A PERMUTA DA PEDREIRA
.
Todo este diabólico assunto começou, quando um cacíque local, quixo deitar a mán a unha subvençón de vários milhóns de pesetas, destinados á agricultura de montanha. Como a montanha, non foi a Mahoma. O profecta foi á Montanha. Para tal, fixo unha “permuta” de terrenos. Anos mais tarde, a “permuta” foi anulada pelo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, non obstânte, as autoridades sempre procuraron obstaculizar esta devoluçón ó povo de Guillade, ordenada pelo Tribunal Superior. De tál maneira, que aínda hoxe em día, os terrenos de aproximadamente trinta hectáreas, seguem sem classificar para os seus lexítimos donos. Aquí, intentaremos ilustrar, todo este monumento á inxustiza.
.
“Os mencionados montes, obxecto da permuta, foron excluídos da classificaçón como Vecinhais em Mán Comúm, polo Xurado Provincial de Montes Vecinhais em Mán Comúm de Pontevedra, na sua resoluçón de 5 de Decembro de 1979, que tenho a bem adxuntar-lhe, em base a que a partir da sua permuta non tiveran sido aproveitados em rexíme de comunidade polos vecinhos, non exercendo por tanto, a Conselhería de Agricultura Gandeiría e Montes tutela sobre eles ó carecer da dita classificaçón.”
.
Resoluçón dictada pelo Xurado de Montes de Pontevedra de data 26/04/07, pola que se classifica o monte denominado “Pedreira”, a pró dos vecinhos da C.M.V.M.C. de Guillade, do concello de Pontareas.

.
Aquí, entran em cena, os “amigos” de Cumiar, que se oponhem á classificaçón da Pedreira para Guillade. Apoiádos, em três artimanhas maxistráis. A primeira foi, xuntar os expedientes da Albelle e da Pedreira, num só (o obxectivo era baralhar aínda mais o assunto). A segunda era, confundir a Pedreira com o Pedroso. E a terceira obra mestra, era o trabalho da Brigada Catastral do 1938 (com o qual lográron enganar o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, no recurso de apelaçón nº 629/08
.
Xuízo Ordinário 17/2008 do Xulgado Contencioso Administractivo nº 1 de Pontevedra, na que se desestima a demanda presentada pola Comunidade de Montes de Cumiar.
.
.
Recurso de Cumiar ó Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Aquí, presentarón o trabalhinho da Brigada Catastral do 1938, e seguro que Guillade, non presentou o Marquês de Ensenada, com o qual o tribunal tragou.
.
O Xurado de Montes de Pontevedra, desta véz andou rápido, para anular a classificaçón a nome de Guillade, e acorda: “Retrotraer o expediente de clasificaçón a fím de proceder por parte do Servizo de Montes á delimitaçón do Monte Pedreira, para unha vez delimitado o devandito monte, classificá-lo como Monte Vecinhal em Man Comum a favor dos vecinhos da C.M.V.M.C. de Guilhade, do concello de Pontareas.”
¡¡Até hoxe!!
a irmandade circular
Publicado en Uncategorized
.
Assím mesmo, se a alma sabía antes de haber sido sepultada no corpo, despois será ela mesma a que sabe, non o home. Mas ¿non é acaso unha tontaría dicer que é a alma a que sabe? Em fím, ponha-mos as cousas mais em claro, xá que se trata de unha questón de nome. O saber e recordar significan o mesmo ou non. O mesmo, non: ¿ por qué, em efeito, non usamos indiferentemente o um em lugar do outro? Mais aínda: non duvído de que inclúso os cáns recordam, pois non fái muito que golpeei intencionadamente a um, e desde entón me ladra sempre que me ve, seguro que acordándo-se dos golpes. Sem embargo, ¿quém dirá que os cáns saben? Ó melhor non queres, por respeito a Aristóteles, que os cáns recorden. Mas disto nos ocuparemos despois. Recordan, ó menos, as mulheres e os pequenos, mas non sabem nada. Mais aínda: todos, sem dúvida, recordamos, mas nada sabemos! E se non significan o mesmo, ¿por qué os tomou el por equivalentes? Se algúm deles é mais universal que o outro, ¿por qué non aumentou algunha diferênça que o restrinxíra? Pois animal é o home, mas non só el, xá que também o é o cabalo, polo que xunta-mos a este quadrúpedo, e a aquél bípedo. Em consequência, non significan o mesmo: son, pois, cousas diferentes saber e recordar. Sobre isto, nada por agora; passemos a outro assunto. Unha vez mais: ¿que é saber? Conhecer unha cousa polas suas causas, dín. Mas aínda non está de todo bem: é unha definiçón obscura, pois surxe de imediato a questón das causas, mais difícil que a anterior. ¿É necessário conhecer todas as causas para conhecer as cousas? A eficiente, ó menos, de ningunha maneira: ¿em que contribuie o meu pái ó conhecimento de mím mesmo? ¿Que aporta, também o fím? Por outra parte, se queres conhecer perfeitamente o causado, é também necessário que conheças perfeitamente as causas. ¿Que se segue? Que non se sabe nada, se é que queres ter conhecimento perfeito da causa eficiente e da final. Paso a demonstrá-lo. Para um conhecimento perfeito de mím requere-se conhecer perfeitamente o meu pái; para conhecer a este, é necessário que conheças antes o meu avô; trás este conhecimento, hás de conhecer outro, e assím até ó infinito. Sucede o mesmo com as demais cousas. E outro tanto sucede com a causa final. Dirás que non consideras os particulares, que non caen baixo a ciência, senón os universais: o home, o cabalo, etc… Sem dúvida é certo, xá o decía eu antes: a tua ciência non é do home verdadeiro, senón do que tú inventas, portanto, non sabes nada. Sexa. Considera aquel home por tí inventado: non chegarás a conhece-lo se non conheces as suas causas. ¿É que non tem unha causa eficiênte? Non o negarás. Se, á sua vez, queres conhece-la, terás que pensar na eficiênte de esta. Nón chegarás ó fím e, portanto, non saberás que é aquel home teu, nem sabías que era o verdadeiro; logo non sabes nada.
francisco sánchez
Publicado en Uncategorized