Vamos parsimoniosamente, caminho de Ribadávia, cheios de honestas intencions. Nada pecaminoso entúrvia o nosso espírito cuncupiscente. Discutimos serenamente de política mais rastreira, repetimos as horrendas frases televisivas, como si foramos dioses terrenos, aos que nada disto lhes puidera afectar. Tira para Arnoia, alá queda o “Templo do Viño”, que afortunadamente está pechado a cal e canto, como debe ser, para evitar que venhan todos.
Como é possível? Que este “Chateau” tan modesto, sexa conhecido en todo o mundo dos vinhos? Isto nos devia servir de escarmento, para ver como o mundo da fama é inseguro e carente de fundamentos sólidos. A paisaxe fermosa e arcáica, invoca a outros tempos en que a xente andava a pé, e isto era um fim de mundo, povoado por autosuficientes agarrados vitalmente a esta terra nái nossa.

Avançamos, cara ó nosso incontornável Louredo, outrora povoado de fermosas mulheres loiras como espigas, muito mais bonitas que as de Mahiary (cantadas en sonoros versos por Compay Segundo. Repilado para os amigos), Alí onde antes brilhava um sol mais forte, vive agora o abandono da morte, um lugar para vir morrer con dignidade,sentado a um sol morno.
Entramos no fantasmal labirinto de pedra, no qual um se poderia atopar de repente, en qualquer esquina con “El Chacho”, e seria lóxico enton perguntar, ¡¡Hei Chacho!!¿¿Quen anda aí??

Tudo está ermo e abandonado, para onde iría esta xentinha toda? Para trabalhar nas cidades do franquismo? Ou talvez para aumentar as riádas de emigrantes afogados com liberalidade.

Bom aquí há vida, xa se mira azulexos de quarto-de-banho á vista, seguramente algúm emigrante retornado do inferno do dessarrolho.

Portais de fria lata, vedan as miradas indiscrétas dos transeuntes, sempre incómodos e perturbadores da paz da aldeia.

O Labirinto é enorme, e enmaranhado, silêncioso e intrigante. Há pouca xente, mas non se mira nem se ouve, permanece pechada nas suas histórias particulares e segredas.
Herexia! Blasfémia! Unha igrexa tornada em corte de ovelhas. Mas ovelhas doutra espécie animal. Isto é dunha falta de respeito pelos feligreses, que outrora rezavan nesse lugar sagrado as suas aflicions. Xa non há lugar para honrar o passado!
Non há espigas nos canastros, a autosuficiência findou. Os morcegos xa non revoletean ó seu redor, a nossa alma e os nossos corpos sómente se alimentan de porcarias.

As duras escaleiras de pedra, unha mala caída por elas abaixo podia deixar unha pessoa éivada para toda a vida.

Cada vez que a xente morre, as casas fican á sua espera sentadas, e é um dos espectáculos mais trístes e desoladores para a profundidade do ser.

¡¡Chacho!! ¡¡Chacho!! ¿¿Quen anda aí??

Esta casa adivinha-se o centro do poder na aldeia, está mais bonita así cerrada. O taberneiro costumava ser o funesto “Cacique” das nossas xentes, ele era quem dividia a droga por todos, o que informava as autoridades, repartia o correo e facia “negocio” com os seus semelhantes.

Algunhs velhos ainda conservan na mente o duro paraíso agrário dos seus tempos mozos, e resisten-se a abandonar a sua independência.
O Mundo semi-comunal agrário, é muito difícil de esquecer, poque as relacions de trabalho comun davan outra alegria á vida, e outra satisfacion tamém.
Estes foron bastante respeituosos con esta bonita casa, o qual nos dá unha certa esperanza nalgunha xuventude, e nos fai enganar e crer em certa evoluccion progressiva da humanidade.
A videira ainda pervive, deve levar aí muitos anos, e é unha mostra dos boms gostos âncestrais, pois esta Amadríade seguirá protexendo estes lares mentres viva.
O carro de bois, espera empoleirado na varanda melhores tempos, talmente o seu irman de Guillade que apodreceu encima do andén.
¡¡Longa Vida a Louredo!! ¡¡E ás boas xentes que aí ocultas vivan!!
Continuamos viaxe para a fronteira de San Gregório, a qual era aproveitada pelos nossos maiores, para certas irregularidades alfandegárias, pois a benignidade dos guardas compensava os muitos kilómetros que se facian demais. Curiosamente, aquí se verifica tamém unha dupla paradóxa nas edifícacions fronteirizas entre Portugal e Galiza, pois as portuguesas costuman ser muito melhores e mais bonitas. Mas aquí, onde quase ninguém as mira, a portuguesa é pequena bonita e modesta. Mas a galega é espectacular, parece talmente unha gasolinera da Mobil Oil Company. Seguidamente adentramonos na Serra D’Agra, sempre atentos, por se vemos algum cabrito. Enfrente, caminho do Mosteiro de Faians, com a sana intencion de comer em Melgaço, mas o restaurante estava fechado com a ementa roida pelos ratos, o qual nos deu unha impresion de “Crise Liberal” super aguda. Non quedou mais remedio, que ir comer ó restaurante Costa do Vez. nos Arcos do Val do rio Vez.
léria cultural
Publicado en Uncategorized
.
Hai unha nube dentro de ti.
Hai unha nube en ti
máis pequena,
sempre máis pequena que ti.
Unha nube branca (ou incolora)
que se volve azul ou negra, ou branca ou gris,
depende, de cando en cando.
E esa nube só te cobre enteiro,
só se fai tan grande como ti
cando che pasan algo,
quizáis unha escura comprensón
do mundo,
cando acadas a madurez,
mixto de misterio e segredo,
ou cando te cren na vellez serena,
neno vivido mais olvidado,
e es ceo e terra
e terra e ceo
e rodeas, andas encol do teu silencio,
amas o sono, descres risoñamente
dos soños, queres un ventiño
que pasa, que outros compran.
Esa nube só crece toda,
só te ocupa enteiro,
só é ti mesmo
e se confunde contigo
cando comezas a aprender.
Mais pode crecer de golpe
se por un azar
acaece un accidente.
E pode chorar un ceo limpo,
unha nube soa, enorme, total,
se acaso, se en verdade expiras,
se de certo desapareces,
ti, ou a nube túa.
francisco candeira
Publicado en Uncategorized
.
Segundo a ciência política de Hobbes, o Estado é um “Leviata, um ogre filantrópico, como Octavio Paz gostava de lhe chamar, protector e pacificador, e simultaneamente temível e repressivo. Mas, ao contrário do que opinam os anarquistas, a alternativa a este autómato coercitivo nao nos torna mais livres. Na concepçao hobbesiana da vida política, a disjuntiva dá-se entre um temor regulado, ordenado e partilhado (veiculado pelo medo ao castigo) e um temor geral, constante e caótico: a guerra de todos contra todos. Assim, o realismo pessimista de Hobbes procura convencer-nos de que as incomodidades da submissao sao inevitáveis, tanto num governo democrático como em qualquer outro. Trata-se de um saudável mal menor. Devemos, por conseguinte, obedecer agradecidos, porque a alternativa ao seu regime absoluto é muito mais desagradável e aterrorizadora. Na ausência de um soberano forte, tudo se transforma num perigoso e brutal “salve-se quem puder”. Em resumo, a autoridade é também recomendável a partir de baixo, a partir da perspectiva dos súbditos.
ignacio iturralde blanco
Publicado en Uncategorized
.
A túa mirada
non retén nada,
canciño amigo,
e por iso ládrasme,
e por iso ladras e ladras;
a túa mirada
nada retén e mira
con todo o amor do mundo,
cunha ternura suprema;
non es meu, can amigo,
mais mírasme tan fixamente
que de certo non sei se me miras ou non,
ignoro se algunha vez me viches.
Nós, os homes, somos como somos
porque retemos coas mans e cos ollos
as cousas, os obxectos, as tonterías…
As cousas deste mundo
móvense todas,
andan sempre movéndose
dun lado para outro…
E nós somos homes
porque as retemos, as gardamos,
escondémolas con silencio
da vista dos outros.
E anque se moven as cousas
no noso escondite,
nós equivocados, cremos
que as detemos.
E porque as detemos, ou cremos
que as detemos e gardamos
somos donos de dúas cousas:
do silencio e da palabra.
Si, porque escondemos e gardamos
cousas nun espazo de noso,
aprendemos a calar co silencio
e a falar coa palabra.
Por iso os homes falan, e calan,
e non somos deuses, e non somos como ti,
canciño amigo.
francisco candeira
Publicado en Uncategorized