
A lóxica estuda, pois, a forma que debe ter um determinado tipo de argumentos, mais especificamente aqueles que pretendem demonstrar ou probar algo; mostra que caminho segue o pensamento quando actua, que elementos utiliza, como os estructura e como os liga. Aristóteles observa que o elemento básico da linguáxe som as palabras, que aludem directamente a realidades (cán, faca, árbore, Sócrates). Com as palabras formamos oraçóns ou proposiçóns, que som enunciados significativos compostos. E, se, mediante as palabras, nos referimos a realidades, mediante as oraçóns podemos expressar ou pensar combinaçóns entre as ditas realidades para espelhar o que hoxe chamaríamos factos do mundo (“Sócrates é um home”, “a árbore é alta”). Certas relaçóns entre oraçóns daram lugar a siloxismos, que som argumentos racionais, raciocínios, através dos quais, dadas unhas premissas evidentes, obtemos novas proposiçóns. Se o siloxismo for correcto, a nova proposiçón constitui unha nova verdade que amplia o nosso conhecimento. O siloxismo é, pois, a base do raciocínio científico e o eixo fundamental sobre o qual xira a lóxica aristotélica. O conxunto de obras “lóxicas” de Aristóteles recolhe-se no Corpus Aristotelicum, baixo o nome de “Organon” (“instrumento”). É preciso esclarecer que ele non utilizava a palabra “lóxica”, mas sim “analítica”. As duas obras centrais do Organon recebem o nome de “Primeiros Analíticos” e “Segundos Analíticos” ( apesar de também serem conhecidos como “anteriores” e “posteriores”).
P. RUÍZ TRUJILLO