Arquivo por autores: fontedopazo

ESCRITORES HISPÂNOS (RAMÓN DE CAMPOAMOR)

CAMPOAMOR, Ramón de (Navia, Asturias, 1817-1901). Poeta post-romântico. Primeiro acreditou sentir unha vocaçón relixiosa, que deixou para estudar medicina, mas finalmente decidíu-se pola política e pola literatura. O seu primeiro libro de versos foi “Ternezas y flores” (1840), ao qual o próprio autor negaba qualquer mérito. “Ayes del alma” e “Fábulas” (âmbos de 1842), que passarom desapercebidos para crítica e público, mas as suas “Doloras” (1845; ed. ampl., 1886) forom acolhidas como poesías de grande arte. Como Valera, Campoamor desdenhaba a adulaçón e non acreditaba merecer tamanhos eloxíos. Segundo Félix Ros, “quizá por temor a una emoción fuerte”. Este detalhe revéla-nos a debilidade do epígono de Espronceda, que se caracterizou precisamente pola expresón poética de fortes emoçóns. A través da sua traxectória poética, Campoamor tentou sem êxito o poema épico e filosófico: “Colón” (Valencia, 1853), “El drama universal” (1862) e “El licenciado Torralba” (1881) som mostras disto. Crítica e público gostavam dos seus poemas mais curtos, especialmente “Doloras”, “Los pequeños poemas” (1871) e “Humoradas” (1886). Foi home rico, com prestíxio e grandes influências. Foi membro do “Partido de los moderados” e obtívo, entre outros cargos, o de gobernador de Castellón, Alicante e Valencia sucesivamente. Os temas da sua poesía ponhem de manifesto unha filosofía pessoal e unha ideia do amor. Tratou de reconciliar as crênças relixiosas com o xiro intelectual europeio cara ao positivismo e ao escepticismo. Nesta linha escrebeu “El personalismo” (1835) e “Lo absurdo” (1865), que hoxe pecam pola sua inxénuidade, mas que podem interesar aos estudosos das ideias filosóficas. Também escrebeu unha valiosa “Poética” (1883). As ideias que expresa neste libro non coinciden com o seu próprio ideário como poéta. Teóricamente defende a claridade e a significaçón de ideias e estilo, a transformaçón destas ideias em imáxes viváces e a plasmaçón destas imáxes num linguáxe rítmico que evite a frase poética vácua. Com estes princípios reaccionava contra a extravagância e a pedantaría de algúns poetas românticos. Com o seu libro, influíu em Bécquer e Batrina na Espanha, e em Darío, Gutiérrez Nájera e José Asunción Silva em América. As suas “Poesías” forom editadas em 1956.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (ESTANISLAO DEL CAMPO)

CAMPO, Estanislao del (Buenos Aires, 1834-1880). Poeta do gaucho (vexa-se Literatura Gauchesca), xornalista e soldado arxentino. Usou os pseudónimos “Anastasio el Pollo” e menos frequentemente “El Pardo”. Foi discípulo declarado de Hilario Ascasubi. A sua obra mais importânte é “Fausto” (1866), diálogo poético para gauchos em seis episodios que foi inspirado pola representaçón do “Fausto” de Gounod em Buenos Aires. Um gaucho supersticioso e inxénuo que assiste à representaçón da ópera francesa, acredita que presenciou unha autêntica representaçón de maxía no teatro Colón. A tendência a ver no gaucho um suxeito cómico acabou com a publicaçón do “Martín Fierro” de Hernández. Editou-se em Buenos Aires em 1951 (3.ª ed.). Os primeiros poemas gauchos de Campo apareceron no diário bonaerense “Los Debates”. As suas “Poesías” (1870) forom reeditadas duas veces.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (ÁNGEL DEL CAMPO)

CAMPO, Ángel del (Ciudad de México, 1868-1908). Contista, novelista e humorista mexicano, que escrebeu baixo o pseudónimo de “Micrós”. Publicou três volûmes de subtís, a miúdo amábeis, contos: “Ocios y apuntes” (1890), “Cosas vistas” (1894) e “Cartones” (1897). Os seus quadros de costûmes forom considerados dos melhores, na linha de Fernández de Lizardi, “El Pensador Mexicano”, de Guillermo Prieto, “Fidel”, e de Cuéllar, “Facundo”. Forom escriptos baixo o pseudónimo de “Tic-Tac”, como colaboraçóns para diários. Algúns podem encontrar-se em “Obras” (1958). Escrebeu também duas novelas: “La sombra de Medrano”, que nunca foi publicada completa, e “La Rumba”, publicada primeiro por entregas no “El Nacional” (1890-1891), que leva o nome de unha “tenda” fictícia situada num bairro pobre da cidade. Na qual, unha pobre costureira é violada por um vendedor brutal, a quem ela mata despois. Campo, mostrou nesta novela o seu grande conhecimento das clásses média e proletária. Urbina escrebeu: “No ve en grande, pero ve en detalle y límpidamente. Su dibujo és asombroso; su color brillante y enérgico”.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (NARCISO DEL CAMPILLO)

CAMPILLO, Narciso del (Sevilla, 1835-1900). Poeta e contista, membro da tertulia de Valera e amigo de Bécquer, Campillo foi influído pola tradiçón clássica de Virgilio a través de fray Luis de León, e polo romântismo de Zorrilla e Espronceda. Foi professor de literatura em Cádiz e em Madrid, onde editou a importânte revista “El Museo Universal”. Nesta época escrebeu “Memoria y teoría del estilo” (Cádiz, 1865) e “Retórica y poética” (1871). Os poemas de Campillo eram espontâneos, eclécticos e bastânte medíocres. Forom publicados em “Poesías” (Sevilla, 1858) e “Nuevas poesías” (Cádiz, 1867), que forom complementados com a ediçón das suas “Cartas y poesías inéditas” (1923). Campillo escrebeu também contos: “Una docena de cuentos” (1879), “Nuevos cuentos” (1881) e “Cuentos y sucedidos” (1891).

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (CARLOS CAMINO CALDERÓN)

CAMINO CALDERÓN, Carlos (Lima, 1884-1956). Novelista peruano autor de “tradiciones” basadas nas lendas populares do seu país. A sua obra mais conhecida é a novela “La cruz de Santiago: memorias de un limeño” (Trujillo, 1925), na qual narra feitos da Independência. Um ano antes escrebéra “Ildefonso” (1924). Também escrebeu “El caballero de Santiago” ” (1935), “Anecdotario de los libertadores” (1941), “El daño” (1942), novela sobre o Perú rural; “La ilusión de Oriente” (1943), “Tradiciones de Trujillo” (1944), “Tradiciones de Piura” (1944), “Diccionario folklórico de Perú” (1945), “Mi molino” (1947) e “Cuentos de la costa” (Trujillo, 1954).

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (GIUSEPPE CAMERINO)

CAMERINO, Giuseppe (fl. 1624). Novelista italiano. As suas “Novelas amorosas” (1624), escritas em castelán, encaixam na corrente de narrativa amorosa que floreceu no “Siglo de Oro”. O seu trabalho foi alabádo por Lope de Vega. Ruiz de Alarcón, Vélez de Guevara e Guillén de Castro, a pesar de que Roca Franquesa e Díez Echarri as catalógam como as doze novelas “más insípidas que pueden darse en su género”. Forom reeditadas em 1736. Outras obras em castelán som: “Discurso político sobre estas palabras: a fe de hombre de bien (1631) e “La dama beata” (1624, mas na realidade em 1655).

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (EUGENIO CAMBACERES)

CAMBACERES, Eugenio (Buenos Aires, 1843-1888). Novelista satírico e político liberal arxentino, que propuxo a separaçón da Igrexa e do estado na Arxentina em 1871. Abandonou o Parlamento com “una ilusión menos e un desengaño más”. Os seus dous primeiros libros, “Potpurri” (1881) e “Música sentimental” (1884), mostram unha misantropía maior que as de: Groussac, Eduardo Wilde ou Lucio Vicente López. O principal defeito das obras é que tenhem um incongruente final feliz. A sua melhor novela é “Sin rumbo” (1885), muito influênciada por Zola, cuxo final estraga o conxunto de logradas escenas costumbristas. Por outra parte, o estudo psicolóxico da personáxe central, Andrés, é do melhor que foi escrito na Arxentina. A sua última novela, “En la sangre”, determinista e de um corte marcadamente zolesco, apareceu por entregas em Sud América durante 1887.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (JULIO CAMBA)

CAMBA, Julio (Vilanova de Arosa, Pontevedra, 1882 – 1962). Humorista cuxas caricaturas carecen de amargura, incluso na sua sátira contra os Estados Unidos em “La ciudad automática” (1932). Camba foi xornalista na Arxentina (como o seu irmán Francisco Camba, 1884-1947), França, Estados Unidos e Turquía. Escrebeu toda unha série de simpáticos artígos em “Las alas de Ícaro” (1913), “Alemania” (1916), “Londres” (1916), “Playas, ciudades y montañas” (1916), “Un año en el otro mundo” (1917), “La rana viajera” (1920), “Sobre casi nada” (1928), a sátira sobre Espanha em “Haciendo la República” (1934), e “Millones al horno” (1948). As suas “Obras completas” forom publicadas em 1948.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (MANUEL J. CALLE)

CALLE, Manuel J. (Cuenca, 1866 – 1918). Xornalista equatoriano. Foi um prolífico polemista na sua columna “Charlas”. Os seus ensaios forom reunidos em “Biografías y semblanzas” (1920), mas é mais conhecido por um libro dedicado à xuventude: “Leyendas del tiempo heroico: episódios de la guerra de la Independência” (Guayaquil, 1905).

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (JOAQUÍN CALVO SOTELO)

CALVO SOTELO, Joaquín (A Coruña, 1905). Autor teatral cuxa actitude reflexa a das clásses médias católicas, ainda que non por isso deixa de criticálas. As suas cinquenta obras teatrais som melodramáticas, desiguais e cheas de convencionalismos. Abarcou três xéneros: a farsa, a comédia propriamente dita e a obra de tese. Entre as farsas podemos citar “El contable de estrellas” (1937) e “Tánger” (1945); das obras de tese “La muralla” (1954), “La ciudad sin Dios” (1960) e “El poder” (1965). Cultivou mais a comédia, desde a sua primeiriza “Una comedia en tres actos” (1930) até “A la tierra, kilómetros 500.000” (1932), ou a triloxía formada por “Una muchachita de Valladolid” (1957), “Cartas credenciales” (1961) e “Operación embajada” (1962); “Micaela” (1964), baseada num conto de J. A. Zunzunegui; “El proceso al Arzobispo Carranza” (1964), “La condesa Laurel” (1965), “El inocente” (1969) e “Una noche de lluvia” (1969).

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (JUAN CRISTÓBAL CALVETE DE ESTRELLA)

CALVETE DE ESTRELLA, Juan Cristóbal (Sariñena, Huesca, 1526 ?-1593). Humanista. Estudou em Alcalá e pertenceu à côrte do príncipe Felipe (depois, Felipe II). Escrebeu “Felicísimo viaje del príncipe Felipe, hijo de Carlos V, a Alemania y a Flandes” (Amberes, 1522; ed. M. Artigas, 1930), do que foi testemunha presencial. Resulta unha descripçón absorbente e detalhada do torneo ofertado a Carlos V pola rainha da Hungría em 1549. Isto demostra o profundo arraigo dos libros de cavalaria e os usos que se tinham instaurado na sociedade da época. É autor de um poema sobre a vida de Carlos V (1590), de um elóxio ao duque de Alba em latim: “Túmulo imperial, adornado de historias” (Valladolid, 1559), e de um relato da conquista de unha cidade norteafricana: “De aphrodisio expugnato quod vulgo Aphrica vocant” (Amberes, 1551).

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (AGUSTÍ CALVET)

CALVET, Agustí (Sant Feliu de Guíxols, 1887-1964). Ensaista, xornalista e autor de libros de viáxes e de memórias. Em 1914 entrou no xornalismo profisional com a publicaçón em “La Vanguardia” de unha série de artígos sobre a guerra europeia, que firmou com o pseudónimo de “Gaziel”. Están reunidos no libro “Diario de um estudante en París” (1915), e mais tarde, em “Narraciones de tierras heroicas” (1916), “En las líneas de fuego” (1917), etc… Em 1933 foi nomeado director de “La Vanguardia”. Outras obras som “Tots els camins duen a Roma”. “Història d’un destí (1893-1914) (1958), memórias; a série “Viatges i somnis”, que consta da “Trilogia ibérica” (Castella endins, 1959; Portugal enfora, 1960; e “La península inacabada”, 1961), na qual manifestou o seu interesse polo carácter e convivência dos diferentes pobos peninsulares, e “Cura d’aires” (Seny, treball i llibertat, 1961; e “L’home és el tot”, 1962), onde aparecem algunhas das suas teses políticas.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (O LIBRO DE CALILA E DIGNA)

CALILA E DIGNA, El libro de. Versón de unha colecçón de fábulas morais escríptas em sánscrito, Pançatantra, vertídas ao castelán a instâncias de Alfonso X el Sabio. A obra passou a Europa a través de unha antiga versón persa escrita por Barzuya e através de unha versón árabe de ‘Abd Allâh ibn al-Muqaffa’, fontes de todas as versóns posteriores que conhecemos. A versón ordenada por Alfonso X de 1251, servíu de base para a latina feita por Raymond de Béziers em 1313. A versón latina mais popular foi a de Juan de Capua (1263-1278), basada em um texto hebreo. A obra é conhecída também como “Kalîla wa-Dimna” em árabe, ou como “Fábulas de Bidpai”, corrupçón do nome do sabio mais importânte da côrte de um príncipe indio.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (PERE CALDERS I ROSSINYOL)

CALDERS I ROSSINYOL. Pere (Barcelona, 1912). Prossista catalán. Estudou desenho e pintura na Escola Superior de Belles Arts de Barcelona. Em 1936 publicou por primeira vez em “L’Esquella de la Torratxa”, revista que chegou a dirixir xunto com A. Artís-Gener; este mesmo ano apareceu o seu primeiro libro de contos: “El primer arlequí”. Durante a guerra escrebeu e desenhou para um bom número de publicaçóns (Treball, Diari de Barcelona, etc…). Nesta primeira época, cabe relacionar-se com o grupo de Sabadell (Francesc Trabal, Joan Oliver, etc…) que exercía, através da ironía e da fantasía, a crítica à sociedade da época. A vía fantástica iniciada com a sua primeira obra vê-se truncada pola experiência da guerra, que reflexa em “Unitats de xoc” (1938). Acabada a contenda, partíu para o México, onde permaneceu vintitrês anos e participou nas actividades do grupo de exiládos cataláns daquel país: com Carner y Bartra, fundou a revista “Lletres”. “Cròniques de la veritat oculta” (1955) supón a sua reincorporaçón à literatura catalán, depois de um largo parêntese. Pouco depois publicou duas colecçóns de contos: “Gent de l’alta vall” (1957), com protagonistas mexicanos, e “Demà a les tres de la matinada” (1959). Em 1962 regresou do exílio e ao ano seguinte publicou “L’ombra de l’atzavara”, novela psicolóxica. Outras obras som “Ronda naval sota la boira” (1966), “Aquí descansa Nevares” (1967) e “Tots els contes” (1968). O grupo Dagoll-Dagom escenificou com grande éxito em Catalunya um montáxe teatral inspirado em vários dos seus contos: “Antaviana”.

OXFORD

ESCRITORES HISPÂNOS (PEDRO CALDERÓN DE LA BARCA)

CALDERÓN DE LA BARCA, Pedro (Madrid, 1600-1681). É o dramaturgo mais importante do “Siglo de Oro”. El e a sua escola diferencíam-se de Lope e o seu círculo por unha série de características estilísticas: Lope leva a cabo as suas obras basândose nunha composiçón lírica e rápida, mentras que Calderón busca efeitos especiais que derívan do uso do conceptismo e do culteranismo e da maior importância ao uso da fala e à construçón da obra no aspecto formal. A obra de Calderón é mais tendenciosa e mais didáctica que a de Lope. Em quanto aos temas, âmbos partem de um material mais ou menos comúm, ainda que Calderón, pola sua maestría no xénero do auto sacramental, debe ser considerado superior. Calderón estudou no “Colegio Imperial de los Jesuitas” dos nove aos quatorce anos, quando se matriculou em Alcalá (1614). Estudou direito canónico em Salamanca até 1620, mas abandonou a carreira eclesiástica e regresou a Madrid. Alí levou unha vida relativamente axitada na companhia dos seus irmáns Diego e José. Os seus pleitos com Diego de Velasco, acabarom com o misterioso assassinato deste. A primeira comédia de Calderón “Amor, honor y poder” é de 1623. No ano seguinte viaxou por Flandes e polo norte de Itália e em 1625 entrou ao serviço do duque de Frías. A maioría das suas peças teatrais forom estreádas no teatro do Palácio Real. Graças ao cargo de autor teatral oficial, chegarom às nossas máns obras que, escritas por outro, tiveran sido meramente circunstânciais. A causa de unha zaragata, Calderón voltou a meter-se em problemas, quando por vingança, violou o sagrado do convento em que -casualmente- a filha de Lope se encontraba. Lope e Fray Hortensio Paravicino protestarom por este sacriléxio. Calderón vingou-se do frade parodiando o seu sermón acusatório em “El príncipe constante”. A pesar dos seus roces com a lei e com a Igrexa, nunca perdeu o favor do rei, quem em 1637 o fixo cabaleiro da ordem de Santiago de Espada. Nesse mesmo ano começou a servir como soldado a ordens do Duque del Infantado e foi ferído nunha mán durante a revolta dos cataláns. Por acompanhar a Felipe IV no sítio de Lérida foi-lhe concedida unha pensón vitalícia de trinta escudos em 1642. Uns anos mais tarde tivo um filho ilexítimo, mas presume-se que a sua amante morreu pouco despois, pois non se soubo mais dela. Em 1651 ordenou-se sacerdote e foi nomeado capelán da “Capilla de los Reyes Nuevos” na Catedral de Toledo, ainda que continuou visitando Madrid com frequência e escrevendo péças teatrais seculares, ao mesmo tempo que as aplaudidas séries de autos sacramentais e outras obras mais largas. Quando o Patriarca das Indias o censurou por escreber obras de teatro sendo eclesiástico e lhe encargou autos sacramentais para “Corpus Christi”, Calderón respondeu com xusta indignaçón: “o es malo o es bueno: si es bueno, no me obste y se es malo no se me mande”. Non disminuíron o número de obras que escreveu no futuro. Em 1663 foi nomeado capelán de honra de Sua Maxestade e passou ainda mais tempo escrebendo obras e autos. O seu prestíxio sobrevivéu ao reinado de Felipe IV e persistíu ao longo do reinado seguinte. Respeito da sua fama entre os contemporâneos, Menéndez y Pelayo comenta que “rara vez se víu exemplo de unha popularidade parecida á de Calderón, entre os seus contemporâneos; realmente a de Lope foi mais ruidosa, mas non tán funda nem tán duradeira”. A pesar de que em vida do autor se publicarom quatro “Partes”, que incluíam grande parte das suas obras, ningunha foi publicada por el, nem sequer aprobada por el. A “Primeira parte das comedias” (1636) e a “Segunda parte” (1637), reuníam doze péças teatrais cada unha (como era costûme na época). A ediçón esteve a cargo de José Calderón. Seguramente estavam mais cuidadas que as publicadas em forma pirata, mas non existe qualquer certeza de que calderon fornecera ao seu irmán os orixinais das suas obras. A “Terceira parte” (1664) foi preparada por Ventura de Vergara, amigo de Calderón. A “Quarta parte”, alberga um prólogo de Calderón no qual nega haber escrito unha larga lista de obras que lhe tinham sído atribuídas. Unha “Quinta parte” totalmente espúria que se publicou em 1677: continha quatro obras que non eram do seu cunho e seis mais, tán desfiguradas polos erros e emendas, que tampouco parecem suas. Doce autos sacramentais forom publicados como “Primeira parte” em (1677). Non existe unha classificaçón consensuada das obras de Calderón, mas Díez Echarri e Roca Franquesa organizam-na como segue: “Tragedias”: El pintor de su deshonra; El mayor monstruo, los celos; El médico de su honra; A secreto agravio, secreta venganza. “História Nacional”: Amar después de la muerte; El príncipe constante; La niña de Gómez Arias; El alcalde de Zalamea (de feito non é histórica); El sitio de Breda. “História de outros países”: El cisma de Inglaterra; La hija del aire e La gran Cenobia. “Comedias de costumbres”: La dama duende; Casa con dos puertas mala es de guardar; Guárdate del agua mansa. “Obras palaciegas”: La banda y la flor; No siempre lo peor es cierto. “Obras mitolóxicas”: Eco y Narciso; Ni amor se libra de amor; La fiera, el rayo y la piedra; El mayor encanto, amor. “Obras filosóficas”: La vida es sueño; En esta vida todo es verdad y todo es mentira. “Obras de tema caballeresco”: El castillo de Lindabridis; La puente de Mantible. “Obras de zarzuelas”: El laurel de Apolo; La púrpura de la rosa. “Obras de entremeses”: El dragoncillo; El pésame de la viuda; Carnestolendas; La casa de los linajes. O cuidado que puxo Calderón na sua obra -muito menor em volûme que a de Lope- resulta evidente para um leitor actual. Non obstânte, há que reconhecer que a Calderón lhe faltarom a imaxinaçón e a fantasía de Lope, nunha obra como “El caballero de Olmedo”. Lope foi mais variádo no uso das suas fontes, mentras que Calderón repetíu muito as intrigas amorosas nas suas obras de costûmes. Várias das suas obras, algunhas importântes, non se diferênciam grande cousa unhas das outras: “El pintor de su deshonra” e “A secreto agravio, secreta venganza, por exemplo. Também se escrebeu muito sobre a tendência a repetir personáxes similáres em diferêntes obras, e a sua costûme para simplificar lhe saca profundidade e interesse à personáxe. O seu uso da fala é arquetípico do final do “Siglo de Oro”; tráta-se de unha linguaxem complexa. Como os heróis das obras de Tirso e Lope, os discursos dos heróis e viláns de Calderón parecem excessivamente violentos, comparados com os feitos que levam a cabo. Segundo Valbuena Prat, as personáxes de Calderón albergam virtudes e defeitos esaxerádos e desproporcionados. Os seus “dramas relixiosos” podem-se classificar entre os mais longos e xuntamente com os “autos sacramentais”: “Dramas de tema bíblico”: Los cabellos de Absalón; La sibila de Oriente; Judas Macabeo. “Dramas circunstânciais”: El gran príncipe de Fez, don Baltasar de Loyola (apoloxía dos xesuitas). “Dramas de santos”: El mágico prodigioso; Las cadenas del demonio; Los dos amantes del cielo. “Leyendas piadosas”: La devoción de la Cruz; El purgatorio de san Patricio; Origen, pérdida y restauración de la Virgen del Sagrario. A primeira é um asombroso drama de violência, crime e incesto, na qual o elemento salvador é a devoçón que Eusebio tinha pola Cruz durante toda a sua vida. Os “autos sacramentales” de Calderón non som só os piadosos interludios de alguns dos seus contemporâneos, senón que alcanzam unha estatura comparábel à das melhores criaçóns do seu teatro de maior lonxitude. Tenhem de mil a dous mil versos e utilizam imáxes muito complexas: o mundo como mercado em “El gran mercado del mundo”, ou do mundo como teatro em “El gran teatro del mundo”. Reelaborou algunhas das suas obras maiores para adaptálas como “autos sacramentáles” em “El pintor de su deshonra” e “La vida es sueño”. Os autos sacramentais podem-se dividir nas seguintes classificaçóns: “Filosóficos e teolóxicos”: La vida es sueño; El pintor de su deshonra; El gran teatro del mundo; El gran mercado del mundo; Pleito matrimonial del alma y el cuerpo; Lo que va del hombre a Dios; El veneno y la triaca. “Mitolóxicos”: Los encantos de la culpa (alegoría da comédia “El mayor encanto, amor”); El divino Orfeo; El labirinto del mundo; El divino Jasón; Andrómeda y Perseo. “Do antigo testamento”: La torre de Babilonia; El árbol del mejor fruto; Sueños hay que verdad son; Primero e segundo Isaac; La cena del rey Baltasar; Las espigas de Ruth; Mística y real Babilonia. “Do novo testamento”: El tesoro escondido; La siembra del Señor; Llamados y escogidos; El día mayor de los días; A tu prójimo como a ti. “Histórico-legendarios”: El cubo de la Almudena; La protestación de la fé; Al santo rey don Fernando (I e II partes); La devoción de la misa; A María, el corazón. “Circunstânciais”: Las órdenes militares; Los misterios de la Misa; No hay instante sin milagro. “De tema mariano”: La hidalga del valle. A selecçón anterior das obras maiores e dos autos de Calderón pode considerar-se representativa de um autor que no âmbito hispâno é comparábel a Shakespeare, tanto na variedade dos temas como na riqueza da linguáxe. Os autores que colaborarom com el forom: Rojas Zorrilla, Moreto, Cubillo de Aragón, Coello, Henríquez Gómez, Diamante, Hoz y Mota, Juan Vélez de Guevara, Matos fragoso e Ramírez de Arellano. As obras non dramáticas de Calderón, están totalmente esquecídas, excepto por E. R. Curtius, que anota a importância da “Deposición a favor de los profesores de pintura en la teoría del arte del siglo XVII”. Forom feitas muitas edicçóns das obras de Calderón, tanto das suas obras completas como de textos ailhados.

OXFORD