DERIVA HISTÓRICA

A FOLHA PETRIFICADA
Foi casualmente, que eu encontrei esta folha petrificada, unha tardinha de vrán quando voltava a casa, depois de unha larga caminhada pelo bosque solitário. Em Rebordinhos, perto do lugar onde unha desafortunada mâmoa, fora cortada sem reparos por um caminho florestal. Ainda conserva a marca da picareta que abriu a pedra, mostrando o segredo que tinha guardado no seu interior. Parece ser a folha de unha planta xá desaparecida há muitos séculos, com duas pintas unha branca e outra negra. Tivem que traer a pedra desde Rebordinhos a pé, a cuxa pesava muito mais, que as minhas reservas em ouro. Qual Sísifo, condenado a andar com um penedo ás costas, durante toda a eternidade, porque ó chegar ó cume, os deuses faciam-na rodar costa a baixo, e volta a empezar outra vez. E tudo, isto, somente por ter facilitado a vida dos homes, ofertando-lhes o segredo do lume. “Esta pedrinha cinzenta, na que me sento e descanso”. “E este pinheiro manso, que em verde e oiro sixila”, passaron ó nosso património arqueolóxico.
a irmandade circular
Esta entrada foi publicada en
Uncategorized.
Ligazón permanente.