
A ideia de que o universo non tem unha história única e independente do observador parece estar em contradiçón com certos feitos que conhecemos. Pode haber unha história em que a Lúa esté feita de queixo de Roquefort, mas observámos que a Lúa no é de queixo, cousa que é unha mala notícia para os ratos. Por tanto, as histórias em que a Lúa é de queixo non contribuíem para o estado actual do nosso universo, a pesar de que podem talvez contribuir a outros estados. Isso pode parecer ciência ficçón, mas non o é. Outra implicaçón do método descendente é que nele as leis aparentes da natureza dependen da história do universo. Muitos científicos acreditam que existe unha teoría única que explica ditas leis, ademais dos valores e a natureza das constantes físicas como por exemplo a masa do electrón ou a dimensionalidade do espaço-tempo. Mas a cosmoloxía “de arriba abaixo” afirma que as leis aparentes da natureza som diferentes para histórias diferentes. Consideremos a dimensionalidade aparente do universo. Segundo a teoria M, o espaço-tempo tem dez dimensóns espaciais e unha dimensón temporal. A ideia é que sete das dimensóns espaciais están curvadas num tamanho tán pequeno que non as advertimos, cousa que nos produze a impressón de que o único que existe som as três dimensóns extensas remanentes com as que estamos familiarizados. Unha das questóns centrais abertas na teoría M é: ¿porque, no nosso universo, non há mais dimensóns extensas, e porque há dimensóns curvadas? A muita xente gostaría-lhe acreditar que há algúm mecanismo que fai que todas as dimensóns espaciais, menos três se curven espontâneamente. Alternativamente, também podería acontecer que todas as dimensóns tivéram começado muito pequenas mas, por algunha razón que desconhecemos, três dimensóns espaciais se expandiram e as outras non. Parece, non obstânte, que non há nenhuma razón dinâmica pola que o universo tenha que parecer quadridimenssional. É mais: a cosmoloxía descendente predí que o número de dimensóns espaciais extensas non está fixado por ningúm princípio da física, senón que haberá unha certa amplitude de probabilidade quântica para cada número de dimensóns espaciais extensas, desde cero até dez. A suma de Feynman permite todos esses valores, para cada possíbel história do universo, mas a observaçón de que o nosso universo tem três dimensóns espaciais extensas, selecciona a subclase de histórias que tenhem esta propriedade. Noutras palabras, a probabilidade quântica de que o universo tenha outras dimensóns extensas ademais das três habituais resulte irrelevante, porque xá medímos a sua dimensionalidade e determinado que estamos num universo com três dimensóns espaciais extensas. Em tanto que a probabilidade de três dimensóns espaciais extensas non sexa exactamente nula, non importa quán pequena sexa em comparaçón com a probabilidade para outros números de dimensóns. Sería como perguntar pola probabilidade de que o Papa actual sexa chinês. Sabemos que é alemán, aínda que a probabilidade de que fora chinês é muito maior, xá que há muito mais chinêses que alemáns. Análogamente, sabemos que o nosso universo exhibe três dimensóns espaciais extensas e por tanto, aínda que outros números de dimensóns espaciais extensas tivéram unha amplitude de probabilidade maior, só estamos interesados nas histórias com três dimensóns.
STEPHEN HAWKING E LEONARD MLODINOW