
CORTÁZAR, Julio (Bruselas, 1916 -París, 1984). Filho de pais arxentinos. Contista, novelista e crítico literário. Pasou os seus primeiros anos na Bélxica. Regressou à Arxentina e voltou a expatriar-se em 1951. Desde entón viveu em París. Viaxou por Estados Unidos e por Hispanoamerica e Europa. Durante cinco anos foi mêstre em Buenos Aires. Afirmou que o “Opium” de Jean Cocteau despertou nele a vocaçón de escritor. Recebeu influênças de Julio Verne, Borges e Roberto Arlt. Baixo o pseudónimo de “Julio Denis” publicou o seu primeiro libro, “Presencia” (1938). “Los reyes” (1949), é um poema em prossa que recreia a lenda de Teseo. Os seus primeiros contos apareceron em “Bestiario” (1951), onde resulta evidente que para Cortázar, o mesmo que para Alfred Jarry, a natureza verdadeira da realidade non está nas suas leis, senón nas excepçóns a essas leis. O seu mundo compêndia terrores, fóbias e fantasias que se concretizam em formas animais. “Final del juego” (México, 1956; Buenos Aires, 1964) mostra a mesma preocupaçón por esse mundo do fantástico. Em “Las armas secretas” (1959) Cortázar expressou o seu interesse pola deshumanizaçón do home e pola sua angustia. “Historias de cronopios y famas” (1962) léva a Alice, a do país das maravilhas, a unha Arxentina de ciência ficçón no qual as “famas” som as personáxes convencionais, os “cronopios” som verdes e brilhantes elementos de alegría de viver e as “esperanzas” som extraordinarios microbios. A fantasía do autor converte-se em poesía e no manexo do elemento inesperado num mundo que accidental ou deliberadamente se deshumanizou. “Todos los fuegos el fuego” (1966) mostra a contínua rebeldía do autor frente à clásse média e seus valores. As suas novelas causárom ainda mais admiraçón que os seus contos, aos que el classificou de “literatura de evasión”. “Los premios” (1960) resulta unha parábola da vida moderna a través dunha viáxe em barco, ganha nunha lotaría. “Rayuela” (1963), com influênça de Marechal no planteamento, invita ao leitor a unha ordenaçón diferênte em cada leitura. O capítulo 62 consiste nunha obra que se publicou também por separado: 62, “modelo para armar” (1968). Escrebeu também dous libros que xogam com as palabras e que dentro da sua fragmentada estructura reflexam a existência do home e do mundo no qual vive: “La vuelta al día en ochenta mundos” (México, 1968), e “Último round” (México, 1969). Também escrebeu “El perseguidor y otros relatos” (1967), “Viaje alrededor de una mesa” (1970), “Pameos y meopas” (Barcelona, 1971), “Prosa del observatorio” (Barcelona, 1972), “Libro de Manuel” (1973), “La casilla de los Morelli y otros cuentos” (Barcelona, 1973), “Alguien que anda por ahí” (1977), “Un tal Lucas” (1979), “Queremos tanto a Glenda” (1981) e “Deshoras” (1983). Em colaboraçón com Mario Vargas Llosa e Oscar Collazos escrebeu “Literatura en la revolución y revolución en la literatura (México, 1970). A sua influênça dentro da literatura Hispanoamericana foi muito âmpla.
OXFORD