Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez
A DISCIPLINA QUARTELEIRA
Assím que, com os antecedentes antes referidos, a disciplina quarteleira era para mím um calvário. (…) Para os labregos, a disciplina militar era um descanso; para mím, unha cadeia. Desde a primeira formatura e subseguinte revista, comezabam as preferências e as recomendaçóns. Os que tinham “aire” apoucado, de ganhám ou de braceiro, eram obxecto das burlas; mas apercebia-se de lonxe que eram mais de fiar. Dén-me conta de seguída que alí non valíam habilidades nem tristezas. Valía mais, unha galinha a tempo, um pernil ou um cordeiro. E, se algunha dúvida me quedaba, o sarxento instructor, ma sacou de golpe: “Há que deixar os colhóns pendurados na porta”. (…), em previsón, xa os tinha deixado na consigna da estaçón. Ademais, mais de unha vez na vida, había tido que deixá-los colgados nalgúm sítio; e por facê-lo outra vez, non iria passar nada. (…) Logo, chegou o tenente e dixo-me que dábamos pena, que arriba a cabeza e fora o peito, e espabilar ou nos “caía o pelo”; ó cero non, mas um bom rapado sím que nos déron ó pouco de chegar. Os barbeiros non dabam abasto, e as “maquinilhas”, mais que cortar, arrincabam os cabelos de raíz. Antes do rapado, veio um capitán para dar-nos as “boas-vindas”. (…) E o capitán, clamou, que éramos uns desgraçados, pior aínda que o exército de Pancho Villa; tinha-na tomada com o xeneral mexicano, que saía nos filmes sempre “borracho” e abrazado a algunha moza. O capitán ameazou fazer de nós soldados tán exemplares que a história estaría orgulhosa de nós. Mas, aquilo comezou a cheirarme a chamusco, pois sempre que tinham querido fazer de mím um cidadán exemplar do qual sentir-se orgulhosos, acabába-mos pringados. Depois do recebimento, mandarom-nos recolher a vestimenta: traxes de passeio e de faena, culher, prato de aluminio, correáxes, fusil e tudo o que necessita um soldado para fazer a guerra. A roupa era dada a “voleo”, a olho de “bom cubeiro”, e a uns sentába-lhe bem e a outros nón! A mím, tocou-me duas talhas de mais e, quando as probéi, parecía um adefésio. A cabeza emerxía da camisa como o pescozo de unha avestruz, e as botas parecíam de sete léguas. Esse pescozo, muchacho, dixo-me o sarxento que vixiába as probaturas. Os desaxustes tinham arranxo, non de sastre, senón de comércio e intercâmbio entre os recrutas. Ó final dos “cambalaches” quedábamos com um passar discreto. Toda a tarde passada axustando as prendas e, os mais manhosos recosíam os botóns e faziam apanhos de agulha e de tessoura que os deixaba bastante aparentes. Quando non tinha arranxo possíbel, recorría-se ó brigada: “meu brigada, néstas calzas cabem dous coma mím”; “Pois, têm cuidado a quém metes, que aquí nón queremos maricóns”. E, soltaba unha gargalhada, que che esfriába o ánimo de perfeiçón. Meu brigada, que o casaco está curto e as calzas largas; “isso é que estás mal feito muchacho, mas a instruçón vai arranxarte! E, outra vez, já, já, já! E, claro marchabam as ganas de insistir. Ó terceiro que foi reclamar, dixo-lhe, que levába unha patada nos colhóns e que xa estába farto de “mariconadas”. Ninguém mais voltou a protestar! Muitas risas, com “mariconadas por aquí, “mariconadas por alá; mas logo, quando nos mandarom formar para passar revista, ái daquele a quêm lhe colgabam as calzas ou rebentára o casaco, levába unha reprimenda monumental. Entón, em que quedába-mos, e a ver se nos aclarába-mos dunha puta vez! Os dous primeiros días, eram de acômodo e de aloxamento: “mas, muchachos, non penseis que estais num hotel, estais para servir a pátria e pobre do que se torza! ¡¡Mal comezábamos, com tanta ameaza!!
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.
