Categorías
Arquivo
- Agricultura Alimentación Anonymous Arquitectura Astronomía Blogs para curiosear Bos desexos Cerebro Cine Darío e Breixo Economía Educación Frutais Futuro Historia Humor Indignados Libros Lingua Literatura Medios de comunicación Monte Comunal Natureza Poesía Política Procomún Publicidade Sidra Socioloxía Software libre Tradicións Viaxes Xadrez
Arquivos diarios: 29/01/2018
AS MEMÓRIAS DE MANUEL DA CANLE (22)
Descripçón da nena. Era nova, corpo algo mais pequeno que o meu, branca de rostro algo redondo, fermosa e de bom parecer, e segundo me dixo era de Angoares, e nunca a tinha visto antes. O 11 de Septembro de 1907, andava eu a botar o chan à casa da Maneta e pola noite tivem malos sonhos, que ó despertar esqueciam-se-me; um deles foi sonhar com unha nena de Oliveira a Cândida, e despois de um pouco de conversa fixemos o coito, e tinha-se vindo por mim o leite dos amores. O día 7 de Novembro de 1907, estando eu a trabalhar com José Outón, ouvin decir que se casaba unha rapariga, e à noite fún ó Serán a Guillade de baixo, e quadrou estarmos xuntos dentro do Serán por um pouco, no outro día, acometeu-me unha pena que me tirou as ganas de comer, dando-me um sonho apoquentador, estaba lendo um libro, e fún quedando a dormir, por uns vinte minutos. A dita rapariga vin-na diante de mím em sonhos, polas 11 do día debaixo da minha cereixeira, dixo-me unhas palabras que me esqueceron de seguida; a paixón tivo orixem desde que ouvin decir que casaba (vexa-se arriba) sem eu xamais falar com ela, e quase non a conhecer, e continuou até que cesou à forza de ler oraçóns e evanxelhos, pois que aquela pena non era natural. Eu tinha unha cruz sobre a cama e unha buxía, e todas as noites vinha unha cousa, tirava a cruz e desaparecia a buxía. Visón. O dez de Febreiro de 1908 despois de ir a Ponte, sentía um sono mortal, pois esta noite tivera um sonho com unha rapariga que me estaba a dar bicos e abrazos, nun sítio que eu non conhecia, e despertando vín que tudo era um sonho (Angustias da Pressa). Gozos! O día 20 de Febreiro de 1908, tentou-me o sono estando a ler um libro, quedába-me dormido. Polas horas da tarde do día, vem unha pessoa para que lhe fosse gobernar o corral das galinhas, e que me daba um ósculo….. pois antes de gobernar dito corral…… é escusado decir….. (Tª). Serrar, escravidón. O día 21 de Febreiro de 1908 comecei a serrar com um suxeito chamado Reis, passando unha escravitude com o dito fulano. E eu tinha mil sonhos mas esquecia-me ó despertar. Entre todas as penas e sentimentos de amor, o meu corazón non permitia que tivesse pena senón por nenas bonitas e novas. Burla da Cruz. O día 17 de Abril de 1908 (quinta feira Santa, fún à Igrexa em companhia de uns rapaces, encarguei uns zapatos. Estaban andando as Cruces e eu mofava-me decindo que estavam a adorar a unha pedra, etc… Eu parecia estar fanático, despois, outro día vem um suxeito que lhe escrebe-se unha carta em Castelhano (baixinho), entón começou a dar-me pan e vinho, até que me emborrachei, chegando à casa bebin dez ovos crúos, mas o sono era irresistível.
manuel calviño souto
Publicado en Uncategorized
QUE NADA SE SABE (5)
Das palabras, unhas son comuníssimas: “Ente”, “verdadeiro”, “bom”, ou como queiras. Outras son menos comuns: “substância”, “corpo”. Outras son próprias: “Sócrates”, “Platón”. As primeiras significan todas as cousas; as segundas, muitas; estas últimas, unha só. Segue-se que, quando din “Sócrates é home” – e a partir de aí “animal”, etc… -, significa-se que isto que sinálo (a saber, Sócrates) é chamado com um nome particular. E que é chamado “home” mediante um nome comúm xunto com outras cousas de figura semelhante. Mas com o cabalo e as demais cousas que se movem, ainda que sexan de figura desemelhante, é chamado “animal”. Por meio de um nome comuníssimo, xunto con todas as cousas, é chamado “Ente”. O mesmo sucede com os restantes predicamentos. Isso non lhes basta; non contentos com as palabras simples, e para por mais difícil o assunto, usan as comuns anhadindo algunha diferença; assim em vez de “home”, “animal racional mortal”. Qualquer das três é mais difícil que a primeira; onde há multitude, alí está a confusón, e quanto mais abarquem as palabras, mais confusas e obscuras. Mas isto é o de menos: sobre isso, construiem cousas assombrosas. Em torno a tal série de palabras (chamam-nas predicamentos) discutem muitas cousas: o ordem, o número, a xerarquía, a diferença, as propriedades, a reduçón de todas as cousas a elas, reducindo unhas á linha recta e outras á lateral, unhas “per se” e outras por razón do seu contrário; unhas son comuns a dous predicamentos. outras admitem com dificuldade a reduçón, outras non tenhem a que ser reducidas. Em consequência, ainda que se trate do céu, se non logrou um sítio num predicamento, non é nada. ¿Que vou eu decir? De ahí se ven arrastados a infinitas sandêces. Todavía mais, inventando palabras de palabras, precipitam-se de cheio, e precipitam os seus desditados ouvintes, num profundo e estéril caos. Toda a Lóxica de Aristóteles está cheia destas cousas, e muito mais as Dialécticas que detrás del escribiron os mais modernos. Em efeito: ós nomes mais comuns chaman-nos Xéneros, e ós outros Espécies, diferenças, próprios, indivíduos. Se perguntas que é isto, respondem: “Algo comúm abstraído polo entendimento”, unha ficçón de Aristóteles non desemelhante das Ideias platónicas. Da abstraçón nos ocuparemos de seguida. Também do entendimento axente (rara cousa), que abstraie e ilumina (mais bem obscurece), e assimesmo do intelixente, de onde brota o universal que é “animal”. Levan o assunto a tal extremo, que com a palabra “asno” designarei eu a mente destes lóxicos, que non podem compreender mais que o burro em comúm – e incluso forma-lo -, sendo assim que cada um deles é um burro particular. ¿Que vas decir? ¿Non é isto palabraría e estupidez? Sem dúvida!
francisco sánchez
Publicado en Uncategorized

