadores caian como moscas, o qual levou estes linces a pensar emia contratar xentes de grande resistencia fisica, e acostumados a xornadas duras e prolongadas, entre eles preferian a campesinos Galegos, preparados para bourear.
A companhia “Bananera” pagaba só de seis em seis meses, para evitar que as pessoas escaparan, recevian a sua soldada xunta, correndo o risco de ser roubados por capangas a mando da propria empresa, o que os impedia voltar á sua terra, tendo que continuar trabalhando naquel inferno outra ves mais. Muitos xamais puideron retornar, prendidos naquel engrenaxe do capitalismo mais demente.
Non fai muitos anos, vi num programa da Tv Galega, unha entrevista á filha dum destes homes que nunca tiveron medios para voltar, acabando por quedar por alá, contando que lhe cantaba cantigas nunha fala estranha.
Bastantes labradores da nossa terra, tiveron aquí o seu calvário, nestes negocios do dianho.

Eira Comunal

O Melhor Remedio para as Toupeiras

  As toupeiras, este animalinho inquieto, subterraneo, subversivo. Capaz de arrasar, furar, e fundir na miséria mais absoluta qualquer bancal cuidadosamente trabalhado. Imitadas no seu sistema de guerrilha por vários exercitos pobres, sobre tudo no extremo oriente, quando a superioridade do enemigo era aplastante.
O meu bancal Chinés, que tanto trabalhinho me dera, foi no terceiro ano tomado de asalto por unha partida de toupeiras Liberais-Esparteranas, que fixeron inútil toda resistencia, perante a pertinácia desamortizadora das condenadas.
Reunido eu na minha facenda com o Coronel Carlos Duran, e após príncipesco banquete, este me desvelou o seu punto fraco, o calcanhar de Aquiles insuspeitado era de tipo gastronomico. Polo estómago habia que atacar a estas péstinhas, convidalas a um repasto, e servirlhes unhs quantos berberechos, que préviamente estiveran vários dias a colher substancia.
Bocado que lhes resulta irresístibel, e ao mesmo tempo fatal.

Eira Comunal

O Sertao

O SERTAO

Nos meus tempos xuvenis, vi um filme brasileiro, que me fixo pensar largamente, tratabase dum labrador que viera escapando duma das secas periódicas, que costuman calcinar as terras do nordeste brasileiro.
Abandonara a terra para perderse na barafunda das cidades, ali onde o diabo anda á solta na rua, no rodopio infernal das máquinas
Todos os dias ó vir do trabalho, caminho da sua casa, se paraba diante da montra dunha carniceria, sonhando insimismado com aquela posta de carne,dunha beleza insúperabel, que mexia com toda a sua fibra.
Certo dia de retorno a casa, inesperadamente, reventou unha explendida revolta na rua, e como por milagre  o cristal que vedaba aquelas fermosas viandas, estalou em mil pedaços, mesmo diante das garras do nosso amigo, que as cravou inmediatamente no naco, liscando como um foguete. ¡¡PORCA MISERIA!!
Mas o que me calou mais fundo, foi que este home faminto, non reservou a preciada presa só para sí, senon que fixo unha festa e convidou todos os vecinhos mais proximos, non pensou nel somente, senon que quixo compartir a sua alegria com todos os seus semelhantes.

Eira Comunal

O Xardin Zooloxico

Este era unha relíquia dos tempos antigos, quando Portugal era um país rico e obstentoso, antes de cair nas mans do imperialismo occidental. Tesouro ó bom gosto Portugues, perfeitamente criado com esmero, com mimo, um luxo importante, cheio de ternura e beleza.
Un elefante prodixioso, merecedor da medalha ó mérito no trabalho, incansavelmente tocaba a sineta de sol a sol, para a troco dunha moeda comer um molho de cenouras, mantendose desta maneira a el e a dous ou tres homes mais.
O chimpanzé espectáculo, tinha sempre diante del um monton de idiotas, parentes lonxanos seus, que se rian coma parvos, incapaces de comprender a traxédia em que se debatia o soberbo animal. Fuxian espavoridos, quando este em fúria demente os bombardeaba com os seus proprios excrementos.
A estufa das cobras venenosas, lugar sagrado e único, em que elas dormitaban, como se pobres ancians num doloroso asilo estiveran, esperando a dura morte, apartados de todos os seres mais queridos.
Pasados muitos anos voltei a visitalo, xa em época neo-liberal, e chocoume o abandono em que tudo se encontrava, cheiravase claramente que quem mandaba ali agora era o dinheiro, confirmando a famosa teoria de Cornwal, quem  afirmaba categoricamente que, quando a economia marcha bem, tudo o demais marcha mal.
Avestruces amontoadas pavorosamente em raquítico recinto, augurando que acabarian possivelmente os seus tristes dias na mesa dalgum restaurante da cidade.

Eira Comunal

A casa do Sarmento

Nos eramos todos novos, e fomos para falar de politica com el que xa era um velho daquela. Entramos polo portal pequeno, no que figuraba um cartel que punha “ADVOGADO”, pasamos por debaixo da vinha alta que desembocaba nunha casa grande de pedra, onde um enorme silvaredo ameaçaba  engulila.
O Senhor Sarmento, encontravase atendendo a um cliente, polo que nos meteu num comedor enorme, onde habia unha mesa repleta de valiosas antiguidades. Aquel home, que apenas nos conhecia, deixounos alí sos diante daqueles tesouros, ou confiava cegamente em nós, ou as riquezas para el tinhan pouca importancia.
A nossa amizade comezara no momento em que, encontrandose el em pleno exercicio rectórico, nunha reunion nas Neves sobre o “Plan do Condado”, um dos politicos matreiros, intentou silencialo com o “Portanto non debemos permitir que fale mais”, nos revoltados gritamos, ¡¡ Deixe falar o home !!, graças ó qual el puido continuar com o seu discurso didáctico-tecnico.
Quando findou o asunto que o ocupaba, mandou chamarnos para a cocinha, feita com laxedo por todo o chan, a criada pasaba a roupa a ferro, e el atopavase metido dentro da lareira de pedra, sentado nunha cadeira de balouço, á sua dereita unha enorme xema de cristal de quartzo empotrada na parede, reflectava o lume que ardia, na man um libro aberto.
Do que falamos, non recordo nada em especial, mas estas imaxens do bom viver, ficou grabada na minha memoria para sempre.

Eira Comunal