.
Paseaba en compaña
polo Parque do Retiro
entre libros de Feira
e cousas de outros días
viñanme á memoria:
estatuas enormes,
monicreques de teatro,
follas caídas.
E as follas no chan
leváronme a unha viaxe
pola neve andando Sete Picos.
O tramo que percorrín
non está na cidade,
creo que non está en parte algunha,
non recordo case nada.
Sé me lembro da partida,
das últimas palabras
de despedida
antes de partirmos todos.
Quedeime atrás, solitario,
e non recordo que os vise
de verdade, como se os
perdera de vista.
Porque un silencio divino
seméllase a camiñar en silencio
e a solidón do mundo
non ve os outros
e estar só entre outros
quere ser unha estatua
ecuestre nunha Praza Maior,
elevada, un cabalo de bronce
elevado sobre un pedestal
cunha pata no ar,
pisando e non pisando,
etérea, silenciosa, pisando o ar,
mentres os ollos meus pisan
levemente o ar
sen homes e estatuas
cando sen embargo, abaixo,
hai homes e estatuas.
francisco candeira
O Pomar 