AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (39)

.

               Enfermo. O día 6 de Xaneiro de 1913, aconteceu-me um rouquém que non falava nada, nem alto nem baixo, nim pouco nim muito, e c’os demais só me entendía por xestos; dor de cabeza e de ossos, metín-me na cama, e permanecín néla 20 días.  Tinha sonhos idénticos com Rª da Teixúcha, nunha noite, sonhei que a estaba vendo desde um ponto lonxáno, e ouvín unha voz que me dixo – casa com ela – xá outras vezes, me vinhéra este pensamento em sonhos.  Tal soába, tal procedía, outra noite, falei com ela no seu portal, e de noite tiven o sonho seguinte; eu  tinha-lhe falado in conjugâle.  Sonhei que estaba na casa, e vêm a dita moza correndo, abríu a artesa e nada topou, vinha coxa d’unha perna, aproximando-se a mim, tomei-a no meu leito, e vim que tinha um pé fracturado, e o outro estaba gráve, deu um repelón, e puxo-se no chán e marchou como por encânto. Entón saín ó quintal, e vín-na ir para a sua casa, acto  seguido ouvín unha voz que dixo – Ah! agora non se casa com el, porque partíu unha perna. Despois, foi-me o pensamento para D. Riscos, porque o outro día estaba ela falando com o dito suxeito, etc… etc…   Rinha. Equívoco.  O día 5 de Maio de 1913, enganei-me ó medir unha madeira para D. Riscos, tivemos que ir medir duas vezes, estando na taberna, resultaron palabras inxuriosas do taberneiro (Nube), até que tiven de bater-me com el.  Promesa.  O día 13 de Xunho de 1913 (Sexta), día de Santo António de Pádua,  fún á misa a Guillade, mandei botar 5 recorderos, executados polo Senhor Cura da Carrasqueira, assistênte nesta dita Parróquia, cantadas no altar das Angústias dichos “ad intenction meam”, vexa-se “grán disgrácia” pag. 54, Susto 55, etc…

manuel calviño souto

Deixar un comentario