DERIVA HISTÓRICA

                   A FOLHA PETRIFICADA

               Foi casualmente, que eu encontrei esta folha petrificada, unha tardinha de vrán quando voltava a casa, depois de unha larga caminhada pelo bosque solitário.  Em Rebordinhos, perto do lugar onde unha desafortunada mâmoa, fora cortada sem reparos por um caminho florestal.  Ainda conserva a marca da picareta que abriu a pedra, mostrando o segredo que tinha guardado no seu interior.  Parece ser a folha de unha planta xá desaparecida há muitos séculos, com duas pintas unha branca e outra negra.  Tivem que traer a pedra desde Rebordinhos a pé, a cuxa pesava muito mais, que as minhas reservas em ouro.  Qual Sísifo, condenado a andar com um penedo ás costas, durante toda a eternidade, porque ó chegar ó cume, os deuses faciam-na rodar costa a baixo, e volta a empezar outra vez.  E tudo, isto, somente por ter facilitado a vida dos homes, ofertando-lhes o segredo do lume.  “Esta pedrinha cinzenta, na que me sento e descanso”. “E este pinheiro manso, que em verde e oiro sixila”, passaron ó nosso património arqueolóxico.

a irmandade circular

 

Deixar un comentario