.
A Nai quenta o bosque
co seu paso pronto
Abre carreiros, refai camiños, anda.
Sinala a Nai piñeiros e freixos,
conta os días, o abraio,
sabe que vibro cando lle ouvo
“ourego”, “árnica”, “trovisco”,
“carrasco manso”, “codeso”,
insinúa, olvidada, sen saber,
que a frouma adelgaza o ar.
Um día quixen pensar
e non recordei o seu rostro de hoxe,
recordei os seus rostros de antes.
Sei moi ben, Alma, cando te alzabas
nena só con ollos!
francisco candeira
O Pomar 