.
Cando me pides, alta, unha razón
póñome a brincar, deixo de vivir
porque así vivo máis en queimazón
ao esconder a sinrazón do dicir.
Vivir é brincar neno no salón
e como un louquiño botar a rir
da vida que é morte triste a carón
de cousa moi séria a deixarnos ir.
E tes razón cando me pensas nécio
se por tal entendes a seriedade
do home que non brinca por ser de prezo.
Mais seriedade é brincadeira tonta
daquel que tonto sabe a súa idade
e non brinca, porque xa o morrer conta.
O Pomar 