
ESPÍNOLA, Francisco (Montevideo, 1901). Contista e novelista, que non se prodigou demasiado, mas que está considerado um dos melhores expoêntes do relato curto. “Raza ciega” (1926), “El rapto y otros cuentos” (1950), e o conto infantil “Saltoncito” (1930), consolidárom a sua fama, aínda que corrixíu a ortografía das suas narraçóns gauchescas sacando-lhes boa parte do seu sabor. Alberto Zum Felde afirmou que Espínola trata de almas, non de personáxes e “do essêncial e abismal do home”. Este estilo sirve-lhe menos para lograr bons resultados na sua única novela, “Sombras sobre la tierra” (1933), interesante narraçón centrada em Juan Carlos, amante sadomasoquista da prostituta La Nena, mas que se sente atraído por Olga, personáxe mais convencional. Também é autor de unha obra teatral com tintes subrrealistas: “La fuga en el espejo” (1937).
OXFORD