Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez
Arquivos diarios: 14/11/2018
ÉMILE ZOLA (O NATURALISMO)
O Naturalismo como fenómeno literário conmoveu o mundo inteiro nas últimas décadas do século XIX, e tivo um éxito e unha difusón popular extraordinários. Nasceu como unha sistematizaçón da corrente realista francesa, que vai de Balzác ós Goncourt, passando por Flaubert, e aínda que o chefe désta escola, Émile Zola, esté muito por baixo dos seus mestres, talvez a sua mesma mentalidade simplificadora permite ter unha resonância que non tinham chegado a ter os escritores nos que el se inspiraba. Zola non é um grande criador como Balzac, nem um grande artista como Flaubert, mas soubo forxar unha doutrina literária que deslumbrou como talvez non o tinham feito os grandes românces dos seus antecessores. O naturalismo vêm a ser um realismo dogmatizado, com pretensóns de ciência, de verdade absolucta e definitiva que conduce a observaçón da realidade a uns extremos nos que o real fai-se teoría, sistema, tése. Zola estaba convencido de que a sua maneira de entender a literatura era unha espécie de panaceia universal, um “non plus ultra” fundamentado no mais sólido terreno científico, esse engreimento, irmán das actitudes contemporâneas do positivismo, têm unha tonalidade entre inxénua e antipática, mas a importância histórica dos naturalistas é muito grande, mais que por legar á posteridade obras importantes, por ter explorado até ás últimas consequências toda unha óptica narrativa. O pai do naturalismo, Émile Zola, nasceu em París em 1840, mas non viría a viver na capital até dezoito anos despois. O seu pai, François Zola, era um enxenheiro italiano que estaba construindo um canal em Aix-en-Provence, e foi em Aix onde o futuro escritor passou a sua infância e adolescência. O pai morreu quando el tinha sete anos, e para a família comezarón maus tempos e contínuos problemas económicos. O pequeno, que sonhaba com a literatura e lia com paixón os poetas românticos – Lamartine, Hugo e Musset, son os seus ídolos -, impregna-se do âmbiente da campinha provenzal, que sempre recordaría com nostalxía, e traba íntima amizade com o filho de um banqueiro de Aix, Paul Cezanne, que também habería de ser famoso como um dos mais grandes pintores. Em 1858 os Zola instalan-se em París, mas para o xovem Émile a adaptacón à sua nova vida resulta muito penosa, no coléxio rian-se do seu acento do sul e de um defeito de pronunciaçón que lhe facía transformar os esses em efes, era um provinciano pobre, torpe e desambientado. Por duas veces fracasa no seu intento de aprobar a secundária e têm que comezar a trabalhar. O primeiro emprego na Aduana resulta-lhe insuportábel e renuncía a el ao cabo de dous meses. Seguem dous anos completos de bohêmia literária, vivendo nunha buhardilha, e alimentando-se quase exclusivamente de pan untado em azeite e alho. Sustenhem-no a confiânça que têm em sí mesmo e unha enorme tenacidade, e non duvida que acabará sendo escritor.
r. b. a. editores, s. a. – barcelona
Publicado en Uncategorized

