A CANTEA

.

               A Cantea ou Pedrea, mais que um xogo era unha salvaxada.  Era unha batalha a pedradas, a cantazo limpo decía-mos nós.  Pedrea soába mais fino e assím o chamaban os da capital, crianças relímpas, que ás vezes, muitos fins de semana, em época de pesca ou de caza, vinham por aquí.  Muito perípostos e penteádos, mas non había que fiár-se.  Davam cada cantázo que te descalabrábam.  Admitíam-se sem diferenças, para que logo non dixéram.  A cantea era um combate de estratéxia e, por suposto, de puntaría.  E facía-se,  xeralmente, por bandos de afinidade, ou por bairros; no meu pequeno povoado soliamos elexír, como terreno neutral, o bairro do meio.  Zumbávan os cantos com grande perígo de cristáis e cortinas; mas com maior perígo para as cabezas.  Algunhas eran tán duras, que o que verdadeiramente perigaba  eran os cantos.  Os dous exércitos despregábam-se buscando a proteçón das árbores, desmontes ou esquinas.  Lanzába-mos á mán, nada de fundas ou de fïsgas, chamados tamém tirachinas.   A brazo.  E ninguém se rendía, a non ser por cansaço das duas partes, por algunha cabeza aberta ou polo cristal de unha xanéla feito anácos.  Neste caso, os riváis facían causa comúm e saía-mos escopeteádos, antes que a dona da casa vinhéra feita um basilísco, “demónios, vou-vos matar!”  A mím gostába-me o papel de árbitro, mas isso alí non valía.  E unha vez que me puxém pesado, dixeron-me que sí, e moeron-me a cantazos os dous bandos.  Escondido detrás dunha árbore, tumbado no chán como as lêbres na sua cama, choviam-me as pedras, que me deixarón o corpo cheio de bultos.  Nunca mais, voltei a fazer outra.  O papel de componedor ás vezes têm éstas consequências indesexáveis.   

javier villán e david ouro